Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Genk deelt stevige tik uit

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 17, 2019 10:58:36

(Deze bijdrage verscheen maandag 15 april als ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

KRC Genk behaalde een belangrijke zege in de titelstrijd, Club lag op alle vlakken onder in de topper: 3-1. Met Anderlecht gaat het van kwaad naar erger: het vuurwerk komt daar niet van de spelers. De wedstrijd op Sclessin diende zelfs te worden stopgezet. En Antwerp blijft positief verbazen.

Voetbal blijft een vreemd spelletje. Club Brugge was 34 minuten nergens in de Luminus Arena. Net wanneer je je begon af te vragen of er sprake was van een collectieve offday, dan wel van een tactisch en technisch superieur KRC Genk, klonk er een kordaat fluitsignaal. Scheidsrechter Boucaut wees naar de stip, nadat Heynen en Uronen met vereende krachten Vormer ten val hadden gebracht. Hans Vanaken trapte de strafschop hard over de grond binnen.

Tot dan waren de bezoekers — negen op negen, al tien doelpunten gemaakt — een schim van de dominante kandidaat-kampioen van de voorbije weken. Denswil speelde in de 13de minuut knullig in op Vormer, Trossard zat er goed tussen en knalde netjes naast de paal: 1-0. Tien minuten later vergat Samatta af te leggen op Trossard, Horvath redde met de hak. Minder dan zestig tellen daarna gebeurde het omgekeerde: Trossard schoot zelf in plaats van een voorzet te geven op Samatta, Horvath redde alweer met de voet. Genk zat boordevol vertrouwen. De fratsen van de bondsprocureur hadden de spelers blijkbaar eerder gestimuleerd dan afgeremd: Kris Wagner, beste motivational coach uit de clubgeschiedenis. Philippe Clement liet doelman Vukovic voortdurend lange ballen trappen richting Malinovski, iets waar Club tactisch geen antwoord op had. Trossard was een voorbeeldige aanvoerder, ging voorop in de strijd.

In de toegevoegde tijd van de eerste helft kopte Dewaest een vrije trap van Malinovski voorbij Horvath, maar videoscheidsrechter Tim Pots was wakker, in tegenstelling tot zijn collega van vorige week in Genk. Met de 1-1 bij de rust werd Club rijkelijk bedeeld.

Flinke tik

Voetbal blijft een vreemd spelletje, bis. Recent werden de regels voor handspel aangepast. Onvrijwillig bestaat niet langer. Is de arm tegen het lichaam, dan is het geen hands. Arm weg van het lichaam, altijd hands. En dus kon Boucaut niet anders dan in de 54ste minuut op vraag van de videoref te gaan kijken naar de beelden van een bal die onschuldig, want ongevaarlijk, tegen de elleboog van Mechele was gebotst zonder dat die het zelf besefte. Domme regel, domme penalty. Die uitgerekend Roeslan Malinovski vlekkeloos binnen knalde. Natúúrlijk Malinovski. We blijven zijn uitsluiting tegen Gent ook nu nog begrijpelijk vinden, maar de Oekraïner verdiende het niet om vier dagen lang als een voetbalmoordenaar behandeld te worden.

De wedstrijd bleef intens. Knokken voor elke morzel grond, boeiend om volgen, maar weinig doelgevaar. Tot Junya Ito zijn duivels ontbond. Eerst schoot de kwieke Japanner nog naast, tien minuten voor tijd zette hij gemeten voor tot op het hoofd van Samatta, die eindelijk zijn eerste van Play-off 1 scoorde, 3-1.

KRC Genk deelde een flinke tik uit. De thuisploeg was beter dan Club, Philippe Clement toonde zich tactisch superieur ten opzichte van Ivan Leko. Het verschil bedraagt weer vier punten. Volgend weekend volgen met Standard-Genk en Antwerp-Club Brugge nieuwe sleutelwedstrijden. Vier teams die al negen punten op twaalf hebben behaald.

Schanderlecht

31:05. Die cijfers bleven vrijdagavond minutenlang op het scorebord van Sclessin blinken. Alsof het om een klok ging die na een harde klap was stilgevallen. Vanuit het perspectief van de succesvolste club uit de Belgische voetbalgeschiedenis was het dan ook een bijzonder harde klap. In werkelijkheid had er trouwens '30:52' moeten staan. Scheidsrechter Lambrechts had namelijk dertien seconden eerder een tweede en nu definitief einde gemaakt aan Standard-Anderlecht, bij een tussenstand van 2-0.

Wordt dat straks 5-0 forfait? Het is ondenkbaar dat Anderlecht niet zwaar gestraft zal worden voor het gooien van vuurpijlen en rookbommen door de eigen fans. Te beginnen met de standaard vastgelegde 50.000 euro boete omdat de wedstrijd moest worden stopgezet. Er bestaat ook geen enkele twijfel over de schuldigen: de daders bevonden zich allemaal in die twee bezoekende vakken.

