Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Interstellar (Christopher Nolan)

FilmGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 12, 2014 12:11:40

De must see van het filmnajaar en far beyond, zo werd Interstellar, de jongste worp van regisseur Christopher Nolan, één van de weinigen die cultstatus aan populariteit in de box office weet te koppelen, ons in de strot geramd. In tegenstelling tot ganzen ben ik verdomd slecht in het protestloos slikken van wat mij gevoederd wordt, maar anderzijds vond ik de vorige films die ik zag van die Nolan (het geweldig intrigerende Memento, het niet minder fascinerende Insomnia, de donkere Batman-trilogie Batman Begins, The Dark Knight en The Dark Knight Rises, en de briljante science fiction-thriller Inception) zelden minder dan fantastisch. Nolan, amper 44, is een ouderwetse filmmaker, die nog échte ouderwetse cinemaproducten aflevert: groots, af en toe wat pompeus, altijd prachtige kijkervaringen, enkel te genieten op een groot scherm.

Interstellar, dus. Ik ga u niet vervelen met het tot op het bot uitrafelen van het scenario, a) omdat ik u de pret van een bioscoopbezoek niet wil ontzeggen, en b) omdat dat scenario al bij al heel dunnetjes is. De plot: in een niet nader gespecifieerde toekomst wordt het leven op aarde door onze verwoestende levensstijl uit het verleden met de ondergang bedreigd. Het Amerikaanse ruimteagentschap NASA bestaat niet meer, maar een stel onderzoekers is in het diepste geheim wel blijven zoeken naar een oplossing voor onze gigantische aardse problemen. Ze ontdekken een mysterieus wormgat in ons zonnestelsel en zien dat als de enige kans om onze planeet te redden. Als bij toeval (of heb ik even niet goed opgelet?) vindt een gewezen astronaut hun schuilplaats. Hij zal zijn twee kinderen en zijn schoonvader achterlaten om met drie andere astronauten op expeditie te gaan, op zoek naar tien andere wetenschappers die ooit de ruimte in werden gestuurd.

Critici over de hele wereld juichen om zoveel filmbravoure, Nolan is dan ook de chou chou van de recensenten. Slechts hier en daar valt een kritische noot te noteren. Eentje is naast uitermate negatief ook bijzonder grappig. Op dailydot.com worden zeven redenen gegeven om Interstellar diep te haten. De eerste is nog lachwekkend ("Hans Zimmer is a monster who needs to be stopped"): je houdt van de filmmuziek van Zimmer of je doet dat niet, maar dat is even bijzaak. De zes andere redenen zijn wel een onderzoekje waard. Ik som ze even voor u op: de dialogen zijn belachelijk, Nolan weet niet hoe hij volwassen vrouwenrollen moet neerzetten, elk personage is hol, dat hele gedoe met de NASA-restanten is ongeloofwaardig, de namen van de personages zijn ridicuul en - als slotakkoord - "It might be the first movie in history whose plot hole is an actual hole".

Knap geschreven, flink overdreven. Zowel deze negatieve kritiek, als de grenzeloos positieve recensies die daaraan voorafgingen trouwens. Ik heb me ook geërgerd aan de afwisselend flauwe, kleffe en dan plots weer overdreven pseudodiepzinnige gesprekken, het vrouwelijke hoofdpersonage lijkt inderdaad niet veel meer dan een karikatuur ("Snel, er moet ook een vrouw in en een liefdeshistorie!") en de hele NASA-achtergrond is compleet van de pot gerukt. Interstellar is ongeloofwaardig, punt.

Máár: ondanks het zwakke scenario en de summier uitgetekende personages is het ook een intense kijkervaring. Overweldigend, met zijn ongelofelijk stille passages die tegenover zeer luidruchtige confrontaties met zwarte- en wormgaten staan. Prachtige beelden volgen elkaar in razend tempo op, maar de regisseur durft ook stil te staan bij wat je nog het best kunt omschrijven als bewegende foto's. Hij dwingt je te kijken en, ja, toch wel, te genieten.

Ga dus vooral naar een bioscoop met een reuzenscherm: zet uw blik op oneindig en uw verstand op nul, en geniet. Vergeet de hype die gecreëerd werd. Interstellar staat op zich, je moet niet nodeloos gaan vergelijken met de Star Wars-saga, Close Encounters of the Third Kind of, godbetert, het onovertroffen 2001: A Space Odyssey. Het humanisme uit die laatste film vind je niet terug in Interstellar, hooguit geeft Nolan de mensheid een tik op de vingers omdat ze de planeet in een recordtempo naar de kloten heeft geholpen. Beetje belerend, zoals wel vaker gebeurt in Amerikaanse cinema.

2001: A Space Odyssey blijft voor mij dé ultieme fictieve kijk op ons verleden en onze toekomst. Niet vergeten dat Stanley Kubrick zijn meesterwerk draaide in 1968. Zesenveertig jaar geleden kon hij niet de hedendaagse moderne filmtechnieken gebruiken en toch komt die film geen seconde gedateerd en ouderwets over. (Wie zich wil verdiepen in Kubricks œuvre moet maar eens een beduimeld exemplaar van Ivo Nelissens De hoop van een pessimist proberen op te diepen, een briljante hommage aan Kubrick uit 1981, geschreven door de wellicht beste filmcriticus die Vlaanderen ooit heeft gekend.)

Interstellar verhoudt zich tot 2001: A Space Odyssey zoals de Jupiler Pro League zich verhoudt tot de Champions League. Ja: 't is ook voetbal, de tribunes zitten soms vol, er wordt gejuicht om een goal, gefoeterd om een gemiste kans, geschreeuwd om een rode kaart na een vervaarlijke tackle van een tegenstander, en af en toe ook heel aardig gevoetbald. Spannend, meeslepend en entertainend, bij momenten. Maar het niveau blijft wezenlijk zeer verschillend. Het is een andere wereld.

Doe dus geen vergelijkend onderzoek, de kans dat Interstellar overeind blijft is heel klein. Geniet van de filmische pracht, een alweer uitmuntende Matthew McConaughey, de variatie tussen stille en lawaaierige fragmenten, en laat je twee uur en negenveertig minuten onderdompelen in veel science en nog veel meer fiction.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.