Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Heer Bracke

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 09, 2015 13:19:49

Als u niet van karaktermoorden houdt, raad ik u aan de volgende paragrafen over te slaan. Begin dan met lezen onder de drie sterretjes.

***

Nee, niet deze drie sterretjes, de volgende, want hier begint die karaktermoord pas.

Was het nu '96, '97 of '98? Dat ben ik rats vergeten. Wat ik me nog wel als de dag van gisteren herinner: ik stond op de tweede verdieping van het spuuglelijke betonnen gedrocht aan de Reyerslaan 52 te wachten op een lift die maar niet kwam, zoals honderden medewerkers van de openbare omroep elke dag een flink deel van hun kostbare werktijd verprutsen door te wachten op een lift die maar niet komt.

Zeggen dat ik stond te schilderen zou de waarheid oneer aandoen zijn, want schilderen is een veel te nuttige bezigheid in vergelijking met liftwachten. Ik kreeg het gezelschap van een gedrongen mannetje met een onafgewerkt ogende snor. Vriendelijk knikte ik goedendag en murmelde iets in de trant van 'Het zou nog even kunnen duren, vrees ik'. Het mannetje monsterde mij even van kop tot teen, zei niets en keek dan nors naar de vloer, een beetje zoals genodigden in een voetballoge neerkijken op het plebs onder hen. Een loge, de loge, ach, wat is het verschil soms nog?

Mijn eerste kortbij-ontmoeting met de eerbiedwaardige politieke journalist Siegfried Bracke, notoir logebroeder, maker van bijzonder begrijpelijke en in een feilloos dribbelend Nederlands verpakte journaalitems over de moeilijkere onderwerpen des Politieke Levens, gevatte interviewer, linkse tiep, dacht ik, iemand waar ik wel naar opkeek, eigenlijk. Behalve dan aan die lift, omdat hij nu eenmaal een paar koppen kleiner was dan ik. En hooghartig bleek.

Later maakten we allebei carrière, ieder aan een kant van de liften. Ik werd eindredacteur en daarna hoofdredacteur op de tv-sportredactie, hij werd baas van de politieke verslaggeving en daarna van de duiding. De heer Bracke heeft de moeilijkere onderwerpen des Politieke Levens teruggebracht op mensenmaat: verstaanbaar en hapklaar. Hulde daarvoor. Maar hij is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de verkleutering van het politieke interview. Wie promoveerde Freya Van den Bossche Valère Descherp-gewijs tot the next big thing in de Vlaamse politiek en degradeerde haar zo in één beweging tot hersenloze babe: Bracke! Wie heeft er onrechtstreeks voor gezorgd dat de heren Leterme en Vande Lanotte met een opgeplakte baard onnozel deden in de travestieshow van Debbie & Nancy? Bracke! Wie zorgde er vanop afstand voor dat de N-VA-voorzitter wekenlang mocht uitblinken in een populaire tv-quiz? Bracke! Wie gaf de aanzet tot het in formats, subformats en geformatteerde onderdelen van die formats gieten van zowat alle tv-programma's waar een beetje bij nagedacht moet worden? Bracke!

Ik hou niet van het mannetje en zijn logemaniertjes, al zou ik hem - gesteld dat ik in de teletijdmachine verkeerdelijk zou worden terug gekatapulteerd naar die dag en die lift, maar wetende wat ik nu weet - nog altijd vriendelijk een goedendag wensen. Dag, meneer Bracke. Hoe gaat het met u? Het zou nog even kunnen duren, vrees ik.

***

Als die vorige besnorde Kamervoorzitter al eens een gekleurde mening uitte, stond de hele Vlaams-nationalistische delegatie in het federale parlement op haar achterste poten, en terecht. De voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers moet zich zo neutraal mogelijk opstellen, moustache netjes gekamd, dat wel, maar voor de rest vooral niet opvallend.

Blijkbaar zit er iets in die snorren, een kriebelend insect of zo, want ook de huidige 'eerste burger van het land', de reeds genoemde en geportretteerde heer Bracke, laat zich in zijn eerste half jaar op die troon elke week wel betrappen op een mondeling opiniestuk.

Deze week was het weer raak. Heer Bracke mocht zowel in Knack als in De Morgen zijn ex-werkgever kapittelen. Excuus, schrap die 'ex' maar, want om carrière te kunnen maken aan de andere kant van de barrière, mocht hij 'politiek verlof' nemen, zodat hij in geval van mislukking nog altijd kan terugkeren naar het Huis van Vertrouwen. Veilig zat, toch, zo'n politieke move? Niet alleen luie werklozen hebben een vangnet, hoor, ook luid roepende, vuil spuitende politici. Alleen weten de meeste brave burgers dat niet. (Ze weten evenmin dat de meeste werklozen niet echt lui zijn.)

