Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De naam is Bond, Socialistische Vakbond

EconomieGeplaatst door Frank Van Laeken vr, april 12, 2013 13:00:23

De ironie zal de top van het ABVV allicht ontgaan zijn, maar net in de week dat syndicalistenvreetster Margaret Thatcher het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, kondigt de socialistische vakbond een nationale actiedag aan op donderdag 25 april. Op een pamflet worden de redenen vermeld: 'Voor kwaliteitsvolle banen en koopkracht, voor economische relance en tegen blinde bezuinigingen'.

Waarom ik dit ironisch vind? Thatcher kwam in 1979 aan de macht op een moment dat Groot-Brittannië in een diepe economische en zelfs bijna existentiële crisis was ondergedompeld. Het beleid van de sociaal-democratische premier James Callaghan werd niet meer gesmaakt. In de winter van 1978/79 groeide het protest: betogingen, stakingen, rellen. 'The Winter of Discontent' was een feit en 'Sunny Jim' werd luidruchtig naar de uitgang begeleid, waar de nieuwe wind stond te wachten in de vorm van een gepermanente 'Iron Lady' die vastberaden was om het land een stevige ruk naar rechts te geven, want: 'You ain't seen nothin' yet!'. En ze zei ook nog: 'The problem with socialism is that eventually you run out of other people's money.' Het vervolg is bekend: een neo-liberaal beleid dat de confrontatie aanging met het IRA, de Argentijnse junta, het goddeloze communisme en... de vakbonden.

België wordt vandaag geleid door een regering van katholieken, liberalen en sociaal-democraten, met als premier een homoseksuele PS'er. Een bont allegaartje dat je gerust mag verwijten dat het een bric-à-bracbeleid voert en weinig oog heeft voor een toekomst die verder van ons af ligt dan de volgende verkiezingen. Maar de regering-Di Rupo asociaal noemen en zeggen dat ze blind bezuinigt, de economische relance bewust tegenhoudt en de koopkracht laat dalen, is wel heel erg ver van de waarheid af. Net zoals het een lachertje is om Elio Di Rupo en kornuiten 'marxistisch' en 'links' te noemen, zoals de oppositie doet. De federale regering is kleur-, geur- en smaakloos, en dat is nu net het voornaamste verwijt dat je haar kan maken.

Als één vakbond dan oproept om een nationale actiedag te organiseren tégen dit beleid - wat in de praktijk zal neerkomen op een mix van stakingen en lamleggen van een groot deel van de economie (anders heeft zo'n actie immers geen zin!) -, dan is dat bijzonder kortzichtig. Want: they ain't seen nothin' yet! Als volgend jaar in mei of juni een nieuwe regering moet worden gevormd, kan het ABVV maar hopen dat die geen ruk naar rechts maakt, zoals vierendertig jaar geleden in Groot-Brittannië gebeurde.

Krijgen we dan permanente actie misschien? Ik herinner me levendig de septemberstakingen uit 1983, tegen het 'rechtse' beleid van de regering Martens-De Clercq, CVP-PSC-PVV-PRL, een roomsblauwe ploeg die bezuinigde dat het niet mooi meer was, die tegen de wil van een half miljoen betogende landgenoten in kruisraketten installeerde en die nog veel meer van dat soort asociale beslissingen nam. Leverde die wekenlange actie uiteindelijk wat op? Niet echt, want twee jaar later deed Guy Verhofstadt, toen nog 'Baby Thatcher', zijn intrede in de regering-Martens VI, nog altijd roomsblauw, die plots met volmachten ging regeren, zowat de meest anti-democratische beslissing die de leden van de uitvoerende macht kunnen nemen.

Wat het ABVV op 25 april zal veroorzaken, is een toename van de anti-syndicalistische gevoelens bij een groot deel van de bevolking. Wat ze in Vlaanderen zal doen, is kiezers in de wijd gespreide armen van de N-VA drijven. Wat ze richting 'moeder van alle verkiezingen' zal teweegbrengen, is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een toenemende verrechtsing. Wat ze dus uiteindelijk zal bereiken is het tegenovergestelde van wat er in dat pamflet staat. En wat dan?

Ergens in zo'n vergaderzaal in de Hoogstraat 42 in Brussel moet daar toch over nagedacht zijn, neen? Een vakbond hoort toch ook strategisch te denken vóór het tot actie oproept? Of is het noodzakelijk om op geregelde tijdstippen 'iets' te doen, om duidelijk te maken dat de leiding de vinger aan de pols houdt en dat ze de actiegerichte basis af en toe wat kluiven toewerpt?

Wat de achterliggende redenen ook mogen zijn, deze nationale actiedag is een onbegrijpelijke en verschrikkelijk kortzichtige beslissing. De Wever en Reynders wrijven zich in de handen, zulk cadeau krijg je niet alle dagen.

  • Reacties(2)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.
Geplaatst door Philippe di, april 16, 2013 11:55:04

bedenking 2: Als de federale politie geen geld meer blijkt te hebben om de toegang tot een bedrijvendatabank te betalen, hetgeen essentieel is voor de strijd tegen fraude (iets wat toch brandend actueel is, gezien offshore leaks en de budgettair krappe tijden), en die info bij De Tijd moet gaan opvragen, is het dan overdreven om te spreken van blinde besparingen?

Geplaatst door Philippe di, april 16, 2013 11:54:01

Bedenking: Je merkt al in de berichtgeving dat er onder de verschillende vakcentrales ook niet altijd overeenstemming is over de opportuniteit van acties. Maar de democratische besluitvorming heeft blijkbaar tot dit resultaat geleid en nee, daar wordt niet licht overgegaan. Je merkt ook dat er gesproken wordt over een nationale actiedag en niet een nationale staking, wat een onderscheid is dat meestal in de media niet wordt gemaakt, maar dat toch wel iets anders is en een nuance is die aangebracht werd door dat democratisch proces. Het is dus niet de atoombom, om in andermans termen te spreken. Wat niet wil zeggen dat een goeie, duidelijke en eensgezinde communicatie geen groot werkpunt is voor het ABVV.