Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Meer! Meer! Meer!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 01, 2019 11:42:08

"Verbondenheid heeft mijn leven gered. We mogen ons niet opsluiten in ons eigen denken. We moeten onze geesten openen en verdeeldheid wegduwen. De tijd dringt."

Geen introspectieve woorden van een verliezende politicus, die na 26 mei opeens de filosofische toer opgaat. Geen goedkope woorden van een dure goeroe, die mensen geld aftroggelt in ruil voor Geluk met een hoofdletter. Geen bevlogen woorden van een geestelijke leider, die eindelijk tot inzicht is gekomen. Neen, heldere woorden van een rockzanger op leeftijd. Nick Cave. Woensdagavond uitgesproken in De Roma, een grote, plechtstatige zaal die gevoelsmatig werd omgetoverd tot huiskamerformaat. Een unieke ervaring.

De woorden van Cave zinderen nog na, want ze zeggen veel over zijn eigen wedervaren, troost zoekend na de dood van zijn zoon Arthur, vier jaar geleden. Ze waren ook veelbetekenend voor de gelukkige bezitters van een ticket voor die magische avond, die inzicht kregen in het wezen van een geliefde artiest en die tegelijk ook kennismaakten met lotgenoten die hun eigen verhalen vertelden of lastige vragen stelden. Maar ze zeggen ook alles over wat we na 26 mei met dit land moeten aanvangen. Met als sleutelbegrippen 'verbondenheid', 'geesten openen' en 'de tijd dringt'.

***

Waarschuwing: de volgende frasen zouden kunnen klinken als waren ze afkomstig van iemand die zich wijzer acht dan alle anderen, die het beter denkt te weten, die een analyse maakt van de analyses, die politieke ambities koestert. In dat geval: excuus.

***

We moeten niet minder met elkaar verbonden zijn, maar meer. (Wie niet mee wil, tant pis.)

We moeten niet minder open staan voor andere gedachten dan de onze, maar meer. (Wat niet wil zeggen dat we ons denken opzij moeten schuiven of onderdanig maken.)

We moeten niet minder nadenken, maar meer. (Misschien vergissen we ons wel.)

We moeten niet zoeken naar wat ons scheidt, maar naar wat ons bindt. (Al is dat vaak weinig.)

***

Tegenover de boodschap van haat die een flink deel van de 18 procent Vlaams Belangkiezers wil verspreiden, moeten we meer empathie zetten.

Als vier op de tien Vlamingen zegt dat mensen in nood hun plan moeten trekken, moeten die andere zes zich niet uit hun lood laten slaan en net méér energie steken in hulp, hier en ginder.

Eigen volk is belangrijk, maar meer universele menselijkheid is dat nog veel meer.

Wanneer het woord confederalisme valt in combinatie met 'oplossing' en op de achtergrond de slogan 'There Is No Alternative' zoemt, is het des te meer noodzaak om aan te geven dat er altijd wel ergens een alternatief te vinden is: TINA woont niet in onze straat. Mensen van goede wil kunnen dat.

De uitslag is wat hij is, dat kan en mag je niet negeren, maar zelfs déze uitslag is multi-interpretabel. Er is meer mogelijk dan we tussen onze tranen van vreugde, verdriet of verbijstering inzien.

We moeten niet in dialoog proberen te gaan met de fascistoïde racisten en de racistische fascisten, zij zijn reddeloos verloren. Maar we moeten wel beginnen te praten met de weifelaars, de twijfelaars en zij die — laten we dat grootmoedig toegeven — aan hun lot overgelaten zijn: willen zij niet luisteren, jammer, maar we moeten het tenminste proberen. Anders plegen we schuldig verzuim. We moeten minder woorden gebruiken en meer zeggen.

Misschien moeten we de term 'Zwarte zondag' wel definitief opdoeken, hem terug flitsen naar 1991, waar hij thuishoort. Je kan die ene partij dan wel zwart (of bruin) noemen, net als een deel van haar clientèle, maar je mag geen 800.000 Vlamingen stigmatiseren, ook al kan je in vele gevallen objectief aantonen dat kiezers die zonder kennis van een partijprogramma een bolletje rood maken, even kortzichtig en, ja, toch wel, dom zijn geweest dan diegenen die voor Trump stemden omdat die zogezegd anti-establishment was. Dan gaan die alleen maar meer blijven steken in dat eigen (on)gelijk. Per slot van rekening zijn zij ook politieke vluchtelingen.

Politici moeten uitkomen voor hún waarden en normen, hún ideologie, hún ideeën, niet ageren tégen die van de anderen. Deze verkiezingen draaiden uit op een één tegen allen-gebeuren. Allen tegen Groen, terwijl Groen in zijn bubbel bleef hangen. Als het negativisme overheerst, plukt een negativistische partij daar de vruchten van, dat is electorale logica. Partijen moeten niet minder maar veel meer zeggen waar zij voor staan.
In mijn eigen vakgebied, de journalistiek, moet er veel minder aandacht gaan naar de makkelijke clickbait, de scorende koppen, de mediagenieke bokskampen en het braken van breekpunten, en oneindig veel meer naar waar het écht om draait. De inhoud. De verklaring. Het nieuws achter het nieuws.

We hebben grosso modo vijf jaar min één week om dit te bewerkstelligen. Dat is minder lang dan je zou denken, maar meer dan voldoende tijd om de boodschap over te dragen. We zullen met z'n allen iets meer ons best moeten doen.

Het subjectieve aanvoelen is nu dat de democratie ons de das omdoet, dat we het misschien met wat minder moeten stellen. Dan roepen we toch gewoon 'Meer! Meer! Meer!'?









  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post896