Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Would it be nice?

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 21, 2018 13:12:34

Dat ze hem verkeerd begrepen hadden, kon hij moeilijk aanvoeren: het was geen one-on-one-interview met een fake news-verspreider, beelden van de persconferentie werden live uitgezonden. Wie toekeek hoorde duidelijk 'would' en niet 'wouldn't'. Maar dat was wel wat hij bedoelde, zei de oranje idioot in het Witte Huis vierentwintig uur later. Pardon, ik mag een vreemd staatshoofd geen 'idioot' noemen? Idioot! Idioot!!! Maar wel een gevaarlijke idioot. Eentje die iets te zeggen heeft in de wereld. Iemand waarnaar je moet luisteren, niet vanwege zijn eruditie of welbespraaktheid, maar omdat hij nu eenmaal aan het hoofd staat van een van de machtigste naties ter wereld, waaraan wij, West-Europeanen, ons lot hebben vastgeklikt.

Hij zei oorspronkelijk: 'Ik zie geen enkele reden waarom het Rusland zou zijn' (op de vraag of Rusland de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016 zou hebben gemanipuleerd). Hij zei een dag later: 'Ik zie geen enkele reden waarom het Rusland niet zou zijn'. Hij bedoelde: 'Ik ben mede verkozen dankzij mijn vriend Vladimir en "fuck off!" iedereen.'

Geef deze man de Nobelprijs voor de Vrede riepen Trump-aanhangers ook bij ons, toen hij vijf weken geleden kort gesproken had met Kim Jong-un. 'Historisch'. 'Ongezien'. 'Vredestichter'. En nog wat adjectieven en zelfstandige naamwoorden die als standbeelden verrezen om Hun Held toe te juichen. Tot een etmaal later al duidelijk werd dat wouldbe-dictator Trump helemaal geen toegevingen had afgedwongen van dictator Kim. Een showtje was het, een nagekomen aflevering van The Apprentice, met Donald T. als kandidaat die zichzelf mocht beoordelen. Amazing!

In dezelfde lijn ligt zijn ontmoeting met Poetin. Kruiperigheid in de besloten salons van het Kremlin, gevolgd door gespeeld triomfalisme achteraf. Wat president Trump in werkelijkheid gedaan heeft: hij bezorgde (semi-)dictatoriale regimes een legitimiteit die ze de voorbije vijftig jaar nooit gehad hebben. In zijn eentje versterkte Trump het lokale en territoriale belang van Kim Jong-un en Vladimir Poetin. Faut le faire. Geef die man een standbeeld op een groot plein in Pyongyang en Moskou! Erdogan, Assad en andere potentaten kunnen niet wachten tot de man van 'Make America Great Again' ook bij hen langskomt, ze hebben hun agenda's alvast vrijgemaakt. Donald, legitimeer ons ook, please!

De wereld wordt elke dag een onveiliger plek. Na acht jaar behoedzaam beleid onder Obama (té behoedzaam soms, zeer zeker, en die vredesprijs na zijn eerste jaar was veel te voorbarig, ook waar) heeft Trump in anderhalf jaar presidentschap de wereldorde duchtig door elkaar geschud, maar niet in de zin dat je er veel vertrouwen van krijgt. De democraten hebben geen waardige tegenkandidaat en de republikeinen deinzen terug om in te grijpen, want de man is weliswaar een idioot, maar hij is wel hún idioot én populair. Toen ik drie jaar geleden bij het begin van de Amerikaanse voorverkiezingen een stukje pleegde over Trump-stemmers en hoe achterlijk die wel niet waren, kreeg ik van sommigen weerwind. Je kunt dat niet zomaar zeggen van die mensen, vonden ze. En, inderdaad, miljardairs, fascisten en racisten hebben alle reden om in die man te blijven geloven, hij bedient hen op hun wenken. Maar wie van de gewone Amerikaanse bevolking vandaag nog altijd achter Trump blijft staan en (opnieuw) voor hem zou stemmen, blijf ik gatachterlijk noemen. Een voorspelling: over twee jaar wordt hij gewoon herkozen. Mensen weten niet beter. Mensen wíllen niet beter weten.

***

De N-VA draagt barones Mia Doornaert voor als voorzitster van het Vlaams Fonds der Letteren, VLF. Eigenlijk kan dat niet: politici mogen wel de leden van de raad van bestuur aanduiden, maar die kiezen onder elkaar de nieuwe voorzitter. Het lijkt een detail (uiteindelijk wordt ze toch verkozen), maar het zegt veel over de politieke zeden en over de bemoeienissen van de politiek met het culturele leven.

