Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

#dekoudsteweek

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 17, 2016 13:17:11

'Iedereen welkom!'.

Zo stond het op de uitnodiging van de plaatselijke N-VA, die ik gisterochtend uit de brievenbus viste. 'Nieuwjaarsreceptie & gespreksavond', met daarnaast een foto van een lachende Theo Francken. Op de Facebookpagina van de organisatoren lees ik: "Maar er is meer deze avond mogen wij als gastspreker niemand anders dan Theo Francken voorstellen". Let op het subtiele verwijderen van leestekens, die volstrekt overbodige dieven van kostbare ruimte. Let ook op die 'niemand anders dan': alsof er geen andere keuzemogelijkheid was. Ach ja, niemand minder dan de staatssecretaris voor Asiel en Migratie komt dus spreken voor gelijkgezinden op drie kilometer van mijn woonst.

***

'Iedereen welkom!'.

Het is alleszins niet wat de staatssecretaris zou roepen mocht er zich die 17de januari 2017 pakweg een Syrisch gezin in nood aandienen voor de gespreksavond met hem. En al zeker niet dat vermaledijde gezin uit Aleppo, dat hartelijk welkom is om in te trekken bij een adellijke familie in Wallonië. Nee, dat humanitaire visum mogen ze vergeten. Tien wereldvreemde rechters en honderd dwangsommen zullen de staatssecretaris niet doen buigen. He shall not, he shall not be moved. Een voetbalhymne die hij wellicht af en toe zelf luidkeels meezingt op de tribune van zijn Liga 1B-clubje uit Leuven.

Hij moet ook niet alone walken in deze. Een hele partij staat achter hem. Een flink deel van de natie steunt hem. Hou ze buiten, Theo! Hij heeft het zelf al gezegd: als we hen toelaten, staan er morgen 'tientallen miljoenen vluchtelingen' aan onze grenzen. Het 'Wir schaffen das' van Theo verschilt lichtelijk van het 'Wir schaffen das' van een bondskanselier hier niet zo ver vandaan. Het laatste wil zeggen: wij, Europeanen, moeten een oplossing vinden voor het vluchtelingenprobleem, laten we hen zoveel mogelijk warm onthalen, het zal ons wel lukken. Het eerste betekent zoveel als: met vereende krachten zullen we erin slagen om hen weg te houden. Niet iedereen welkom!

***

Dat ze maar naar Libanon moeten vluchten, zo liet ook onze premier deze week weten. Een veilig land, voegde hij er nog aan toe. "Beste oplossing", tweette vranke Theo. Libanon, een land dat leeft op een tijdbom, tikte Mo* onze weinig excellente excellenties op de vingers. En er volgden wat cijfers. Er zijn nu al 1.017.433 Syrische vluchtelingen geregistreerd in Libanon. Het totale aantal Syriërs wordt er geschat op 1,5 miljoen. Die leven in armoede, zoeken werk, zijn bereid te werken onder de normale lonen, in gevaarlijke omstandigheden, waardoor Libanezen hun job verliezen en — niet onbegrijpelijk — boos worden op die 'gelukzoekers'. Gezondheidsvoorzieningen en onderwijsinstellingen staan onder druk in een land dat politiek, religieus en demografisch sowieso al op drijfzand en burgeroorlogen gebouwd werd. Libanon telde tien jaar geleden minder dan vier miljoen inwoners. Nu zijn dat er meer dan zes miljoen. Wie een heel klein beetje van geopolitieke verhoudingen kent, weet: dit is onhoudbaar.

Maar Libanon is dus veilig. 'Iedereen is er welkom!', fluisteren onze regeringsleiders. Après nous le déluge. Een land dat vooral wil vermijden dat er door de komst van te veel vluchtelingen onhoudbare druk ontstaat op een samenleving van elf miljoen inwoners stuurt die vluchtelingen dus bij voorkeur naar een land met half zoveel inwoners dat nu al bijna bezwijkt onder die druk. Cynischer wordt het niet, in deze koude dagen voor Kerstmis.

***

De president-elect van de Diffuse Staten benoemt een vriend van Rusland op de cruciale post van minister van Buitenlandse Zaken in de week dat een CIA-rapport aantoont dat zijn campagne weleens gesteund zou kunnen geweest zijn door Moskou. Poetin zag liever het ongeleide, narcistische, puur en alleen op zichzelf gerichte projectiel Trump in het Witte Huis dan lastige tante Clinton. Daar is niets van aan, klonk het in het gouden appartement op de tigste verdieping van Trump Tower. En bijna in één adem werd vervolgens de 64-jarige CEO van Exxon Mobil topminister, een man die in 2013 nog een Russisch ereteken mocht ontvangen. Verdiende vorig jaar een salaris van 27,2 miljoen dollar.

Trump ligt niet wakker van verdachtmakingen en officiële rapporten, net zomin als zijn kiezers. They don't give a fuck. They don't know a fuck. Op Fox News en Breitbart zullen ze dat zeker niet gehoord of gelezen hebben, dat hun mannetje Russische connecties heeft. En mocht dat toch gebeuren, zullen de bevriende media wel wat valse waarheden verkopen. Voor een cynische kwinkslag draaien die hun hand niet om.

***

Wat een loser moet die Sophie Dutordoir niet zijn, zeg? Geen 27,2 miljoen dollar op haar bankrekening op het eind van 2017, maar amper 290.000 euro. Habbekrats. En daarmee moet ze de locomotief van een gescleroseerd overheidsbedrijf worden? Niet bepaald een delicatessenwinkel, die NMBS. Dutordoir was de beste kandidate (m/v), zo bleek, en dan is het niet meer dan normaal dat zo iemand op de mooiste stoel van de hoogste verdieping belandt. Behalve in België, want daar moest de logische benoeming gekoppeld worden aan een resem andere benoemingen om één partij een inhaaloperatie te laten maken in nationale bestuurskringen. De kracht van verandering, maar dan vertaald in: onze kracht, onze verandering. Er moesten raden van bestuur voor worden uitgebreid. Het mocht wat kosten. Geld. Geloofwaardigheid. De kracht van politiek cynisme.

***

#dekoudsteweek

***

'De Warmste Week' komt eraan. Zes dagen lang zullen drie StuBru-stemmen gezichten worden en verkleumen in de hoop dat hun opofferingsvaardigheid zal leiden tot massale donaties voor goede doelen. Ik druk het even cynischer uit dan ik bedoel, want ik heb veel respect voor wat ze doen en zonder Music For Life zou heel wat menselijke warmte opgekropt blijven en zouden heel wat sukkels nog meer sukkelen dan nu al het geval is. Maar al die liefdadigheid, met of zonder rode neuzen, verbloemt ook de werkelijkheid: ons land heeft te weinig over voor wie het moeilijk heeft. En dus komt die vlaag van solidariteit wel van pas om de aandacht af te leiden. En dus zullen excellente excellenties elkaar naar het einde van die week op het podium verdringen om hun tijdelijke warmte te tonen en een fiks lijkende bijdrage te storten. En dus blijft alles bij het oude. Een mens zou er cynisch van worden, net wat u zegt. De warmste week volgt naadloos op de koudste. Ik heb het wel gehad met 2016.





  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.