Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Skyfall (Sam Mendes)

FilmGeplaatst door Frank Van Laeken do, december 13, 2012 12:40:20

De nieuwe James Bond begint zoals alle recente James Bonds beginnen: met een spectaculaire achtervolgingsscène in een grootstad (in dit geval: Istanbul), zonder dat de toeschouwers weten welke plot er zich zal ontvouwen. Het enige wat je weet is: James Bond is de goeie en hij zal ook deze helse rit overleven. Maar het zal bijwijlen weer nipt zijn. Een beetje voorspelbaarheid moet kunnen.

Ian Fleming (1908-1964) schreef tussen 1954 en 1964 twaalf romans en twee verhalenbundels rond het personage van de hyperintelligente, aantrekkelijke, sexy spion 007. De twee laatste boeken werden postuum uitgebracht. Ze werden allemaal verfilmd. Van de 23 Bondfilms zijn er 15 gebaseerd op het werk van Fleming, de andere acht zijn ervan afgeleid. Ook Skyfall steunt op een scenario dat zijn inspiratie haalt uit het werk van Fleming.

In tegenstelling tot zijn voorganger, het chaotische en luidruchtige Quantum of Solace, is Skyfall een rustige film, naar Bondnormen dan toch. Er is natuurlijk die razende openingsfrequentie op moto's over de daken van Istanbul en er zijn behoorlijk wat ontploffingen en vuurgevechten, maar als geheel is deze Bond ernstiger van toon, donkerder, dramatischer: de Engelsen zouden het gloomy noemen. Het is een terugkeer naar de 007 zoals Sean Connery die neerzette: een gentleman-spion, vrouwengek, tongue-in-cheek, maar ook een man met tekortkomingen, die af en toe faalt, en zich bewust is van zijn onvolmaaktheid. Geen superman.

Na Connery kwam Roger Moore: zijn Bond was een grapjurk. De zeven Bondfilms die Sir Moore maakte, waren stuk voor stuk komedies. Los van de Bondcontext: leuke films. Binnen de Bondcontext: ongeloofwaardig en ver van het door Fleming bedachte personage. Dan kwam Timothy Dalton. Ziezo, de naam is genoemd, meer hoeft daar echt niet over gezegd te worden. Ook Pierce Brosnan kreeg niet echt vat op Bond. Gelukkig doet Daniel Craig dat wel. Fysiek lijkt hij ook het meest op de oer-Bond, zoals Sean Connery die neerzette. Rijzig, slank, blauwe ogen, priemende blik. En net als Connery is Craig geen superheld, waardoor Bond weer een beetje meer geloofwaardig wordt.

Om de pret niet te bederven gaan we het hele verhaal niet uit de doeken doen. Kort toch: MI6 wordt nu zelf geterroriseerd door een gewezen spion, die uit is op wraak en die zijn woede richt op M. Toeristische plaatjes worden dit keer geschoten in Istanbul, zoals reeds vermeld, Shanghai, Macau, Londen (uiteraard!) en Schotland. In die slotsequentie in het prachtige noorden van Groot-Brittannië wordt ook duidelijk waar de titel Skyfall vandaan komt. Het einde is veel dramatischer dan je doorgaans mag verwachten in dit soort happy end-cinema. En, o ja, er is een nieuwe Q en ook een ander personage keert na vele jaren terug, zij het in een andere gedaante.

Geen grootse film, deze Skyfall, maar toch een dikke twee uur lekker vooruitrollende cinema. Het is de zevende film van de felgeprezen regisseur Sam Mendes (Oscar voor Beste Regie voor zijn debuutfilm American Beauty, daarna uitblinkend met films als Road to Perdition, Jarhead en Revolutionary Road, en, voor de volledigheid: de ex van Kate Winslet), zijn eerste actiefilm met een gigantisch budget. Dat Skyfall ook een film op mensenmaat is geworden, met feilbare karakters, hebben we ongetwijfeld ook aan deze Mendes te danken. Daniel Craig is een imponerende Bond, terwijl Javier Bardém Silva mag spelen, de schurk van dienst, een verwijfde psychopaat. Overacting is een understatement voor wat Bardém doet, maar hij gaat zó ver in de overdrijving dat het terug leuk wordt. Het titelnummer wordt gezongen door Adèle, die qua toon helemaal terugkeert naar de Bondnummers die Shirley Bassey & co zongen in de sixties.

De vierentwintigste James Bond-film wordt al aangekondigd voor 2014. Never change a winning team, zeker?

  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.