Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Titelpretendenten plaatsen meteen een uitroepteken

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 03, 2019 21:11:12

(Deze 'Bankzitter' verscheen maandag 1 april in De Standaard.)

De openingsspeeldag van Play-off 1 leverde drie thuisoverwinningen op. Winnaars Standard, KRC Genk en Club Brugge scheiden zich af van het trio Anderlecht-Antwerp-Gent. Vooral Genk en Club demonstreerden, Anderlecht stelde alweer zwaar teleur.

Standard had vrijdagavond al gedaan wat het moest doen: winnen van Antwerp. Mbokani had de outsider in Play-off 1 op voorsprong geschoten, maar in een geanimeerde slotfase scoorden de uitstekend ingevallen Djenepo, Cavanda en Laifis voor de Luikenaars. Wellicht zal Antwerp geen rol van betekenis spelen in deze eindronde, maar het is sowieso al knap dat het in dit tweede seizoen bij de elite al mag meespelen met de grote jongens. Voor Standard blijft de vraag of er eindelijk enige regelmaat in de prestaties kan gelegd worden.

Anderlecht leed in Genk al de tiende nederlaag van het seizoen. Voor een slechtere statistiek moeten we al terug naar het seizoen 1979/1980, toen Anderlecht vijfde eindigde en na 34 speeldagen tien keer had verloren. Nu zit het al op datzelfde negatieve niveau na 31 speeldagen. En het had zich al met het laagste aantal punten sinds de invoering van de play-offs, in het seizoen 2009/2010, gekwalificeerd voor Play-off 1: 51. Vier punten minder dan vorig seizoen en drie jaar geleden, en maar liefst 18 minder dan in 2010.

Fris Genk

De eerste helft speelde Anderlecht welgeteld vijf minuten mee. Ivan Santini had dan al een eerste tik uitgedeeld. Letterlijk. Zijn directe tegenstander, Jhon Lucumi, kreeg een knokig lichaamsdeel — Van Dale: 'armgewricht tussen onder- en bovenarm' — tegen het hoofd. Opnieuw bleef de actie van de Kroaat onbestraft. In zijn vrije tijd luistert hij vast vaak naar Elbow.

Na een poging van Trossard die bovenop de lat belandde, werd paars-wit, pardon: zalmroze, helemaal weggetikt door een fris en weer met veel vertrouwen voetballend KRC Genk. Aly Samatta bewees dat hij veel meer is dan de topschutter in de Jupiler Pro League. Hij liep voortdurend weg uit de spits en trok zo gaten waarin afwisselend Trossard, Malinovski, Heynen en zelfs rechtsachter Maehle gretig doken. De centrale verdedigers van Anderlecht hadden daar geen vat op.

Het was een wonder dat we 32 minuten moesten wachten op een goal: doelman Didillon probeerde tijd te rekken en trapte stuntelig uit tot bij een Genkenaar. Samatta legde de voorzet met het hoofd af, Maehle kwam gepast ingelopen en kopte binnen. Zo eenvoudig gaat dat soms. Als voetballiefhebber kan je alleen maar hopen dat tijdrekken altijd zo zou worden afgestraft. Een minuutje na dat doelpunt trapte Samatta tegen de paal. De bezoekers zetten daar enkel een afgeweken en daardoor gevaarlijk schot van Kara — samen met Yari Verschaeren de enige Anderlechtenaar op niveau — tegenover. Bijna belachelijk dat dit team-zonder-noemenswaardige-kwaliteiten aan Play-off 1 mag deelnemen.

Respectloos

Na de rust was Anderlecht meer aanwezig: kon ook moeilijk anders. De meeste kansen waren wel nog voor de thuisploeg. De vinnige Japanner Junya Ito, die zich een minuut eerder geblesseerd had, dolde met Obradovic en krulde de bal mooi met links in de bovenhoek. Ivan Obradovic bewees in die ene fase, waarin hij twee keer belabberd ingreep, waarom Hein Vanhaezebrouck gelijk had om hem in de B-kern te droppen.

Invaller Joseph Paintsil duwde Anderlecht nog wat dieper in de miserie. Hij knalde vanuit een onmogelijke hoek tussen de benen van Didillon, die een ongelukkige avond beleefde. Helemaal op het eind trapte huurling Bolasie nog een wenkende kans onstuimig over, terwijl er twee medespelers helemaal vrij stonden en hij zelf de hoek voor het uitkiezen had. Qua illustratie van machteloosheid kon dat tellen. En dan is Yannick Bolasie niet eens de slechtste transfer van Anderlecht. Hij heeft tenminste nog een actie in huis en scoort geregeld. Dat kan van die andere winteraanwinst, Peter Zulj, niet gezegd worden. De Oostenrijker is het type slaapwandelaar-voetballer. Veel praatjes in de pers, weinig te zeggen op het veld. Nu Adrien Trebel terug is, wordt Zulj wellicht snel overbodig. Behoudens in journalistieke middens is het statuut van bankzitter geen compliment.

