Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Julie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 11, 2019 13:00:07

Rood aangelopen, schuim op de lippen, wijd opengesperde mond, priemende ogen, een vuist die door de lucht klieft: zo moet volkswoede er ongeveer uitzien mocht je die vertalen in het gedrag van één mens (m/v/x). O, wat waren we kwaad toen maandag het onvermijdelijke nieuws doorsijpelde dat de vermiste Julie Van Espen niet langer vermist was.

De onmacht, het verdriet, het medeleven, hoe ver of kortbij we ook staan en stonden bij die ene jonge vrouw en al wie haar dierbaar is, zijn begrijpelijk en goed. Het toont dat we empathisch zijn. (Of kunnen zijn, want we zijn het niet altijd. Maar dat is weer een ander verhaal, het gaat niet over 'vreemde' mensen in nood, deze keer.)

Het onbegrip en de vele vraagtekens die we collectief stellen bij de beslissing om een recidive verkrachter op vrije voeten te laten, zijn eveneens begrijpelijk. Voor één keer was ook ik geneigd om een rechter wereldvreemd te noemen. Passionele moordenaars slaan doorgaans slechts één keer in hun leven toe. Wie in paniek is, kan eenmalig voor een grote ravage zorgen. Maar een seksueel roofdier is een gevaar voor altijd. Of kán dat zijn, laten we de hoop op genezing niet helemaal negeren. Steve B. had nooit op die plaats mogen zijn: híj was de verkeerde persoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment, niet Julie. Nooit het slachtoffer, altijd de dader. Een rechter had dit moeten kunnen inschatten, denk ik dan. En al zeker als je de achtergrond van B. bekijkt: zelf misbruikt door zijn stiefopa. Slachtoffer die dader wordt, er zit een flinke graad van voorspelbaarheid in. Dat moet zo'n rechter ook al weleens ergens gelezen hebben in een betrouwbaar rapport.

Het spelletje zwartepieten achteraf was zielig. Adding insult to injury. Het is niet míjn schuld. Het is niet ónze schuld. Vingerwijzen is zo makkelijk. Eén beweging volstaat. Mensen die je normaal als zeer verstandig zou beschouwen, riepen zonder nadenken dat de minister moest opstappen. Alsof die zelf Steve B. op de wereld had losgelaten. Stel je het omgekeerde voor: dat de minister zich destijds zou bemoeid hebben met die vrijlating, het juridisch kot zou te klein geweest zijn. Diezelfde mensen die nu vinden dat de minister zijn 'verantwoordelijkheid moet nemen', zouden op dat ogenblik met de scheiding der machten geschermd hebben. En terecht. Ook Koen Geens zal Justitie, die eigengereide Titanic die hardnekkig tegen ijsbergen blijft aanbotsen, niet snel en drastisch genoeg hervormd hebben, dát mag je hem aanwrijven, maar niet deze ene, achteraf bekeken dramatische beslissing van een rechter. Soyons sérieux!

***

Zo begrijpelijk onmacht, medeleven en onbegrip waren, zo onbegrijpelijk vind ik de manier waarop de volkswoede zich via de open riolen van deze maatschappij, de sociale media en de fora op de nieuwssites, verspreidde. Zelfs na zo'n diepmenselijke tragedie en na foute inschattingen allerhande passen sereniteit en stilte. De doodstraf is hier al een tijdje afgeschaft, zoals het een beschaafde, volwassen samenleving betaamt. Lynchpartijen zijn out. En oud.

***

Julie Van Espen was een vrouw die nog alles voor zich had liggen, zo dacht ze, zo dachten haar dierbaren, zo had het moeten zijn. Haar naam en foto werden massaal gedeeld. Dat is de bekommerde medeburger in ons. Dat is goed. Zij mag bij naam genoemd worden. Bij Steve B. was dat beter niet gebeurd. Ik blijf voorstander van anonimisering van daders, zeker als het om dit soort feiten gaat. Wie zich onmenselijk gedraagt mag een stukje ontmenselijkt worden. B. is het niet waard om een familienaam te krijgen, dat zou het signaal geweest zijn mochten we hem met z'n allen 'Steve B.' zijn blijven noemen. Een dader van de ergst denkbare feiten zou die familienaam alleen maar kunnen terugverdienen, door zich te rehabiliteren. Dat moet het doel van gevangenisstraf of internering zijn. Voor B. is het nu te laat: hij moet tot zijn laatste ademstoot Steve B. blijven. Verkrachter. Moordenaar. Gevangene. Uitgestotene.

***

Morgen is er die stille mars in Antwerpen. Vele tienduizenden hebben zich daarvoor al aangemeld. Ik hoop dat ze er zullen zijn. Van mij mogen ook politici mee opstappen, maar doe het dan een beetje discreet. Dit mag geen campagnemoment worden. Loop niet op de eerste rij, maar schuif ergens middenin aan, als bezorgde ouder of bekommerde burger. Speld geen partijslogan op. Probeer geen zieltjes te winnen.

Ik hoop dat de stilte oorverdovend zal zijn. Maar ik hoop vooral dat het geluid achteraf dat ook zal zijn.

Hoe justitie dit in de toekomst moet vermijden, moeten veel slimmere mensen dan ik maar bedisselen, maar ze moeten het wel dóen. Nú. Waar we als modale burgers wel voor kunnen zorgen, is het creëren van een klimaat waarin figuren als Steve B. uitzonderingen blijven. Las ik dat goed, honderd verkrachtingen per dág? Ouders, voed uw zonen op (Ik mag dat zo pertinent neerpennen, want 97 procent van de aanrandingen gebeurt door een man. Of door mannén, want in groep zijn we stoer). Leraars, help hen daarin. 'Hoe moet ik mij gedragen?' als eindterm, zou dat geen idee zijn? Opvoeding, preventie, bijsturing waar het kan, repressie waar het moet. En vooral: laten we naar een samenleving gaan waarin het aantal aangiften van aanrandingen en verkrachtingen de honderd procent benadert, waarin slachtoffers geen angst of schaamte voelen om te rapporteren wat hen overkomen is, waarin daders weten dat de pakkans bijzonder groot is, waarin we met een veilig gevoel wandelen, fietsen of lopen. Het is een utopie, dat besef ik, maar we kunnen er op z'n minst naar streven. Voor Julie.





  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post891