Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Schampen

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, november 04, 2014 12:44:27

'Schampen', zo vind ik in verschillende woordenboeken terug, is 'afstuiten', 'afglijden', 'zijdelings even raken'. "De bal schampte de paal", staat er als voorbeeld bij. 'Schampen', zo leerde ik in mijn door Antwerps dialect aangeklede jeugd, is tevens een kruising tussen zeuren en beledigen. "Hij heeft op mij geschampt", betekent dat iemand in niet al te vriendelijke bewoordingen zijn beklag over mij heeft gemaakt. In deze week waarin de taal in het centrum van de belangstelling staat - tenminste toch bij iedereen die beroepsmatig met taal bezig is - is het niet slecht om zo'n in onbruik geraakt dialectwoord weer even op te rakelen.

Zou de Oost-Vlaming Wim Schamp, die zondag op zestigjarige leeftijd overleed aan de gevolgen van pancreaskanker, het Antwerpse begrip 'schampen' gekend hebben? Als man van de wereld moet dat haast wel. Het werkwoord zou hem op het lijf geschreven geweest zijn, als ik de diverse overlijdensberichten lees. Daarin wordt hij door vriend en concurrent omschreven als 'spraakmakend', 'controversieel', 'dwarsligger' en 'grote mond'. Van de doden niets dan goeds, weet u wel, dus houden vroegere gezworen vijanden zich nog in en hanteren ze omfloerste termen.

Ik heb Schamp nooit persoonlijk gekend, heb hem slechts één keer ontmoet, voldoende om te weten dat hij flamboyant, welbespraakt en luidruchtig was, als ik het zo even mag samenvatten. Hij schopte de Vlaamse reclamewereld geen Booniaans geweten, maar zette de keet wel in vuur en vlam. 'Annemie brusselt' (met de dertig jaar jongere versie van Annemie Neyts die zorgvuldig mascara aanbrengt) en 'Frankie goes to Brussel' (voor de prille politicus Frank Vandenbroucke) waren halfweg de jaren tachtig campagnes die zowel de dertiger Schamp als de kandidaten op de politieke kaart zetten.

Latere slogans werden me te 'woordspelerig': 'Frans gaat Vlaams' (voor CD&V-kandidaat Frans Peeters op een, u raadt het al, lijst voor de Vlaamse verkiezingen), 'Brave Hendrik? Straffe Hendrik?' (voor de nogal duffe CD&V'er Hendrik Bogaert) of 'Geen woorden maar waarden' (voor Mia De Schamphelaere, ook al CD&V) zouden na een nacht ongeïnspireerd wallebakken op een bierviltje bedacht kunnen zijn. In het boek 100 campagnes, 1 miljoen kiezers, dat hij eerder dit jaar publiceerde, blijft Wim Schamp er vierkant achter staan.

Ik moest spontaan aan Schamp denken toen ik gisteren live naar de eerste aflevering van het negende seizoen van 24 keek. Meestal volg ik tv-series niet op het moment van hun lineaire uitzending, zodat ik de reclame snel kan doorspoelen, maar dat kon nu niet. Zoals altijd ergerde ik me aan het totale gebrek aan inspiratie, humor en wervende kracht.

Kijk naar de STER-reclame op de Nederlandse televisie en vergelijk met de spots die je hier bij onze commerciële zenders te zien krijgt, en je ziet dat dit twee verschillende werelden zijn, ook al zijn het dan buurlanden. Niet zozeer omwille van de uiteenlopende interpretaties over de Nederlandse taal - laten we dat modderwoordengevecht even over aan de Joël De Ceulaers en Benno Barnards van deze wereld - maar wel om de manier waarop de filmpjes gedraaid zijn. In Nederland: spitsvondig, grappig, weldoordacht, vaak ook gedurfd, niet zelden dubbelzinnig, maar je blijft er wel naar kijken. Goede televisie. In Vlaanderen: saai, to-taal on-grap-pig, alsof ze op een paar minuten tijd vlak voor de opnamen ter plekke bedacht zijn, sec, je wil zo snel mogelijk zappen ware het niet dat je dan een stukje van het feuilleton dreigt te missen. Ouderwetse Sovjettelevisie.

Nederlanders staan erom bekend dat ze zakelijker en droger zijn dan Vlamingen. Rechttoe rechtaan, zonder al te veel franjes. Broodje karnemelk voor lunch op kantoor, dat soort dingen, waar wij, bourgondiërs, vrolijk de draak mee steken. Neen, dan liever een rijkelijk met exquise wijnen overgoten zakenlunch, zodat de aanwezigen de volledige namiddag nodig hebben om te ontnuchteren. En toch... Als wij, levensgenieters volgens het boekje, moeten beslissen over de inhoud van onze reclameboodschappen, worden we brave Hendriken, die alle controverse schuwen en vooral niemand tegen het hoofd willen stoten. De bedrijfswereld speelt op veilig, de reclamejongens doen aan zelfcensuur, met als resultaat gedrochten die niet om aan te zien zijn. De reclamewereld zal de grootsprakerigheid en branie van Wim Schamp missen.

U mag het gerust weten, ik heb gisteravond geschampt op de gebrekkige kwaliteit van onze reclame.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.