Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Genk domineert, Club ploetert

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 01, 2019 19:32:38

(Onderstaande tekst verscheen maandag 29 april als 'De bankzitter' in De Standaard.)

De titelpretendenten wonnen beide met 1-0, maar het gevoel zal bij een zakelijk dominerend KRC Genk veel beter zijn dan bij een ploeterend Club Brugge. De videoref eiste in hun wedstrijden een hoofdrol op. Antwerp is de lachende derde. En Anderlecht, ach, dat klungelt verder.

Leko = dief. We do what we want. Ultras RSCA. Fraai was het niet, de graffiti die Anderlechtfans in de nacht van zaterdag op zondag hadden gespoten op de betonnen palen die het Jan Breydelstadion onderstutten. Verfrissend was wel dat het bestuur van de paars-witte club zich niet in bochten wrong, maar zich onmiddellijk distantieerde van de onfrisse daden.

Na de vuurpijlschande op Sclessin was die reactie jammer genoeg minder kordaat. Om een wedstrijd achter gesloten deuren te vermijden, voert de advocaat van de club zelfs aan dat 'je niet kan bewijzen dat de relschoppers ónze supporters waren'. Vreemde redenering, aangezien er voor Standard-Anderlecht een combiregeling gold, waardoor de identiteit van alle aanwezigen in de bezoekende vakken bekend was bij de supportersclubs. Controle over wie er wel of niet aanwezig was in Luik, was dus perfect mogelijk.

Club - VAR 0-3

'We do what we want' is niet de leuze van de Anderlechtspelers dit seizoen. Tegen Club had interimtrainer Belhocine gekozen voor een zeer voorzichtige veldbezetting met slechts één aanvaller, Yannick Bolasie. De Congolees begon prima aan zijn uitleenbeurt, maar deelt in Play-off 1 in de algemene malaise die zich meester heeft gemaakt van de hele club. De keuze voor defensieve zekerheid wees erop dat Anderlecht niet meer gelooft in Europees voetbal. Als het in de praktijk Antonio Milic is die de bal voorin moet krijgen, dan weet je dat die zelden bij een mannetje in zalmroze zal belanden.

Je kon er vooraf al donder op zeggen dat de videoreferee een cruciale rol zou spelen. In een felbevochten wedstrijd met veel duels op een beperkte ruimte moet dat haast wel. Handspel van Clinton Mata werd niet bestraft. Onvrijwillig, zo zou het ongewild toucheren van de bal nog niet zo lang geleden genoemd zijn. Maar met die nieuwe regels weet je maar nooit. Zeker niet als de powerpoint-presentatie van de Talent & Referee Manager niet volledig is.

Net wanneer een matige eerste helft op nul-nul leek te stranden, sloeg Club toe. Vormer stuurde Wesley weg en die rondde kalm af. In het busje bekeek videoref Lawrence Visser de beelden, trok een lijn en oordeelde dat Wesley buitenspel stond. Op ons scherm was niets te merken. Halve teen? De punt van de knie? Een oorlel? Millimeterwerk dat deed denken aan de afgekeurde goal van Diaby vorig jaar in het Astridpark.

Erger nog, Club Brugge had al een gecrispeerde relatie met het alziende oog van de VAR, na de penalty tegen Mechele in Genk (onvrijwillige hands, maar die uitzondering was de officials toen nog niet medegedeeld), de ongestrafte charge van Van Damme tegen Openda op Antwerp (zelfs scheidsrechtersbaas Verbist gaf die vergetelheid toe) en nu dus die vermeende buitenspelsituatie. In Brugge denken ze dan al snel Club-VAR 0-3, en vergeten ze dat geval met Mata. Maar ze hebben wel een punt. Zo hoort een titelstrijd niet beslecht te worden.

Slechte rapporten

Wat Ivan Leko vandaag in zijn analyse zeker niet mag vergeten te melden, is dat het bijzonder stroef loopt bij Club. Uitstekende start in Play-off 1, drie overtuigende zeges, tien goals. En dan drie keer heel gewoontjes. Onderliggend in Genk, hooguit evenwaardig op de Bosuil en ploeterend tegen Anderlecht. Vier op negen, 44,4 procent: dat zijn geen tussentijdse rapportcijfers van een kampioen.

Het enige doelpunt viel gisteren uit de lucht. Letterlijk. Rits knalde met links, Didillon redde knap maar half, want de bal viel loodrecht naar beneden op de knikker van Wesley. De ontlading was groot, de thuiszege mager maar verdiend.

En wat dan te zeggen over het rapport van Anderlecht: 1 op 18? Voor de paars-witte fans is het hopen dat er geen tweede zit komt voor ruim de helft van dit elftal. Van het ABC van het Voetbal beheersen de meesten enkel de A: de Auto parkeren. Weg grandeur.

