Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Blaaskaak

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 30, 2016 12:57:59

Stel: je hebt twee voetbaltrainers. De ene heeft altijd wel een bon mot klaar, slaagt er al jaren in om vragen van de media te ontwijken door te antwoorden op niet-gestelde andere vragen, maar komt daarmee weg omdat hij het zo vlot kan uitleggen. Een gladde praatjesmaker, zeggen slechte karakters. Een jobhopper, zo blijkt uit zijn cv. Langer dan drie aansluitende seizoenen was hij nooit aan het werk bij één club. Af en toe mocht hij wel terugkeren bij een vroegere werkgever. Hij is de reden waarom Wikipedia voortdurend financiële steun moet vragen aan zijn gebruikers, zoveel ruimte neemt de lijst van door hem getrainde clubs in. Laten we hem voor de gelegenheid Georges noemen.

De andere is een stillere jongen. Beetje saaie kerel. Áls hij al iets zegt, dan levert dat zelden een oneliner op die je achteraf kunt terugvinden op nieuwssites. Hij blijft in de dugout zitten tot een clubvoorzitter vindt dat het welletjes geweest is. Zelf opstappen? Zo zit hij niet in elkaar. Hondsloyaal, zou je hem kunnen noemen. Ik schreef het al: beetje saai. Hoewel hij drie jaar jonger is dan Georges, oogt hij al twintig jaar als een oude, witgrijze man. Soms zeurt hij, omdat hij vergeten wordt wanneer een club weer eens dringend een nieuwe trainer zoekt. Laten we hem Hugo noemen.

Georges is op z'n 67ste net aan zijn drieëntwintigste avontuur als trainer begonnen. Nog maar eens bondscoach, voor de vijfde keer al, al bleef het beperkt tot drie landen. De laatste keer dat Georges als trainer een prijs heeft gepakt is een kwarteeuw geleden: toen won zijn club de beker. Op zijn erelijst prijken één landstitel en twee bekers, telkens in eigen land. Eén keer werd hij verkozen tot Trainer van het Jaar, in 1990. Lang geleden, toen de oude voetbaldieren nog spraken.

Hugo is 64 en bezig aan zijn elfde opdracht, de eerste als bondscoach, op hetzelfde continent als Georges nog wel. Voor zijn laatste prijs als trainer hoeven we niet zo ver terug te gaan in de tijd: 2004. Hij werd toen landskampioen, iets wat hij voordien al twee keer eerder had gedaan in België. Op z'n schouw staan ook twee replica's van Belgische bekers. Hij werd vier keer verkozen tot Trainer van het Jaar, de laatste keer in 2007, niet eens een vol decennium geleden. Geen enkele collega deed even goed, laat staan beter, sinds die trofee in 1983 geïntroduceerd werd.

Hugo lanceert jonge talenten en geeft hen veel vrijheid en verantwoordelijkheid. Georges kiest altijd voor gevestigde waarden. Hugo laat zijn ploegen als het even kan aanvallend voetballen, Georges opteert meestal voor defensieve zekerheid. Hugo geeft niet graag interviews, hij laat zijn spelers het woord voeren. Georges houdt wel van aandacht en zet zichzelf gaarne op het voorplan.

Waarom Georges wel vooraan op het lijstje staat als er een nieuwe trainer of bondscoach gezocht wordt, en Hugo niet? We houden van babbelaars, ook al houdt wat ze zeggen geen steek. Blaaskaken maken de dienst uit in deze samenleving. Er is geen plaats voor rustige vastheid, wat Herman Van Rompuy u ook probeert wijs te maken. In het voetbal geldt dit nog meer dan elders.

Voorzitters en supporters laten zich graag inpalmen door iemand die wat holle clichés uitbraakt en hen zo een voorspoedige toekomst voorspiegelt. Ze houden van positivo's, want realisten zijn een tikkeltje saai. Spelers zijn in den beginne ook helemaal mee, maar zij hebben die blaaskaken als eerste door. Vandaar dat je in álle bedrijfssectoren ziet dat blaaskaken voortdurend van werkomgeving veranderen. Ze hebben nood aan zelfbevestiging en ze weten perfect wanneer "de mayonaise niet meer pakt". Laten we zeggen: na twee, maximaal drie jaar. Dan zijn ze weg en laten ze doorgaans een puinhoop achter. Après nous le déluge...

Als je 't mij vraagt: ik werk liever onder een Hugo, dan onder een Georges. Maar ik heb het gevoel dat ik een dinosauriër aan het worden ben: de wereld kiest bijna altijd voor een Georges. En als het een beetje tegenzit kiest de wereld binnenkort ook voor Donald, Marine en Nigel. Dat wat ze zeggen nergens op slaat, hoeft geen hinder te vormen: het klinkt zo geloofwaardig, meneer, mevrouw. En we willen verandering, ja, toch?

***

Ik las een interview met Erik Van Looy, waarin de regisseur-presentator vertelde dat hij zich tijdens de rust van een thuiswedstrijd van zijn geliefde Royal Antwerp Football Club altijd laat aftroeven aan het hotdogkraam. Hij komt als een van de eersten toe en wordt altijd als bijna-laatste bediend, omdat er naast en achter hem luidroepers zijn die hun bestelling beginnen te schreeuwen lang voor het hun beurt is en die vaak ook nog eens eerder dan hij met hun portie vettigheid-tussen-een-broodje weglopen.

Ik herken dat. Ik ben ook zo'n welopgevoede jongen die altijd netjes zijn beurt afwacht en elke keer moet vaststellen dat er in de rij achter hem al iemand "Twee pintjes en een bolleke" heeft geroepen. Noem me naïef, maar als ik naast mij aan de toog iemand opmerk die daar al stond vóór ik arriveerde en de barman vraagt eerst aan mij wat ik moet hebben, dan wijs ik naar mijn buurman en zeg "Hij was eerst". Zelfs op het vlak van voorkruipen ben ik gewetensbezwaarde.

Blaaskaken worden eerst bediend, komen het vaakst aan het woord, krijgen meer kansen dan mensen die zich minder of nooit opdringen. Dat komt omdat wij dat met z'n allen wel oké vinden. Misschien moeten we daar eens over nadenken, als samenleving. Want op lange termijn heb je meer aan een Hugo dan aan een Georges.





  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.