Filosoof, activist en auteur Bleri Lleshi reageerde prompt met een tweet in krakkemikkig Nederlands: 'Ik heb aan VLF laten weten dat indien Mia Doornaert voorzitter wordt dan dienen ze per direct mijn naam uit die auteurslijst te schrappen. De lage racistische en islamofobe reacties die Doornaert de wereld instuurt stroken niet met mijn literair engagement.' Zo, die zat. 'Pure laster', repliceerde de barones. Rechtser dan rechtse twittertrollen zeiden nog veel straffere dingen aan het adres van Lleshi (pure laster, eigenlijk). Ik heb de tweet van Lleshi geliket. Ik geloof niet dat Doornaert racistisch is, maar haar voortdurende kritiek op de islam is wel zéér ongenuanceerd. Ze verspreidt bijvoorbeeld af en toe filmpjes over vermeende wandaden van moslims. Dingen die totaal uit hun context werden gerukt of die zich op andere plekken en in een andere periode afspeelden dan wat ze beweert. Fake news. En als je haar daar dan op wijst, negeert ze dat en blijft ze dat gebeuren (dat dus níet gebeurd is) oprakelen. Misschien is ze goedgelovig. Of een beetje kortzichtig. Maar het kan net zo goed islamofobie zijn. Wat nog niet wil zeggen dat ze niets van literatuur kent of haar toekomstige taak niet onafhankelijk zal invullen. We zullen zien. En lezen.

***

Voor de wereld zou het beter zijn mocht Mia Doornaert president van de Verenigde Staten worden en Donald Trump de nieuwe voorzitter van het Letterenfonds.

***

Een interview met een extreemrechtse twittertrol in een onafhankelijk weekblad voor radio en televisie. Dat mankeerde er nog aan. Sinds dinsdag niet meer. Een boezemvriend noemt dat weekblad al een jaar of dertig 'de Story voor intellectuelen' en ik ging daar meestal tegenin. De heilige Humo een 'boekske' noemen, dat ging te ver, vond ik. Ik lees het blad al van de vroege jaren zeventig en ben het slechts twee korte periodes ontrouw geweest. Toen mijn ouders plots overschakelden naar TV Ekspres (Louis De Lentdecker in plaats van Willy Courteaux, een verschrikking!) en ik nog niet de financiële middelen had om zelf een abonnement te nemen, en toen de verwoestijnvissing helemaal was doorgeslagen. Ik vrat de dossiers, de lange en onwaarschijnlijke knappe interviews met en door knappe koppen, de spitsvondige titels (net niet flauw genoeg om studentikoos te worden, 'Van Pool tot zeveraar' en dat soort dingen), de onthullingen, de meesterwerken uit de wereldliteratuur ('De vanger in het koren'!). Het was een wekelijkse afspraak met een betere wereld tegen beter weten in.

Er komt deze week godbetert een twittertrol aan het woord, die alle moslims uit ons land wil laten deporteren, al heeft hij nog nooit een boek over de islam gelezen. Toogpraat, recht uit café De Leeuw van Vlaanderen. Die man kan zich beroepen op zijn recht op vrije meningsuiting, op Twitter, aan de toog van ranzige bruine kroegen, op de IJzerbedevaart, op familiefeesten waarbij tegen middernacht de rechterarmen weleens worden gestrekt, maar waarom moet ik dit zo nodig lezen in míjn weekblad? Wat is de toegevoegde waarde van toogpraat in gedrukte vorm? Natuurlijk was het fout om het cordon sanitaire destijds ook rond de kiezers van het Blok te trekken, maar moet je hen daarom vanaf nu een voor een uitgebreid aan het woord laten? Er zijn echt wel genoeg interessante mensen met een relevante mening out there. Humo is een boekske geworden. Als mijn vriend de volgende keer dat ik hem zie opnieuw 'Story voor intellectuelen' roept, ga ik hem niet meer tegenspreken, denk ik.

Eerder kwamen al een jonge roeptoeter van een extreemrechts groupuscule en een wouldbe-islamfilosoofje uitgebreid aan het woord in een krant die ik al bijna veertig jaar als mijn ochtendlijke metgezel beschouw. ('Al bijna veertig jaar' omdat ze nog niet eens zo lang bestaat, hier zit een lezer van het eerste uur.) Wat voegen die ondoordachte meningen toe aan het maatschappelijke debat? Ik wil gerust een interview met Dewinter of Van Grieken doorstaan, omdat die mensen nu eenmaal een bepaalde, niet-onbelangrijke rol spelen in de samenleving, maar waarom moet elke knallende scheet uitvergroot worden? Kun je net zo goed mij een forum geven. Wekelijks. Met nuance en al.

***

Voor mij liggen twee overschrijvingen. Of ik alstublieft die twee abonnementen wil verlengen, op die krant en op dat weekblad. Ik twijfel heel sterk.

***

Op de Spotify-lijst van Donald T. deze week: Would it be nice? van The Beach Boys, Would it be good? van Nik Kershaw en Wouldn't I lie to you? van Eurythmics.



  • Reacties(1)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.
Geplaatst door Francis zo, juli 22, 2018 10:03:25

Zelf al jaren geleden gestopt met Humo te kopen wegens te hoog Story-gehalte.Al krijg ik 'm met vertraging via via toch in handen en stuit ik nog wel eens op interessant interview.Altijd HNB gelezen maar ga binnenkort abo allicht ook niet verlengen - teveel kitsch, sensatie en foute eye-catchers.Probleem: wat moet ik dan wel nog lezen?