Als de rook om de hoofden is verdwenen, blijft alleen de vaststelling dat de sowieso al pijnlijke jaargang 2018/2019 nog dramatischer is geworden voor Royal Sporting Club Anderlecht. Dit was geen pech of toeval. Dit was een eremoord met voorbedachten rade binnen de paars-witte familie. Dit waren fans die bewust amok wilden maken, tenzij hun club het tegen alle verwachtingen in goed zou hebben gedaan. Quod non. Anderlecht speelde belabberd, zoals het dat al een heel seizoen doet, wat in Play-off 1 — met alleen maar sterke tegenstanders — nog meer opvalt dan tijdens de reguliere competitie. In het halfuur dat de wedstrijd duurde, viel er welgeteld één doelpoging te noteren: Bolasie die met een ouderwets puntertje Ochoa probeerde te verschalken in een strafschopgebied dat opvallend veel mini-kraters telde. Daar zette Standard een afgekeurde goal van Halilovic en doelpunten op stilliggende ballen — een vrije trap van Marin en een strafschop van Mpoku — tegenover. Standard was goed, zéér goed. De ereronde van de thuisspelers was verdiend, maar deed vreemd aan, na amper een derde van de normale speelduur.

De ontevredenheid van vorige week na de thuisnederlaag tegen Antwerp bleek dus slechts een voorbode voor Anderlecht. Of een aanzet. Wie niets meer te verliezen heeft, wordt gevaarlijk, dat weten we al sinds het ontstaan van dat spreekwoord over die kat die in het nauw wordt gedreven. Buitenshuis vallen wel vaker remmingen weg en liggen fans die nauwelijks die naam verdienen minder wakker van vernielingen. Het deed sterk denken aan het hooliganisme van de jaren 70 en 80, met dat verschil dat het niet tegen de tegenstander gericht was, maar tegen het eigen team. Wie de beelden na het affluiten van de partij bleef bekijken, zag een stel kerels die zich kostelijk amuseerden. Kan je langdurige stadionverboden uitvaardigen tegen een volledig supportersvak?

Waar blijft de voorzitter?

Dat Marc Coucke net in deze play-offperiode vakantie plande, was al onbegrijpelijk. Het is nú dat de competitie in een beslissende plooi wordt gelegd. Nog onbegrijpelijker is dat de Anderlechtvoorzitter na de opstootjes en de verbale opstand van vorige week niet inzag dat hij zijn vakantie dringend moest onderbreken. Hij liet het aan Michael Verschueren over om zich aan de volkswoede bloot te stellen. De polonaise dansen en 'Het is weer Couckenbak!' zingen in vrolijke tijden is net iets makkelijker dan brandjes blussen als het moeilijk gaat. Het instituut Anderlecht is een kaartenhuisje geworden. Miserie troef.

Twee tweets slechts, met dezelfde inhoud dan nog, stuurde de serietwitteraar van weleer de afgelopen week, een in het Nederlands en een in het Frans. Coucke deed dat vrijdagavond om 21u38 vanuit zijn vakantieoord in Ninh Thuan, Vietnam. 'Hoezeer ik onvrede om slecht spel & resultaten begrijp, hoezeer ik dit gedrag extreem veroordeel.' En hij bood zijn verontschuldigingen aan 'alle voetbalsupporters en aan de vredevolle Rsca-fans in het bijzonder' aan.

Te weinig, te laat, te gemakkelijk.

Great Old

We zouden haast vergeten te melden dat Antwerp de revelatie is van deze play-offs. Negen op negen, na zeges tegen Genk, Anderlecht en zaterdag in Gent (1-2), dat is zonder meer knap. Antwerp begon als het lelijke eendje aan Play-off 1. Zo speelde het vorig seizoen ook. Dit jaar wordt er beter gevoetbald, al gebruikt het elftal nog altijd alle truken van de voetbalfoor: kleine, vervelende foutjes wanneer er gevaar dreigt, treiterend tijdrekken, spelers die levensgevaarlijke blessures veinzen na een simpel contact. En dan dodelijk toeslaan, zoals Baby en Refaelov demonstreerden. De Israëliër introduceerde iets nieuws in ons voetbal: uitgesteld juichen. Even wachten op het oordeel van de videoscheidsrechter en dan pas een vreugdedansje plegen. 'Het neemt het plezier van een doelpunt vieren weg', zei hij daar achteraf over.

Onderschat het voetballend vermogen van Refaelov, Mbokani, Lamkel Zé en Baby niet, stuk voor stuk goeie voetballers in een elftal dat vakkundig gekneed werd door László Bölöni. De 66-jarige Roemeen staat niet voor voetbalromantiek, maar is wel een vakman.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post882