Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Beachy Head

ReizenGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 05, 2014 13:33:22

Jeugdherinnering: wanneer de schoolmeester een vraag stelde waarop ik honderd procent zeker het antwoord wist (of dacht te weten), stak ik altijd overdreven enthousiast mijn rechterarm omhoog, in een pose die het midden hield tussen een Romeinse groet, het dringend wenken van de hulpdiensten als er iemand in je omgeving is flauwgevallen en het sacrale moment waarop een kogelstoter de kogel in zijn nek deponeert om die vervolgens zo ver mogelijk weg proberen te werpen. Als ik het antwoord niet wist, probeerde ik me zo klein mogelijk te maken, in een bolletje, zo dacht ik, wat dat verder ook visueel moge betekend hebben in het geval van een al heel jong behoorlijk opgeschoten vlegel. Dat deed ik overigens ook wanneer ik, per hoge uitzondering, mijn eigen kennis te hoog had ingeschat; ineenkrimpen en knalrood worden. Zie mij niet, alstublieft. ZIE. MIJ. NIET!

Soms heb ik die reflex nog. Iemand stelt een vraag en ik wil dan het beetje kennis dat ik bezit met graagte etaleren. Dat durft wel eens tegenvallen. Zo was ik twee weken geleden mee op een perstrip naar het zuid-oosten van Engeland om er kennis te gaan maken met de plekken die tijdens de Eerste Wereldoorlog van belang waren geweest. DFDS Seaways organiseerde die trip (sponsormomentje!), die ons eerst per ferry van Duinkerke naar de 'white cliffs' van Dover bracht en dan per auto met het stuur aan de verkeerde kant over Engelse wegen voerde.

Voordeel van zo'n VIP-behandeling: je mag wat meer, ook al ben je in het dagelijkse leven een Jan Modaal. Dus werd het gezelschap van acht persmuskieten uitgenodigd op de brug, waar de kapitein ons opwachtte. Ik had me die heilige scheepsruimte de helft zo groot voorgesteld en het roer het dubbele van de reële omvang. In werkelijkheid kwamen we in een soort balzaal met zicht op zee terecht en had je een vergrootglas nodig om dat stuurwiel te kunnen ontwaren, kleiner dan het stuur van een botsauto op de kermis was het.

Eén van de officieren die ons rondleidden en wiens naam en rang ik alweer vergeten ben, liet ons turen over de Noordzee, waar behoorlijk wat traffic te bespeuren viel op een bewolkte zondagochtend met een schier rimpelloze zee. En toen tuinde ik erin, zoals ik dat als jonge snaak, toen Frank nog een Franky was, iets te vaak had gedaan. De man wees op een vissersboot en vroeg: "Hoe ver denk je dat die van ons verwijderd is?" Nog vóór mijn hersenen 'Let op, dit is een strikvraag!' hadden kunnen fluisteren, zei mijn mond spontaan 'Tweehonderd meter?'. Dat vraagteken zet ik er nu even bij, maar ik denk dat het in realiteit flukser en overtuigender klonk, eerder met een uitroepteken erachteraan. De man keek op de radar en zei met tongue-in-cheek "One point two mile".

Ik laat het aan u over om op te zoeken hoeveel een zeemijl bedraagt in kilometer. (Tip: het is meer dan tweehonderd meter.) Ik stapte zo onopvallend mogelijk achteruit, deed alsof ik in die imposante ruimte plots iets ontzettend interessants had gezien en maakte me zachtjes uit de voeten. 'Tweehonderd meter, waar zat je verstand?', vroegen mijn hersenen terloops. 'De beste stuurlui staan aan wal', beet ik hen tandenknarsend toe.

***

Het verslag van die reis moet u binnenkort maar lezen in een Vlaamse courant. Wat ik u nu al kan vertellen: de typische huizen, straten, pubs, dorpspleinen en manshoge hagen, die de weelderige en goed onderhouden tuinen van het gezichtsveld moeten onttrekken, die u in alle Engelse feuilletons, van Morse tot Midsomer Murders, te zien krijgt, bestaan écht. En ze zijn alomtegenwoordig.

In het onooglijke dorp Arundel, tweeduizend vijfhonderd inwoners, kwamen we te weten dat daar de hertog van Norfolk in het imposante twaalfde-eeuwse kasteel huist. Niet zomaar een hertog, die van Norfolk, maar zowat de belangrijkste edelman na de royal family, want deze man is verantwoordelijk voor koninklijke uitvaarten en dat soort vrolijke activiteiten. In de tuin van het kasteel werden we rondgeleid door de hoofdtuinman, Martin Duncan. Zelden iemand zo warm en gloedvol horen vertellen over zijn passie. Ik kreeg er bijna zelf groene vingers van. (Bijna.)

In het nog minusculere East Dean staat op het dorpsplein een huis met een opzichtige blauwe plaque waarop te lezen staat: 'Sherlock Holmes Consulting Detective & Bee Keeper retired here 1903-1917'. Naar het schijnt zijn er toeristen die bij een rondleiding vragen wat voor man die Holmes nu eigenlijk in het echte leven was. Neen, ik niet, écht niet.

***

Tussen East Dean en Eastbourne, een uit de kluiten gewassen kustplaats, mochten we de benen strekken op Beachy Head, een kaap met krijtrotsen die meer dan 160 meter hoog zijn. 'Als het mooi weer is, kan je van hier tot in Frankrijk kijken', zei de gids. (Het motregende.) 'Als het mooi weer is, kan je hier rustig picknicken in het gras', zei ze ook nog. (De wind blies ons bijna uit onze sokken.)

Bij Beachy Head, zo kwamen we te weten, werden tijdens de Eerste Wereldoorlog hevige zeegevechten uitgevochten. De Britse premier Lloyd George liet er zich volgens de legende geregeld naartoe rijden om er tijdens het nuttigen van een lichte lunch in het glooiende gras de oorlogsstrategie te bestuderen. En de Duitse filosoof Friedrich Engels liet er zijn as uitstrooien.

Maar Beachy Head staat in de volksmond vooral bekend om een veel luguberder reden: het is een favoriete plek voor zelfmoordkandidaten. Tot een jaar of acht geleden waagden twintig mensen per jaar er een fatale sprong, weinigen konden het navertellen (en deden dat dan nog met veel tegenzin). Tegenwoordig zijn het er minder, omdat er een speciaal team werd opgericht, het Beachy Head Chaplaincy Team, dat in de buurt patrouilleert om would be-springers op andere gedachten te brengen. Ach, het is weer eens wat anders dan dat alledaagse vrijwilligerswerk, nietwaar?

Eén verhaal van de gids is me bijgebleven. Dat van een veertiger die zich een splinternieuwe Harley Davidson had aangeschaft en daarmee met veel bravoure zijn dood tegemoet reed. Wat ik mij, met mijn bij momenten ietwat cynische geest, dan afvraag: kan je in zo'n geval nog spreken van een midlife crisis, aangezien dat leven enkele seconden later voorbij is?



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.