Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Beklijvende topper verdiende betere wedstrijdleiding

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 10, 2019 19:06:11

(Deze bijdrage verscheen maandag 8 april als 'De Bankzitter' in De Standaard.)

KRC Genk en AA Gent maakten er zaterdag een geweldige wedstrijd van, misschien wel de beste van het seizoen. Genk won nipt, 2-1. Alleen de scheidsrechters en de videoreferee bliezen uit de toon. Anderlecht verloor nogmaals op eigen veld, deze keer van Antwerp. 0 op 9, dat is ronduit beschamend.

800. 1327. 1465. 1566. 1850. Het zijn geen significante jaartallen uit de wereldgeschiedenis maar een handvol toeschouwersaantallen van de eerste drie speeldagen in Play-off 2. De supporters die Cercle Brugge gingen aanmoedigen uit bij Union (52) pasten in een gewone bus, voor wie van Eupen naar Oostende reisde (22 stuks) volstonden vijf personenwagens. Getallen zeggen niet altijd alles, maar in het geval van Play-off 2 doen ze dat wel. Je moet al een heel fanatieke fan zijn om daarvoor je vrijdag- of zaterdagavond op te offeren. En dat voor een competitieformat waarin je in het beste geval eind mei tegen de vierde uit Play-off 1 mag opdraven (tenzij die vierde AA Gent heet en op 1 mei de beker zou hebben gewonnen, maar dit nog even terzijde).

Niemand zit te wachten op een Europees karwei half juli in Albanië, Armenië of Azerbeidzjan. Niemand zit te wachten op Play-off 2.

Voetbalfeest

Veel interessanter, zowel op papier als in realiteit, is Play-off 1. Na de eerste speeldag leken KRC Genk en Club Brugge vertrokken voor een onderling duel, maar na de onverwachte nederlaag van Genk op de Bosuil en de uitzeges van Club en Standard in Anderlecht en Gent, diende zich plots een driestrijd aan. De enige juiste conclusie is dan dat het in deze formule zelden een goed idee is om snel te concluderen.

Genk moest zaterdagavond tegen Gent weer vol aan de bak om de leidersplaats te vrijwaren. In de thuiswedstrijden móet het gebeuren. De Buffalo's waren met twee nederlagen aan Play-off 1 begonnen: in Brugge werden hun aanvallende intenties gefnuikt door de vroege uitsluiting van Odjidja, tegen Standard hadden ze pech. Ook in de Luminus Arena startte Gent zonder angst. Het toog vrank en vrij ten aanval, met verzorgd voetbal. Dat ook de thuisploeg naar voren trok, was alleen maar goed voor het spektakel.

Een vroege duw in de rug van Samatta bleef onbestraft, op de tegenaanval dribbelde Sørloth Vukovic, maar die kon er toch nog een handje tussen steken. Asare profiteerde bijna van een slapende Maehle. De bal strandde op de paal, waarna Dewaest zijn voet op de enkel van Dejaegere plantte. Er kwam geen penalty, daarover zo dadelijk meer. Kaminski haalde een vrije trap van Malinovski uit de hoek en stopte kort daarna ook Trossard af. Aan de overzijde trapte Verstraete nipt naast. Het soort wedstrijd die je op het puntje van je stoel volgt.

Het slot van de eerste helft was voor Roeslan Malinovski. De Oekraïner zag eerst zijn slechte voorzet op de lat landen. Een minuutje later schoot hij tegen Bronn aan, die de bal tegen de hand kreeg. De scheidsrechter reageerde niet, de videoref wel. Malinovski trapte feilloos binnen vanaf elf meter. En in de toegevoegde tijd week zijn schot af op de onfortuinlijke Bronn: 2-0. Eigenlijk een own-goal, maar Malinovski kreeg hem op z'n conto, zijn elfde doelpunt dit seizoen.

Ook de tweede helft was een voetbalfeest. Kansen heen en weer, uitstekende saves van Vukovic en Kaminski, ultieme reddingen van verdedigers die lijf en leden riskeerden, pogingen tegen het doelhout, controversiële fasen, en op het eind nog volop spanning, na een tegendoelpunt van Timothy Derijck en een rode kaart voor Malinovski, samen met Ito toch wel de uitblinker in een blauw shirt. Na meer dan zeven extra minuten kon KRC Genk eindelijk opgelucht ademhalen. Twee-één, verdiende zege tegen een verdienstelijk AA Gent. Voetbal zoals het altijd zou moeten zijn, spelen om te winnen. Compliment voor de Gentse trainer Jess Thorup: hij heeft een ingeslapen elftal weer aan het voetballen gekregen.

