Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Dat gekke land bij de Noordzee

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 22, 2019 13:11:57

Vlaanderen boven.

Waar men de heer nog kan loven.

Waar de mensen belangrijk zijn.

En de buiken omvangrijk zijn.

U herinnert zich die vlijmscherpe tekstflarden vast nog wel. Raymond van het Groenewoud, 1978. Waar is de tijd. De heer die geloofd wordt, heeft concurrentie gekregen. Buiken zijn nóg omvangrijker geworden. Mensen vinden we nog altijd belangrijk, als ze tenminste de juiste huidskleur hebben en niet van te ver komen.

We wisten al dat de Vlaming racistische gedragingen niet zo erg vindt. Sta-ti-tis-tieken. Of dat nu op straat is, op school, in het stadion of het station. We vinden dat steeds normaler. Nergens wordt er in de beschaafde wereld meer gepest op school (of leraren geïntimideerd) dan op deze kluit bij de Noordzee. Knack-hoofdredacteur Bert Bultinck schreef een tijdje geleden een kritische beschouwing over dat xenofobische landsgedeelte en kreeg de rechtse wind van voren. De feiten geven hem steeds meer gelijk. De verkiezingsuitslag ook. Tweede-, derde- of vierdegeneratiekinderen, migranten, asielzoekers, vluchtelingen, we smijten ze op één hoop en noemen ze vreemdelingen. Dat zegt alles: ze blijven 'vreemd'. Ze zien er anders uit, ze hebben een andere cultuur, ze belijden een andere godsdienst, ze zijn hier dan wel, maar we doen alsof ze niet bestaan en hebben liever dat ze zo snel mogelijk weer verdwijnen.

Waar de Chiro paraat staat.

En de vrouw aan de vaat staat.

Oké, Raymond, we zijn er op sommige vlakken iets op vooruit gegaan. Íets. Er zaten nooit zoveel vrouwen in het Vlaams Parlement als nu, zo blijkt. Hoeveel vrouwelijke fractieleiders we dan tellen? Euh, nul. We hebben al een homoseksuele premier gehad, maar een vrouw aan het hoofd van een regering: euh, neen. Stelt de Chiro nog iets voor, trouwens?

Waar het volk goedlachs is.

En een vuist zonder kracht is.

Het volk lacht niet meer, Raymond. Het volk is chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd, onverdraagzaam. In het Vlaanderen van Van het Groenewoud, eenenveertig jaar geleden, was het Vlaams Blok pas opgericht. Dertien jaar later was er de vuist, die in een bokshandschoen stak, en die de vastgeroeste politieke meute een flinke tik uitdeelde. Zwarte zondag. Tegenwoordig ben je geneigd om te zeggen: lichtzwarte zondag. Wat is er fout gelopen? We hebben niet geluisterd naar de zure Vlamingen van toen en die zijn nu met veel meer. We hebben gedaan alsof er niets aan de hand was en nu zien we gevolgen: ruimtelijke wanorde, (kans)armoede, de verloedering van het begrip 'goede huisvader' zodat de generaties na ons vooral schulden mogen afbetalen, na ons de zondvloed — le déluge pour les francophones.

Waar men faalt en aan de toog expliceert.

Dat is gebleven. Al blijven we minder lang hangen en laten we veel vroeger op de avond de rolluiken naar beneden, zodat we De Grote Boze Buitenwereld niet meer hoeven te zien. Binnenskamers zijn we chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam, en als we — eens om de zoveel jaar — mogen laten merken wat we denken van de politieke klasse doen we dat chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam. Zo zijn we geworden. 'We'. Niet ik, maar u. Oké, misschien niet ú, maar die meneer of mevrouw naast u.

Ik woon graag in Vlaanderen, maar ik hou er steeds minder van. Te chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam. Te weinig menselijk. Te veel egoïsme. Te weinig mededogen. Te veel navelstaarderij. Te weinig oplossingsgericht. Te veel té.

***

Voor u, trotse Vlaming, helfie, confederalist en nationalist, me afschiet, voeg ik er snel aan toe dat de rest van dit land het niet veel beter doet. Het schrijnendste, pijnlijkste interview dat u dit weekend kunt lezen staat in De Standaard. Aan het woord is Johan Leman, voorzitter van het integratiecentrum Foyer in Molenbeek, voormalig directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, toen dat nog niet Unia heette. Critici noemden hem in die tijd smalend 'pater Leman', vanwege zijn wat omzwachtelde, maar goed bedoelde standpunten.