Volgens heer Bracke bestaat er een lijst met honderden namen van VRT-medewerkers die niet meer renderen. Hij had dat, zo beweerde ie, vernomen in de coulissen, waar hij nog wel eens durft te vertoeven. Hij vertelde er niet bij of het de coulissen van de VRT dan wel die van de loge waren. De vakbonden ontkenden dadelijk het bestaan van die 'zwarte lijst', op Facebook werd semi-spontaan de groep 'Wij willen dat Siegfried Bracke ontslag neemt als personeelslid van de VRT' gestart. Op dit eigenste ogenblik zijn er al 1.276 leden.

Nee, ik niet, trouwe lezers weten dat ik het gezegde van Groucho Marx huldig dat ik geen lid wil worden van een club die mij aanvaardt als lid. Bovendien hou ik niet van goedkope stemmingmakerij. Maar ik vind wel dat Bracke best ontslag neemt. Mocht ik hem aan de lift tegenkomen, ik zou zeggen: 'Heer Bracke, u heeft drie maanden geleden uw tweeënzestigste verjaardag gevierd, de volgende verkiezingen komen er pas over vier jaar aan, dan bent u officieel met pensioen, zou u niet beter de eer aan uzelf houden als u die hele VRT zo slecht geleid en zo ondermaats presterend vindt?'

De formulering zou zelfs nog iets langer kunnen zijn, tijd zat immers aan die liften. Wie zo'n gebrek aan loyaliteit tegenover zijn broodheer etaleert moet eruit of moet zelf opstappen, zo eenvoudig is dat voor mij.

***

Heer Bracke is er ondertussen wel in geslaagd om een zoveelste publiek debat over de werking van de openbare omroep op gang te brengen. Dat is op zich niet slecht - hoe ons belastinggeld besteed wordt mag best kritisch bekeken worden, zelf draai ik ook elke euro om alvorens ik hem uitgeef aan iets volstrekt nutteloos, maar dat gaat u verder niet aan! - en de VRT veegt die goedbedoelde opmerkingen best niet onmiddellijk onder het kamerbreed tapijt van het kantoor van de gedelegeerd bestuurder.

Ja, er liepen destijds al heel wat slecht presterende medewerkers rond op de Reyerslaan 52. Je herkende hen aan hun gelukzalige glimlach wanneer die liften weer ergens op een hoge verdieping bleven hangen, dat scheelde wat werktijd. Ja, ik heb in mijn tien jaar in dat Huis heel wat mensen fluks achter hun computer zien duiken wanneer je hun bureau passeerde in de gangen, angstig dat ze waren dat iemand hen nog zou opmerken in hun schuilhol. Ja, het zou kunnen dat er een lijst bestaat van medewerkers die een negatieve evaluatie hebben gekregen, maar die omwille van hun vaste benoeming met geen stokken buiten te krijgen zijn.

Maar dat bestaat overal. Hoe groter het bedrijf, hoe groter het aantal underachievers. Dat is een statistische wetmatigheid. Waarom wordt dat alleen voor een (semi-)overheidsbedrijf zo uitgelicht? Als losse medewerker heb ik heel wat zondagochtenden binnensmonds gevloekt omdat ik vol goede ideeën zat voor een fijne reportage in Sportweekend - ik had er speciaal in het gat van de nacht passende muziek voor uitgezocht, verdorie! - en ik in de montagecel merkte dat men mij een onbekwame monteur had toegewezen, zo eentje die nog zijn zaterdagse kleren aanhad, stinkend naar drank en sigaretten, dédain voor Meneertje de Sportjournalist uitstralend. Maar ik heb ook veelvuldig gejuicht omdat ik mocht samenwerken met vingervlugge, mee-denkende monteurs die mijn muzikale inbreng wel konden verwerken in een dynamisch stukje televisie waar ik achteraf een schouderklopje voor kreeg.

Wat ik wil zeggen: in de privé beantwoordt de gemiddelde medewerker netjes aan de vooropgestelde kwaliteitsnormen, bij de VRT lopen er tussen die veel hoger of veel lager scoren dan die normen. Dat laatste weten ze onder die toren ook wel, maar dat kan je niet in één-twee-drie oplossen. Ik weiger echter mee te spelen in dit spelletje 'Kind met het badwater weggooien'. Dat hebben al die capabele, hardwerkende, oprecht het grote publiek dienende medewerkers niet verdiend, verdomme.

***

Rancune is een slechte raadgever. De man die jarenlang in strikte anonimiteit hand- en spandiensten leverde aan de Vlaamse sociaal-democratische partij en die op een zijspoor dreigde te belanden in het instituut dat hij met steun van zijn logebroeders stapsgewijs wilde veroveren tot hij er op de allerhoogste troon zat, toont dat elke dag opnieuw, door de grofgebekte eerste criticus te zijn van sp.a en PS, én de werkgever die hem toestond politiek verlof te nemen waardoor ie nu op een andere troon kon plaatsnemen.

Zielig schouwspel. Nogal eerloos. Vraag is of zo iemand wel in staat is om de eer aan zichzelf te houden.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.