Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

No-lifer

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken wo, december 17, 2014 12:02:25

Ik ben een no-lifer, beste lezer. Bijna zesenvijftig jaar lang heb ik vruchteloos gezocht naar een etiket dat ik op mezelf kon kleven, maar nu weet ik het, met dank aan een onnozele uitsmijter van flapuit Rani De Coninck in een speciale Blokken­-aflevering voor Music For Life. 'Een twitteraar is een no-lifer', zei mevrouw de presentatrice, na een vraag waarop het antwoord 'Twitter' was. 'Ik denk altijd maar: lees nen boek', repliceerde Ben Crabbé.

Ja, u leest dat goed, de presentatrice van hoogstaande intellectuele programma's als De Parenclub en De Waarzeggers, die naar eigen zeggen niet actief is op de sociale media, vindt al dat getwitter en gefacebook tijdverlies. De presentator van de tv-versie van Tetris, wiens gezicht ook op de cover staat van het filosofisch traktaat 10.000 vragen uit 20 jaar Blokken, propageert het lezen van boeken. Dat laatste vind ik overigens een gezond alternatief voor het kijken naar domme tv-programma's, vooral tussen zes en zeven en zolang het licht niet uitgaat in die ons lang geleden beloofde black-out. (Toffe tiep, overigens, die Crabbé, begenadigde reportagemaker ook, wat we dezer weken elke maandagavond op Canvas mogen bewonderen in Karakters.)

Mogelijk ligt het aan het feit dat ik acht kilo vermagerd ben en mijn riem onvoldoende aanspant, maar mijn broek zakte weer eens af. Gelukkig overkomt me dat meestal in huiselijke kring en worden er geen selfies of andere foto's van verspreid op no-lifers-media. Ik verzeker u, 't is geen zicht.

Waar bemoeien mensen zich mee? Waarom flappen BV's er eender wat uit en wordt dat vervolgens op respectabele nieuwssites als interessant weetje verpakt, waarna een lullige uitspraak een eigen kutleven gaat leiden? Waarom schenken we überhaupt aandacht aan meninkjes van no-brainers? (Ik weet het: dat is ook een verschrikkelijk vooroordeel, want ik weet dat namelijk niet, dat mevrouw De Coninck geen hersenen zou hebben.)

Klinkt hard? Bedenk dan maar dat no-lifers altijd in 140 tekens en sloganeske taal denken. Ik kijk niet naar de programma's van De Coninck, ik kijk bijna nooit naar Blokken, geeft dat mij het recht om die kijkers randdebielen te noemen?

Zit ik te vaak op Twitter? Zou best kunnen, ik maak me zelf soms die bedenking. Elke dag eigenlijk. Ben ik daarom een no-lifer? Neen, want ik lees nog altijd veel boeken en luister naar muziek en schrijf teksten voor mezelf en anderen en ga naar concerten, theatervoorstellingen en tentoonstellingen en vermoed dat ik dat vaker doe dan Rani en Ben tezamen, en zelfs als dat laatste niet zo is, so what?!

***

John Cale zat in Reyers Laat. John Cale is een van mijn muzikale helden. Over tweeënhalve maand wordt de Welshman 73. Werkte mee aan de eerste twee platen van de Velvet Underground, een groep die we nu legendarisch en invloedrijk noemen, maar die in haar tijd de platen niet eens aan de New Yorkse straatstenen kwijt raakte.

Als we 's mans leven overschouwen zat hij niet eens zeven procent van zijn bijna 73 jaren bij de Velvet. Als we zijn œuvre overlopen beslaat de Velvet-periode amper 8 procent van zijn productie. En toch ging het de helft van de tijd over Andy Warhol, de Velvet Underground en Lou Reed, de poëet van het alledaagse en allenachtse New York, waarmee Cale een haat/liefde-verhouding had. Hij bewonderde de dichter in Reed en vocht tegelijkertijd menige ruzie uit omwille van muzikale meningsverschillen. Of om een lief dat ze van elkaar afpakten.

'Lou was niet de baas', prevelde Cale verveeld, na een onderonsje tussen Lieven Van Gils en andere gast Joost Zwagerman, een kenner van Americana en Andy Warhol. Wie die eerste platen van de Velvet intensief beluistert weet dat: de duistere, hoekige, tegenspartelende viola van John Cale is even dominant aanwezig als de gitaar en de basstem van Lou Reed. Ere wie ere toekomt. Velvet Underground was een Groep, geen eenmansproject.

Er valt zoveel meer over Cale te vertellen dan over die handvol jaren in de New Yorkse ondergrondse muziekscène. Dat hij tijdens de woelige en door drank en drugs bezoedelde jaren zeventig levende kippen de strot afbeet op het podium, bijvoorbeeld. Dat hij samenwerkte met grote namen als Phil Manzanera, Robert Wyatt en Mike Oldfield. Of dat hij de debuutplaten van Patti Smith, The Stooges en Jonathan Richman and his Modern Lovers produceerde. Dat hij Heartbreak Hotel van Elvis Presley binnenstebuiten keerde en er een hartverscheurende versie van maakte. Dat hij aan de universiteit van Antwerpen een eredoctoraat ontving voor zijn 'invloedrijk en grensverleggend werk in de eigentijdse muziek'.

Cale staat bekend als een nukkige man, moeilijk te interviewen, gesloten, allesbehalve praatziek. Ik kan me voorstellen dat je zo wordt als je zesenveertig jaar na het afsluiten van het hoofdstuk Velvet Underground nog altijd vragen krijgt voorgeschoteld over die periode en verondersteld wordt om domweg ja te knikken op de vraag of Lou Reed een genie was.

Er zijn nog tickets voor een uniek concert dat Cale zaterdag 20 december geeft in een vredestent in Mesen, waar hij een persoonlijke evocatie van de waanzin van de Eerste Wereldoorlog geeft en een nieuwe interpretatie van zijn meesterwerk Paris 1919 uit 1973, zo kwamen we nog te weten. Doe er uw voordeel mee. Of luister naar een van de talrijke parels uit zijn solocarrière. Of lees een goed boek.

***

No-lifers: get a life!



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.