Clear error

AA Gent hinkte tegen KRC Genk op twee gedachten. Een thuiswedstrijd geef je niet zomaar uit handen, maar anderzijds is er woensdag de finale van de Beker van België, de enige mogelijkheid die de Gentenaars nog hebben om een matig seizoen alsnog te beëindigen met een Europees ticket op zak. De eerste helft speelden ze fluks mee, met de uit schorsing teruggekeerde Vadis Odjidja als smaakmaker. Hij werd de afgelopen speeldagen node gemist.

Kort voor de rust scoorde Genk op de tegenaanval. Junya Ito veroverde de bal op eigen veld en legde dan drie tegenstanders in de luren. Knap gedaan. De vreugdekreten werden gesmoord door het signaal dat de videoscheidsrechter iets verdachts had opgemerkt. Volkomen terecht, want Ito had Dejaegere een beuk gegeven. Scheidsrechter Lardot, die er op enkele meter vandaan stond, liet begaan. De definitie van 'clear and obvious error' werd weer eens op de proef gesteld. Want wat telt er: de scheidsrechter die er een duidelijk zicht op had en de fase aanvankelijk beoordeelde als correct, of de videoref die juist inschatte wat er werkelijk was gebeurd? De grijze zone blijft. Zaterdag zegevierde gelukkig gerechtigheid, zondag betwijfelden we dat.

Modelaanvoerder

De grote kwaliteit van dit Genk is dat het rustig blijft onder de toch wel grote druk en dat het nu ook in staat is wedstrijden zakelijk te beslissen. Zonder Pozuelo — wie mist de Spaanse spelmaker nog? — spelen de Limburgers directer en een tikkeltje sneller dan in het 'Pozo'-tijdperk. Balbezit hoeft niet meer zo nodig. Leandro Trossard is daarbij een modelaanvoerder. Hardwerkend en op belangrijke momenten present. Zaterdag bekroonde die zijn sterke wedstrijd met een mooi doelpunt: drie subtiele baltoetsen en de bal die met een fraaie curve via de paal tegen het net ging. Trossard wordt eind dit jaar 25. Als hij zijn carrière in het buitenland wil verderzetten, mag hij niet lang meer wachten. Maar los van het financiële aspect heeft deze Trossard alles in zich om nog jaren het boegbeeld van Genk te zijn. Dat is ook iets waard. Helaas voor de Genkse fans lijkt de flankspeler zijn keuze al gemaakt te hebben.

Dat er nog enkele opgelegde kansen werden verkwanseld, kon de rust in het team niet verstoren. Zuinige zeges horen nu eenmaal bij een kampioenenjaar. Meegenomen was ook dat de thuisploeg geen vuist kon maken. Of wílde, want naarmate de wedstrijd vorderde leek de bekerfinale zich duidelijk in de hoofden te nestelen. Tenzij dit elftal echt niet beter kan?

Gent blijft, net als Anderlecht, in Play-off 1 steken op een op achttien. Die pijnlijke realiteit zal overmorgen niets meer voorstellen als de beker in de hoogte wordt gestoken. Gebeurt dat niet, dan is het seizoen 2018/2019 zonder meer een flop voor de Buffalo's.

Worstelaars

'Worstel nooit met een varken. Je zult vuil worden en bovendien zal het varken het prettig vinden', zei de Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw ooit. Bij Standard hebben ze wellicht nog nooit van Shaw gehoord. Michel Preud'homme had de pseudovedetten Paul-José Mpoku en Mehdi Carcela voor hun matige prestaties beloond met het statuut van bankzitter. En hij had gekozen voor 'warriors'. Worstelaars, zeg maar. Die vervolgens ten onder gingen tegen de krijgers van László Bölöni, net iets meer gewend aan dit soort lijf-aan-lijfgevechten.

Zou Bölöni de uit zijn context gerukte slagzin van de Nederlandse voetbaltrainer Rinus Michels — 'Voetbal is oorlog' — in gedachten houden? Het lijkt erop. Die zeven gele en één rode kaart zullen Antwerp nauwelijks deren. Dat de wedstrijd moest onderbroken worden omdat onverlaten het nodig vonden om bekertjes en flesjes naar het hoofd van Preud'homme te smijten, zullen ze op de Bosuil ook wel 'collateral damage' noemen. O ironie, Sinan Bolat, zelf voortdurend provocerend, probeerde de gemoederen te bedaren. Dat Didier Lamkel Zé weer eens een domme rode kaart pakte na een onnodige reactie, is een bekommernis: het ongeleide Kameroense projectiel sloeg op training ook al eens ploegmaat Jelle Van Damme. Maar wat uiteindelijk telt zijn de droge cijfers die na ruim negentig minuten op het scorebord stonden: 2-1. En de stand na deze speeldag: plaats drie, mét afstand.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post887