Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Alleen werkkracht houdt Club Brugge nog in de titelrace

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 08, 2019 10:31:54

(Deze bijdrage verscheen maandag 6 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Club won wel maar imponeerde niet in Gent: 0-1. Het contrast met Genk is groot. De Limburgers hadden vrijdagavond al een uitroepteken geplaatst achter de term 'titelkandidaat'. Anderlecht won voor het eerst in Play-off 1, met 10 tegen 11 van een zwak Standard, en met de hulp van de hand van Yari.

Niet elke tactische ingreep is geslaagd. Na de verloren bekerfinale had Gent-trainer Jess Thorup Sigurd Rosted rechts achteraan geposteerd. De Noor werd veertig minuten lang voorbijgelopen door de aalvlugge Diatta en kon de Senegalees alleen met overtredingen afstoppen. Thorup haalde hem nog voor de pauze naar de kant, uit vrees voor een tweede gele kaart en een mannetje minder, maar gaf daarmee ook zijn foute keuze toe.

Ivan Leko had dan weer Siebe Schrijvers opgeofferd voor een verdedigende middenvelder, Sofyan Amrabat, die al heel snel tegen geel aanliep en een hele eerste helft flirtte met de uitsluiting. Vroeg rood had gekund. Ook dat was niet de meest geniale ingeving.

Portie pech

'Fight for us like we fight for you', hadden de thuissupporters op een spandoek geschreven. De ontevredenheid spatte ervan af. Ternauwernood in Play-off 1 geraakt, daarin tot gisteren 1 op 18 behaald, de bekerfinale verloren van een tweedeklasser: er wordt tegenwoordig weinig gelachen in de Ghelamco Arena. Er zijn twijfels rond Jess Thorup, een man die charmeert door zijn kalmte en ongedwongenheid, maar die de voorbije weken geen blijk gaf van tactisch vernuft. De Deen moet het doen met het spelersmateriaal dat voorhanden is: resultaat van een eenzijdig transferbeleid. Goed voor de clubkas, want er kwam veel transfergeld binnen. Minder goed voor de uitbouw van een competitieve spelerskern, want het kwaliteitsverlies werd niet opgevangen.

Vechten deden de Buffalo's wel, in de goede zin van dat woord. Aan inzet ontbrak het niet, aan inspiratie des te meer. Ook Club Brugge moest het hebben van werkkracht. Het doelpunt van Mats Rits kort voorbij het halfuur was een zeldzaam hoogtepunt in een matige eerste helft.

En dan had AA Gent nog een portie pech. Een doelpunt van Odjidja werd afgekeurd vanwege hinderlijk buitenspel van Dejaegere, die het zicht van een grabbelende Horvath zou hebben belemmerd. Verstraete knalde op de lat, op de tegenaanval scoorde Vanaken, maar ook dat doelpunt werd geannuleerd omdat Wesley een dikke teen offside stond voor de neus van Kaminski. Clear errors? Wie durft het nog te zeggen? Dat videorefs zo vaak en zo hard opvallen kan ook niet de bedoeling zijn.

Titelkandidaat!

KRC Genk had vrijdagavond al vlotjes de maat genomen van de revelatie van Play-off 1, Antwerp. Vier-nul zijn duidelijke cijfers, al had het helemaal anders kunnen lopen mocht Dieumerci Mbokani vroeg in de match een wenkende kopkans niet de nek hebben omgewrongen. In de eerste helft was Mbokani een voortdurende gesel voor de Genkse defensie, maar hij liep ook domweg tegen een gele kaart aan, waardoor hij het prestigieuze treffen tegen Anderlecht mist.

Genk scoorde twee keer op strafschop (Malinovski, Heynen), één keer na een flater van Simao (Samatta profiteerde) en één keer via Ito, assist van Trossard. Vooral na de rust speelde de thuisploeg als een titelkandidaat, mét uitroepteken. Tegelijk maakten we kennis met de keerzijde van de krijgersmedaille bij Antwerp. Op het eind van de eerste helft probeerden ze door intimidatie de match kapot te knijpen. Ergerlijk. En na de 3-0 net voor het uur werden er nog vier gele kaarten geïncasseerd voor overtredingen uit pure frustratie. Niet zo slim, met nog drie belangrijke wedstrijden voor de boeg. Deze wedstrijd was toch al verloren. Dat Dino Arslanagic de 90 minuten mocht volmaken, heeft hij louter te danken aan de laksheid van scheidsrechter Boucaut, die hem wel terecht met geel bestrafte voor een stevige overtreding aan de middenlijn, maar verzuimde hem een kartonnetje onder de neus te schuiven voor twee strafschopovertredingen: de eerste was zelfs een volleerde volleybalsmash.

