Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De terugkeer van het saaie gelijkspel

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 25, 2019 10:15:05

(Deze bijdrage verscheen eergisteren als 'De Bankzitter' in De Standaard.)
Antwerp en Club Brugge maakten er op de Bosuil allesbehalve een spektakel van. 0-0 was een logisch resultaat. Vrijdagavond al had Genk de moeilijke klip naar Sclessin omzeild. Genk telt zo weer 6 punten voorsprong op Club. Op Paaszondag bleef de verrijzenis van Anderlecht of AA Gent uit.

De Bosuil kolkt als nooit tevoren. Dat mag u letterlijk nemen. Tegen Club Brugge was het stadion van Antwerp – vier losstaande tribunes die architecturaal niets met elkaar te maken hebben - nagenoeg volgepakt. Gemiddeld volgen er bijna 13.000 mensen de thuiswedstrijden in Deurne-Noord. Dat zijn er maar net iets minder dan in de jaren waarin de club vicekampioen werd (1974 en 1975) of in het seizoen 1987/1988, waarin Antwerp heel lang leek af te stevenen op een vijfde landstitel. Toen had de Bosuil wel nog een capaciteit van zestigduizend.

Tribune 2, die unieke combinatie van een archeologische site en een onbewoonbare ruïne, met die oncomfortabele lange houten banken, zit voller dan ooit. Antwerp profiteerde volop van de terugkeer naar de Jupiler Pro League, nu bijna twee jaar geleden, in combinatie met het voorlopig (?) uitblijven van een comeback van de stadsrivaal, Beerschot Wilrijk. Tel daarbovenop de meer dan degelijke prestaties en je weet: de Great Old is na 139 jaar hot en springlevend.

Ploeg van ‘t stad

Al die willen te kaap’ren varen, moeten mannen met baarden zijn. Jelle Van Damme heeft een imposante baard. De 35-jarige centrale verdediger heeft aan snelheid ingeboet, maar maakt dat goed met métier en présence. En met de occasionele fysieke intimidatie. Altijd voorop in de strijd. Dat ondervond Openda - in de basis ten koste van Siebe Schrijvers – al heel snel aan den lijve. Hij kreeg een onnodige beuk van Van Damme. Met een strenge videoscheidsrechter had dat een strafschop kunnen opleveren. Openda versus Van Damme, dat was een hele eerste helft een strijd tussen een jongetje en een man. De jonge Luikenaar werd dan ook bij de rust vervangen.

Antwerp koos voor de bekende aanpak: veel duelkracht, meestal op het randje, soms erover. Mbokani nam een bal in dropkick, Horvath plukte hem uit de bovenhoek. Fotografenbal, in vakjargon. Aan de overzijde schoot Openda voorlangs. Yatabaré werd in het straatje gestuurd, maar hij besloot knullig. Vanaken knalde naast. Meer bood die eerste helft niet.

De eerste twintig minuten na de pauze brachten meer voetbal en betere kansen. Bolat hield de vrijgespeelde Vormer van een goal, Horvath deed hetzelfde op een harde kopbal van dichtbij van Mbokani. Invaller Amrabat schoot hard naast. Maar toen viel het weer stil. Helemaal op het eind probeerde Leko het opnieuw met twee spitsen, zoals bij de aftrap. Jelle Vossen botste echter al snel op tegen die andere Jelle, Van Damme. Waar is het swingende Club Brugge van de eerste drie speeldagen?

‘Rechtstaan en zingen’ beval een spandoek op de tribune. Minutenlang bleven de Antwerpsupporters, blij met het punt, ‘Wij zijn de ploeg van ’t stad’ scanderen. Historisch gezien kan je over die status redetwisten, maar tot spijt van wie ’t benijdt is het anno 2019 een correcte observatie. De derde plaats blijft haalbaar.

Club heeft nog vijf wedstrijden om een kloof van zes punten te overbruggen.

Tiki-taka

Vrijdagavond al had KRC Genk puntjes op de i's van het onuitgesproken woord 'titelambitie' gezet. Welgeteld drie, dus. Standard leverde verdienstelijk weerwerk, maar wekte nooit de indruk de Limburgers te kunnen verslaan. Het had ook nog eens de pech dat het tijdens zijn sterkste periodes in de wedstrijd tegendoelpunten om de oren kreeg. In de 41ste minuut rondde Bryan Heynen een aanval over zeven stationnetjes van dichtbij af. Wat zelden wordt vermeld, is dat spits Samatta weer heel slim het gat had gelaten. Goed uitgevoerd zijn die snelle combinaties van Genk dodelijk.

Acht minuten na de rust zette Malinovski met een haast achteloze pass tussen vier Standardspelers Aly Samatta op weg naar zijn tweeëntwintigste doelpunt van het seizoen en de 0-2. Uit een Genks supportersvak werd provocerend één vuurpijl geworpen. Dom en misplaatst. Aan de overzijde stond Danny Vukovic een paar keer pal op Luikse pogingen. De Australische international straalt veel meer autoriteit uit dan vorig seizoen.