'Ik heb liever dat bepaalde progressieve Vlamingen niet naar Molenbeek komen', klinkt het in de titel. Da's een binnenkomer. Je moet het normaal vinden dat Molenbeek wat vuiler is dan andere plekken, zegt Leman.

Wacht even voor u chagrijnig en verontwaardigd reageert, het wordt nog erger. Homo's moeten zich aanpassen aan de heersende mentaliteit, vindt Leman. 'Die weten dat je hier als homokoppel misschien niet hand in hand over straat kan lopen.' En: 'Er zijn plaatsen waar je dat kunt en plaatsen waar het moeilijk is. (...) Tracht Molenbeek te begrijpen en aan te voelen wat mogelijk is.'

Wacht nog heel even om uw boosheid te etaleren, want Johan Leman zegt ook iets over vrouwen in korte rok. 'Mijn realiteitszin zegt dat als vrouwen dat doen in sommige buurten, ze schunnige opmerkingen zullen krijgen. Je moet daar niet naïef in zijn. Ik zou het niet uitlokken.'

Ik denk dat Leman de werkelijkheid beschrijft, maar de werkelijkheid zoals die is, is daarom niet aanvaardbaar en als die niet aanvaardbaar is, móet je die als samenleving bijsturen. Anders capituleer je voor de onverdraagzaamheid. Leman zegt: loop niet hand in hand als homokoppel, draag geen korte rok als jonge vrouw. Leman had moeten zeggen: het moet hier maar eens gedaan zijn met homohaat en seksisme.

Hier zoekt een vent een meid.

Hier zoekt een bok een geit.

Hier zoekt een bok een bok.

Hier zoekt een geit een geit.

Weer Raymond, 1981, Brussels by night, drie jaar na Vlaanderen boven. Een deel van de stad wordt geterroriseerd door religieuze fundamentalisten en onverbeterlijke seksisten, een ander door rodeorijders. Schaarbeek, waar slachtoffer op slachtoffer wordt omver gemaaid door zo'n grofgebekt kereltje in een patserbak.

Een doodrijder werd deze week veroordeeld tot 250 uur werkstraf en vier jaar rijverbod. Terwijl zo'n man in de cel hoort en nooit meer achter het stuur zou mogen plaatsnemen. Schuld- en normbesef is de hardrijders onbekend. Ze denken dat Racing in the streets van Springsteen een opdracht is, al is de kans dan weer gering dat ze Springsteen kénnen.

De joyriders pochen met hun nieuwe aanwinst, een moordmachine op vier wielen. Dat hebben ze van ons geleerd: dertig jaar geleden wilden we ook allemaal een nieuwe auto wanneer er op de oprit bij de buren opeens een Duitse klasbak verscheen. Alleen: bij mijn weten werd daar niet mee geracet.

Deze stad wil men helpen.

Maar dan liefst om zeep.

***

RTL heeft een nieuwe nieuwslezeres: Salima Belabbas. Een Belgische vrouw met Algerijnse roots. 'Waarom het Belgisch nieuws niet door een Belgische voorgelezen?' was een van de nog voorzichtig geformuleerde tegenkantingen die RTL te horen en te lezen kreeg. Vlaanderen heeft geen monopolie op racisme. Daar mag iemand eens een opiniebijdrage over plegen.

***

Goed dat we een paar jaar geleden de lichten van onze snelwegen gedoofd hebben, anders zouden buitenaardse wezens nog beter kunnen zien wat we hier allemaal uitrichten. Ze zouden met een lange vinger wijzen naar dat gekke land bij de Noordzee (of bij de Ardennen, zo u wil). Nu het licht uit is — binnenkort misschien meer dan ooit — blijft ons de schande van de zichtbare domheid bespaard. De aliens ginds kunnen met het blote oog niet meer zien hoe chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam de aliens hier zijn geworden. En met aliens bedoel ik niet 'vreemdelingen'. Vanaf morgen kunnen we chagrijnig worden over het weer. Hoe ging dat weer bij Raymond?

Warme dagen, warme dagen.

Een voor mij, een voor jou.

Warme dagen.

Meer zou ik de Heer niet vragen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post899