Het contrast tussen Club Brugge en KRC Genk is heel groot momenteel. Genk voetbalt fris en geïnspireerd, Club heeft wel heel veel 'sweat' nodig om nog te mogen hopen op 'glory'. Als Genk zondag in Brugge wint is, het voor de vierde keer in de korte clubgeschiedenis landskampioen. Voor Club is het de wedstrijd van de laatste kans.

Dure vogels met kapsones

Anderlecht moest het tegen Standard meer dan 80 minuten met een mannetje minder stellen. Sebastiaan Bornauw werd in de elfde minuut uitgesloten na een foute inspeelbal van Adrien Trebel. De symboliek van dat moment was groot voor wat er dit seizoen allemaal fout loopt bij paars-wit: de bestbetaalde voetballer van het land — met dank aan zijn stevig onderhandelende zaakwaarnemer Mogi Bayat — bracht een jonge ploeggenoot met een nonchalante pas in de problemen.

Ook videoscheidsrechter Tim Pots demonstreerde zijn belabberde vorm in Play-off 1. Hij zag handsspel van Yari Verschaeren over het hoofd, waardoor de jongeling een doelpunt kon vieren. Niet de eerste keer de voorbije weken dat Pots een situatie verkeerd inschatte. Een weekend niet in een claustrofobisch busje vertoeven, zou de brave man wellicht goed doen.

Zelfs de verguisde Santini scoorde zowaar nog eens, zijn vijftiende van het seizoen, wel pas zijn eerste in de play-offs. 2-1: het was geleden van 17 maart dat Anderlecht nog eens had gewonnen. De thuiszege werd gevierd alsof de landstitel nabij is, luid toegejuichte ereronde erbovenop. De spelers hadden tijd, ze mochten toch geen interviews geven aan rechtenhouder Play Sports vanwege een kritische studio-opmerking een paar weken geleden. Dan viel er al eens iets positiefs te zeggen, mocht het niet.

Het tegendoelpunt van Carcela was een schaarse opflakkering van een lusteloos Standard. Weer eens gaven de halftijdse voetballers niet thuis. De lichaamstaal van Michel Preud'homme sprak boekdelen. Hij ergerde zich openlijk aan Mehdi Carcela — nog zo'n naar Belgische normen dure vogel met kapsones — toen die een vrije trap slapjes in de handen van Didillon deponeerde. Hoe meer de wedstrijd vorderde, hoe opvallender de gelatenheid van de Luikse hoofdcoach-ondervoorzitter-technisch directeur. Hij probeerde al alles dit seizoen. Maakte zich boos, legde een vaderlijke hand op een schouder, stuurde bij, gesticuleerde, vloekte luidop, stuurde nog eens bij, smeet flesjes water op de grond, zette zogeheten sterkhouders op de bank, maar niets hielp: voor een controlefreak als Preud'homme moeten dit barre tijden zijn.

Make-over

Zoals deze krant vrijdag al schreef is Anderlecht koploper in het betalen van makelaarsfees. 12,8 miljoen euro spendeerde de club alleen al in het Marc Coucke-tijdperk, vorige lente begonnen, aan interventies bij transfers. Het resultaat is niet te merken op het veld. In totaal hebben onze clubs de voorbije vier jaar 152,4 miljoen betaald aan spelersmakelaars, dat is gemiddeld 38 miljoen per seizoen. Onze professionele voetbalwereld is een bijzonder cynische omgeving: terwijl de rechterhand in dank sociale en fiscale cadeaus van Vadertje Staat aanvaardt, geeft de linkerhand de centen uit aan makelaars die met middelmatige spelers komen aandraven.

Om ons tot Anderlecht te beperken: is Wout Faes, vorige zomer voor 300.000 euro verkocht aan KV Oostende, minder goed dan Antonio Milic, James Lawrence, Ognjen Vranjes of 'de man van 8 miljoen', Boubacar Sanneh? Is Aaron Leya Iseka, vertrokken naar Toulouse, de mindere van Knowledge Musona? Had men niet meer geduld moeten hebben met de wispelturige en weinig gedisciplineerde Dodi Lukebakio, als je ziet dat de 21-jarige aanvaller het dit seizoen goed doet bij Fortuna Düsseldorf in de Bundesliga, toch een iets hoger aangeslagen competitie dan de Jupiler Pro League? Past Zakaria Bakkali dan beter in deze kern? Waarom kreeg de Zweed Isaac Kiese Thelin, vorig seizoen als huurling goed voor 19 goals bij Waasland-Beveren, geen volwaardige kans en werd de hoekige Ivan Santini gehaald? Is Thomas Didillon zoveel beter dan Davy Roef? Loopt er in de jeugd niemand rond die evenwaardig is aan Peter Zulj of Yevhen Makarenko?

Technisch directeur Frank Arnesen sprak in een krant dit weekend over misschien wel 25 nieuwe namen komende zomer. Dat zou betekenen dat de toekomstige nieuwe trainer weer van nul mag beginnen. Hoeveel make-overs kan een club verdragen?



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.