Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mr. Creosote

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 11, 2016 12:55:03

Het vat is af, zeggen we in Antwerpen. Ik gebruik die 'we' even for old time's sake, want ik woon al een kwarteeuw niet meer in de koekestad van de Sinjoren, maar sommige spreekwoorden heb ik stiekem ontvreemd terwijl de Antwerpenaren even niet opletten tijdens het uitgebreid afscheid nemen van hun afgezant. 'Het vat is af' betekent zoveel als: ik ben moe. Uitgeput. Toe aan vakantie. En dat is nu net wat ik de komende weken zal doen. Dolce far niente.

Al is het natuurlijk wel Euro 2016. Een groot voetbaltoernooi, dat neem ik doorgaans tot mij zoals Mister Creosote zich culinair volvrat in die beruchte scène uit The Meaning Of Life: hij blijft eten tot hij letterlijk ontploft en het spuug in het rond vliegt. Niet dat u zich daarbij moet voorstellen dat ik om de twee jaar in juni net als Terry Jones een buitenmaats kostuum draag en met moeite mijn dikke kont in de zetel kan ploffen, maar u begrijpt mij wel: als je teveel digestiefjes, amuusjes en een eindeloze sliert voorgerechten tot je neemt ben je tegen het hoofdgerecht, de finale, volgevreten. Maar ik ben altijd bang dat ik ook maar iets zou moeten missen: een geniale flits, een briljante ingeving, een fysiek haast onmogelijke save, een vrije trap die vanop veertig meter met de hiel wordt binnengetrapt, kortom, het betere werk.

Niets van dat alles de komende weken. Ik trek naar een voetbalgek land waar je de meeste wedstrijden niet op de openbare televisie kunt volgen. Waar er alleen bij de matchen van de eigen nationale trots grote schermen op dorpspleinen worden geïnstalleerd. Waar de doorsnee voetballiefhebber pas interesse begint te betonen vanaf de kwartfinales, maar tegen dan ben ik allang weer thuis. Ik ga de eerste ronde nagenoeg volledig missen, of ik moet mijn huwelijk op het spel zetten, want mijn dierbare echt- en huisgenote is geen Mrs. Creosote, zeker niet wat voetbal betreft. En omdat ik haar graag zie, offer ik mezelf liefdevol op (insert dramatische vioolmuziek).

Ik zat dus tot voor kort met een ambetant gevoel. Wat zou ik verdorie allemaal moeten missen! Tot ik het wedstrijdschema onder ogen kreeg. Roemenië-Albanië, Rusland-Slovakije, Polen-Noord-Ierland, Tsjechië-Turkije, Ierland-Zweden, Oostenrijk-Hongarije, IJsland-Oostenrijk. Geef mijn portie maar aan Fikkie, ook al worden het wereldpartijen. Het is zoals de zes weken na mijn vorige eervolle vermelding op deze plek nog steeds onvolprezen columnist Jan Devriese vanmiddag tweette: 'Zwitserland-Albanië, een mens kijkt ernaar uit als naar een rectaal toucher'. De indigestie wenkt voor álle voetballiefhebbers. Er zijn te veel wedstrijden. En dat komt omdat er te veel deelnemende landen zijn. Vierentwintig, met name. Op een EK, godbetert. Op een WK zijn het er 32, ook héél veel, té veel, maar dan spreek je tenminste over zes continenten en meer dan tweehonderd landen die aan de voorrondes beginnen.

De Europese voetbalbond UEFA telt sinds kort 55 leden. Dat wil dus zeggen dat 44 procent van de aangesloten leden mag deelnemen aan dit Europees Kampioenschap in Frankrijk. Vierenveertig! Da's bijna één op twee. Toen de Rode Duivels in 1980 de finale bereikten van het EK in Italië waren er slechts acht deelnemende landen op een totaal van 33 UEFA-leden (de toename van het aantal leden heeft vooral te maken met de implosie van Joegoslavië en de Sovjet-Unie, vertel ik er even bij). 8 op 33, dat is 24 procent, minder dan één op vier. Alleen groepswinnaars mochten toen naar de eindfase. In 1980 eindigde België eerste in een groep met Oostenrijk, Portugal, Schotland en Noorwegen. In de aanloop naar dit toernooi werden ocharme Wales, Bosnië en Herzegovina, Israël, Cyprus en Andorra opzij gezet, al had een tweede plaats volstaan en mogelijk zelfs een derde, al diende er dan nog een barrage gespeeld te worden. In 1980 moest je moeite doen om erbij te zijn. In 2016 moet je moeite doen om er níet bij te zijn.

Hoera, Albanië, Hongarije, Ierland en IJsland, roepen sommigen. Het zijn wellicht diezelfden die het leuk vonden dat Eric Musambani in 2000 mocht deelnemen aan de Olympische Spelen in Sydney. Onder het mom van: exoten welkom in het Olympisch zwembad. Ook al had de man uit Equatoriaal-Guinea bij ons nooit een zwembrevet gekregen, vanwege: nauwelijks kunnen zwemmen. Op YouTube vind je hem terug onder de titel 'Funny Swimmer'. Láchen! (En ook wel: een beetje quasi-racistisch medelijden hebben met de man die willens nillens de bijnaam 'Eric the Eel' torst.) Je kan dat sympathiek vinden, maar eigenlijk is het een aanfluiting van de sportieve waarden.

Op grote sporttoernooien moeten de besten van de wereld zich met elkaar meten, aangevuld met sporters en teams die verdienstelijk weerwerk kunnen leveren. De top en de subtop, zeg maar. Het is de enige plek waar de 'survival of the fittest' toegelaten zou mogen zijn. Voor al wie niet goed genoeg is om aan topsport te doen is er de 'breedtesport'. Dat is niet erg, er zijn maar enkelen uitverkoren. Laat die uitblinken en laat de rest bewonderend toekijken. Daarom noemen we het ook 'topsport'. Daarom wordt er veel geld betaald voor de uitzendrechten. Daarom zetten mensen zich met een krat bier en zakken chips voor de televisie. Een EK met zestien landen, zoals de voorbije edities, is ruim voldoende. 29 procent van de aangesloten leden bij de UEFA. Als de nieuwe FIFA-voorzitter Gianni Infantino zijn verkiezingsbelofte waarmaakt, krijgen we eerlang veertig deelnemende landen op een WK. Niet doen. Dan ben je zes weken onderweg en ben je het spelletje al na de eerste ronde beu.

Op de duur is er zoveel kaf dat je het koren niet meer ziet. Obesitas en topsport horen niet samen. Voor je het weet zijn we allemaal Mister Creosote: kotsmisselijk en volgevreten na ontelbare voorafjes op een bedje van complete overbodigheid met een zalfje van commercieel geflipflop.







  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.