Slapende VAR

Het spektakel werd enkel ontsierd door de zwakke wedstrijdleiding. Scheidsrechter Lawrence Visser en, vooral, videoref Erik Lambrechts gaven een hele wedstrijd niet thuis. Het resultaat was een festival van foute en niet-gecorrigeerde beslissingen. Over de duw in de rug van Samatta, in de vijfde minuut, kon je nog discussiëren: was het een overtreding of niet? Feit is wel dat diezelfde Samatta voor een perfect vergelijkbaar duwtje wél teruggefloten werd. Het gekende euvel: aanvallers worden sneller bestraft dan verdedigers.

Dewaest zette zijn zware rechter in het strafschopgebied op de enkel van Dejaegere. Eender waar elders op het veld zou dat worden bestraft, gele kaart voor Dewaest erbovenop. Nu bleef het bij een hoekschop (die er geen was). De VAR liet begaan.

Dat deed Lambrechts niet bij de hands van Bronn in de 40ste minuut. Strafschop, volgens hem. Hoewel de bal eerst de dij van de Gentse verdediger beroerde en van daar opsprong naar zijn hand. Zeer discutabel. Maar vooral: was dit wel een 'clear error' van Visser, die de fase had beoordeeld als 'onvrijwillige hands'? Helemaal op het einde van de match kreeg Lucumi (Genk) de bal eveneens tegen de arm, toen werd er niet ingegrepen.

Halfweg de tweede helft ging Asare zwaar door op de enkel van Ito. Het bleef bij een gele kaart, terwijl alleen een directe uitsluiting op zijn plaats was. Duidelijk wel een clear error. En de scheidsrechter liet ook toe dat Dewaest hem opzij duwde en zich hoofd tegen hoofd zette tegen Bezus. Dewaest maakte daarbij een (licht) koppende beweging. Het mocht gebeuren.

Kans is groot dat de immer sussende scheidsrechtersbaas Johan Verbist vandaag weer uitpakt met een positief rapport voor het kwartet op het veld en het trio in het busje. Dat zou een vertekening van de realiteit zijn. Haal Erik Lambrechts uit dat busje, hij is een uitstekende veldscheidsrechter.

Malle Malinovski

In de slotfase probeerde Malinovski bij de bezoekende cornervlag tijd te winnen. Verstraete trok hem omver, waarna de Oekraïner de Gentse middenvelder vol in het gezicht raakte. Wie de wedstrijd integraal heeft bekeken en geen Genks petje droeg, zal gemerkt hebben dat de spel- en doelpuntenmaker altijd eerst de linkervoet omhoogsteekt wanneer hij wordt neergehaald. Het hoort blijkbaar bij zijn valritueel. Een pavloviaanse reflex. In die bewuste fase op het eind stootte hij zijn voet naar links, pardoes op het hoofd van Verstraete. Of hij zijn tegenstander precies op die plek wilde raken, is onduidelijk, maar de trappende beweging was zeer zichtbaar. Scheidsrechter Visser aarzelde niet: rood. Een verdedigbare beslissing.

De woede van Genktrainer Clement was overdreven, maar ook begrijpelijk: na het vertrek van Pozuelo en door de mindere vorm van Trossard is Roeslan Malinovski meer dan ooit de draaischijf van dit Genk. Als zijn uitsluiting bevestigd wordt, riskeert hij de volgende wedstrijden te missen, thuis tegen Club en uit bij Standard. Dat wordt weer puzzelen voor Philippe Clement.

Vanavond weten we meer na Club Brugge-Standard. Een sleutelwedstrijd. Net zoals de zeven die nog volgen.

Chaos in het Astridpark

Laatst was ik in het Kunstmuseum van Basel voor een tentoonstelling over kubisme. Wat Pablo Picasso en Georges Braque begin vorige eeuw deden, was als het samenstellen van een legpuzzel door alle stukjes op een plaats te leggen waar ze in feite niet thuishoorden. Een beetje zoals het voetbal van Anderlecht momenteel. Alleen noemen we dat bij Picasso en Braque kunst en bij Anderlecht chaos. Ook vijf letters, maar een wereld van verschil. Het ene was geniaal, het andere rommelig. Picasso en Braque wisten wat ze deden, de spelers van Anderlecht zelden of niet. In beide gevallen probeert de toeschouwer de vertoning te begrijpen.

Ze deden nochtans hun stinkende best tegen Antwerp, de Anderlechtspelers. Het doelgevaar bleef echter alweer beperkt. Kums trapte een vrije trap nog net naast, Gerkens kopte vrijstaand een voorzet van Najar binnen. Maar binnen de vijf minuten scoorde Lamkel Zé de gelijkmaker. Doelman Didillon, blunderend in vorige wedstrijden, moest vaker tussenbeide komen dan overbuur Bolat.

Net wanneer zowat iedereen uitging van een billijke puntendeling, sloeg Antwerp toe: Mbokani duwde van dichtbij binnen, nadat Lamkel Zé op de paal had geschoten. 1-2 en 0 op 9, dat is de harde realiteit voor Anderlecht. Beschamend. Het volk morde. Antwerp zit aan 6 op 9, wellicht een punt of vijf meer dan vooraf ingecalculeerd. Puik.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post879