Ito miste enkele wenkende kansen (in geval van een doelpunt zou de videoscheidsrechter ongetwijfeld de buitenspelposities van de Japanner hebben opgemerkt), Trossard knalde nog op de lat, nooit leek de Genkse zege in gevaar. Het was wachten op het orgelpunt. In de 79ste minuut rondde Trossard een lang uitgesponnen aanval van de bezoekers af. Die was begonnen met een onderschepping met het hoofd door Lucumi. Op de klok stond toen 77:55. Vijftig seconden en 23 baltoetsen door tien spelers later lag de bal in het net. Alleen Samatta had het leer niet beroerd in dat imposante tiki-takamoment.

Dat Razvan Marin, de beste speler van de Rouches, nog milderde tot 1-3 had alleen een statistische waarde. Standard kon geen spannend slot forceren. Daarvoor waren de mooiweervoetballers te veel met zichzelf en te weinig met het elftal bezig. Carcela, Djenepo en Mpoku staken schril af bij het trio Malinovski-Ito-Trossard. Getalenteerde voetballers die ook kunnen bikkelen. Alleen de Roemeen Marin staat er elke match: hij vertoont zijn kunstjes volgend seizoen in de Johan Cruijff ArenA. Het gemis zal groot zijn.

Koele kikker

De beste bezoeker in Luik was Bryan Heynen. Mét Pozuelo zou de 22-jarige middenvelder misschien wel op de bank zitten, als back-up. Zónder de Spanjaard is Heynen een volwaardig lid van het would-be kampioenenelftal. Oorspronkelijk louter controlerend ingezet wordt het Genkse jeugdproduct nu als infiltrerende middenvelder uitgespeeld.

Naast de lijn gaf Philippe Clement voortdurend instructies. Na elk doelpunt riep hij Dewaest bij zich om tactisch bij te sturen. Een coach die zijn hoofd niet op hol laat brengen en voor wie elk detail telt. Belangrijk in de titelstrijd, zo'n koele kikker. 'Het is toch niet aan mij om hier als een gorilla op de borst beginnen te kloppen, terwijl ik roep dat we de beste ploeg van het land zijn en niemand ons iets kan maken?', haalde hij achteraf uit naar Clubtrainer Leko, die zijn opponent verbale lafheid had verweten.

Ivan Leko had natuurlijk een beetje gelijk: het zou gek zijn mocht Genk halfweg Play-off 1 niet openlijk het allerhoogste ambiëren.

Duel der kneusjes

Het voortijdige vertrek van Fred Rutten — ontslag heet tegenwoordig 'in onderling overleg' — was goed nieuws voor de jonkies van Anderlecht. Interimtrainer Belhocine liet Amuzu, Bornauw en Saelemaekers meteen weer in de basis beginnen, waar Verschaeren al een tijdje incontournable is. 'Jeunesse Anderlechtoise, l'avenir est à vous', stond er op een spandoek achter de spionkop te lezen. Toch iets om tevreden over te zijn als thuisfan. Bij AA Gent mocht Giorgi Tsjakvetadze nog eens starten: de jonge Georgiër bedankte met een bleke prestatie en werd nog voor het uur naar de kant gehaald.

Voormalige paars-witte coryfeeën Alex Czerniatynski en Michel De Wolf mochten de aftrap geven. Symbolisch was dat, twee ex-spelers die meer knokker dan rasvoetballer waren, maar die toch mooie jaren beleefden in het Astridpark. Was het een signaaltje naar de huidige spelerskern: ook als je niet helemaal het Anderlecht-DNA bezit, kan je hier uitblinken? Als het zo was, hadden de spelers het in elk geval niet echt begrepen. Veel goede wil, dat wel, maar weinig voetbaltechnische vrolijkheid. Op de eerste doelpoging tussen de palen was het 56 minuten wachten. Een eindeseizoenswedstrijd halfweg de play-offs, veel dichter bij Play-off 2 kom je niet in deze fase van de competitie. Op de eretribune zaten de notabelen meer op hun smartphone te tokkelen dan dat ze opkeken naar het duel der kneusjes.

De tweede helft had net iets meer om het lijf — of was net iets minder slecht —, maar een verrijzenis bleef uit. David knalde net naast, Verschaeren schoot van dichtbij op de lat, Bezus trof de paal, Kaminski zweefde op het eind een draaibal van Verschaeren uit de hoek. Meer viel er niet te noteren. Behalve dan dat er voor het eerst werd gelijkgespeeld in Play-off 1. En dat er voor het eerst ook niet gescoord werd. Zo hebben Anderlecht en AA Gent toch iets speciaals gedaan op deze gezapige Paaszondag. En ze hebben nu tenminste toch een puntje behaald.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.