Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Sportploeg van het Jaar (maar niet in België)

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, december 20, 2018 13:29:44

(Deze bijdrage verscheen maandag 17 december in de reeks 'De Bankzitter' in De Standaard.)

De Red Lions hebben zich tot wereldkampioen hockey bij de mannen gekroond, een unieke prestatie in de Belgische sportgeschiedenis. De bekroning voor vijftien jaar hard werken, een duidelijke visie en een realistisch plan. Als toetje is er ook de eerste plaats op de wereldranglijst.

'Op welk plein kunnen we straks op een groot scherm naar de Red Lions gaan kijken?' vroeg een collega-journalist zich gisterochtend op Twitter af. Een retorische vraag, maar tegelijk duidde het op een pijnpunt. Waar waren inderdaad die initiatieven om de Belgische hockeymannen de aandacht te geven die ze op het eind van het WK Hockey verdienden?

Natuurlijk is het iets minder prettig om verzamelen te blazen bij temperaturen rond het vriespunt dan in volle zomer, maar eigenlijk is dat een drogreden. Toen de Lions twee en een half jaar geleden de finale van de Olympische Spelen speelden, was er evenmin massahysterie. Een andere pijnlijke vaststelling: wie gisteren live wilde kijken, kon enkel terecht bij de Nederlandse openbare omroep of moest zijn weg zien te vinden naar een betaalzender die voor een keer toegankelijk was voor alle Telenetklanten.

Sjotten en koers: sportbelangstelling wordt hier gereduceerd tot twee sporten en hun afgeleiden, zowel in de pers als bij het grote publiek. Het tweede vloeit voort uit het eerste, of is het omgekeerd? Af en toe gaan we uit de bol voor een individuele uitblinker in een andere sport. We zijn het 'land van pensenkermissen en gewassen maandverbanden', om Jean Pierre Van Rossem postuum te citeren. Weinigen kunnen de buitenspelregel correct uitleggen, maar ze denken wel dat ze hem kennen, terwijl de hockeyregels ondoorgrondelijk lijken. Met hun strafcorners, hun voetfouten en hun videoref dan ook!

Hockey had bovendien heel lang een hardnekkige negatieve reputatie: een rijkemensensport voor de Franstalige elite. Helemaal onterecht was dat niet, vroeger.

Ultieme bekroning

Tegenwoordig is de sport gedemocratiseerd en vernederlandst, maar iets van die reputatie is blijven hangen. Dat is jammer voor deze hockeygeneratie die al elf jaar in de buurt van de wereldtop vertoeft. Tussen het brons op de Olympische Spelen in Antwerpen (1920) en het brons op het EK in Manchester (2007) zaten zevenentachtig duistere jaren. Tot 1976 stonden de hockeymannen - in de pre-marketingjaren was er nog geen sprake van de bijnaam 'Red Lions' - om de vier jaar wel nog op Olympische Spelen, onder het motto 'Deelnemen is belangrijker dan winnen'. Tussen 1980 en 2008 bleven ze zelfs helemaal weg op het allerhoogste sportforum.

De komst van buitenlandse bondscoaches deze eeuw maakte het verschil: een Zuid-Afrikaan, twee Nederlanders die als coach of als speler olympisch goud hadden behaald, een stel Australiërs. De vijfde plaats in Londen (2012) was al bemoedigend, een jaar later volgde EK-zilver in eigen land. Huidig bondscoach Shane McLeod nam in 2015 over. Die had eerder al de Belgische vrouwenploeg gecoacht. Onder de Australiër pakten de Red Lions Olympisch- en EK-zilver.

Het is zonder meer een grote verdienste van de hockeybond dat er jaren geleden voor een systematische aanpak werd gekozen, onder leiding van gerenommeerde coaches. Sympathiek amateurisme is verleden tijd. Succes is een gevolg van hard werken, een duidelijke visie en een realistisch plan. En van talent, vanzelfsprekend, dat de huidige hockeygeneratie in overvloed te bieden heeft. Arthur Van Doren werd dit jaar niet toevallig tot beste hockeyer ter wereld uitgeroepen. WK-winst is de ultieme bekroning, met dank aan de drie reddingen van doelman Vincent Vanasch in de shoot-outs, nadat voor het eerst in de WK-geschiedenis een finale op 0-0 was geëindigd.

In tegenstelling tot de overwinning van de Rode Duivels op Brazilië in de kwartfinales (!), zorgde de wereldtitel niet voor toeterende auto's in het avondverkeer. Wel was er een tweet van Anderlechtvoorzitter Marc Coucke, gisteren alweer niet aan het feest: 'Proficiat aan de hockeyspelers! Wat een prestatie. Het contrast kan niet groter zijn...'

Het was overigens van 1991 geleden dat België nog eens wereldkampioen werd in een teamsport. Toen korfbal, in tegenstelling tot hockey niet echt een wereldsport.

Hoffelijke heren

Als je het hele jaar door voetbal volgt, ga je onwillekeurig vergelijken. Wat opviel: de tv-regie leidt in het hockey evenzeer aan overdaaddrang als in het voetbal. Ongepaste herhalingen terwijl het spel liep. Gelukkig zat de Play Sports-commentator ter plekke, zodat je toch meekreeg wat er buiten beeld gebeurde.

Onvermijdelijk kom je ook bij de videoref uit, die in het hockey al tien jaar geleden werd geïntroduceerd. Niet onbeperkt, zoals in het voetbal. Als een speler een tussenkomst van de videoref eist en ongelijk krijgt, verliest zijn team de rest van de reguliere speeltijd het recht op een video-challenge. Een duidelijke afbakening. Hockeyers blijven in tegenstelling tot voetballers hoffelijk: geen langdurige discussies, geen de boel belazerende spelers, geen tirades van boze trainers. Keurig en netjes, heren onder elkaar.

Ongeloofwaardig sportgala

Zaterdag vindt het jaarlijkse sportgala plaats, waarop onder meer de trofeeën voor Sportman, Sportploeg en Sportcoach van het Jaar zullen worden uitgereikt. De Red Lions zullen niet winnen, een individuele speler zal er niet triomferen, Shane McLeod wordt niet tot beste coach van 2018 verkozen. Dat weten we nu al, om de eenvoudige reden dat de stemformulieren ten laatste op 5 december moesten worden ingestuurd.

Twintig jaar geleden kon je je daar nog iets bij voorstellen. Stemmen gebeurde nog met pen en papier, formulieren moesten met de post verstuurd worden, waren soms drie dagen onderweg. Met het elektronisch stemmen is dat tijdverlies er niet meer. En als de organisatoren toch een veiligheidsmarge willen behouden én een correct beeld van het afgelopen sportjaar ophangen, dan moeten ze het gala maar half januari laten plaatsvinden in plaats van op 22 december.

Eigenlijk zouden rechtgeaarde sportliefhebbers bij de aankondigingen van de categorieën Sportcoach, Sportploeg en Sportman moeten opstaan en de zaal verlaten. Want wat zaterdagavond staat te gebeuren is een aanfluiting. Totaal ongeloofwaardig.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.