Alsof de lamentabele prestaties nog niet genoeg zijn, liet de recordkampioen deze week weten dat het met Lotto een nieuwe hoofdsponsor heeft gevonden, die binnenkort zijn naam aan het stadion zal geven. Na 36 jaar Constant Vanden Stockstadion wordt dat straks dus Lottodrome, of zo. Kansspelbedrijven zijn steeds prominenter aanwezig in ons voetbal. Marc Coucke wil komaf maken met het verleden, terwijl meer respect voor de dynastie-Vanden Stock gepast zou zijn. Vader Constant en zoon Roger behaalden als voorzitter ieder tien landstitels, samen dus twintig. Coucke zit voorlopig nog aan — even checken — nul.

Nog een nieuwtje: Anderlecht is geïnteresseerd in de in juni transfervrije Congolese spits Dieumerci Mbokani. Die heeft een dubbel paars-wit verleden. In november wordt Mbokani 34. Het bestuur is radeloos, zoveel is duidelijk. Zou Jan Mulder nog meekunnen?

Pozuewie?

Die sportieve zorgen kennen ze in Genk niet. Malinovski deed het een rijtje hoger dan gebruikelijk prima, de terugkeer van Berge zorgde voor meer evenwicht, Samatta werkte zich de pleuris, winterkoopje Ito bleek een revelatie, Maehle toonde eens te meer wat voor geweldenaar hij is op de rechterflank, en dan heeft trainer Clement nog in alle linies uitstekende wisselmogelijkheden. De Limburgers waren even weg, maar ze lijken al na één speeldag in Play-off 1 helemaal terug.

KRC Genk schitterde zonder Alejandro Pozuelo, Pozuelo schitterde zonder Genk. In zijn debuutmatch voor Toronto FC scoorde de Spanjaard twee keer (een subtiele lob en een panenka-penalty), gaf hij één assist en mocht hij het veld onder klaterend applaus verlaten. Pozuelo is een excellente voetballer. Toch blijft het onbegrijpelijk dat Genk hem op het einde van de reguliere competitie bleef opstellen. Dat gaf anderen in de kern de indruk dat ze toch maar doublures zijn, terwijl de Spanjaard zelf niet meer voluit ging.

'Mijn toewijding aan het team is mijn grootste kwaliteit', zei Pozuelo bij zijn persvoorstelling in Toronto. Wrange woorden voor de Genkaanhangers die gelaten de transfersoap moesten ondergaan. Die uitspraak was maar net iets minder misplaatst dan de plastic opblaaspop die Genkse fans twee weken geleden in Waregem hadden opgehangen. Pozuewie?

Quo Vadis Odjidja?

Vóór het weekend liet Ivan Leko, wiens contract afloopt, weten dat hij een beslissing over zijn toekomst heeft genomen. Hij vertrekt, concludeerden de media. Dat zorgde niet voor onrust in het Jan Breydelstadion. Integendeel, Club startte furieus: Schrijvers trapte op de lat, Dennis besloot te zwak. Aan de overzijde liet AA Gent zich evenmin onbetuigd. Leuke aanvangsfase, waarin Vormer scoorde, na een heerlijke voorzet van Dennis.

Maar halfweg die eerste helft ging het licht even uit bij Vadis Odjidja, ex-Club: hij realiseerde zich blijkbaar plots dat deze confrontatie de bijnaam 'De slag om Vlaanderen' heeft gekregen en zette zijn studs op de dij van Wesley. Weinigen hadden het gezien, ook de scheidsrechter niet, maar videoref Tim Pots was wakker. Correcte ingreep, terechte uitsluiting voor Odjidja. Nauwelijks een minuut later knalde Mata staalhard via de onderkant van de lat binnen. Twee-nul, wedstrijd dan al gespeeld.

Vooral de flanken van Club bleven ook daarna een gesel voor de Buffalo's. Dennis en Diatta zijn snel, dribbelvaardig en hebben een goede voorzet in huis. Dat bewees Dennis opnieuw in de 57ste minuut: dit keer tikte Vanaken binnen. En dan houden ze Danjuma, revelatie van het seizoensbegin, nog achter de hand in Brugge. Dat het geen grotere afstraffing werd, had Gent te danken aan doelman Kaminski. De vierde plaats lijkt dan toch het hoogst haalbare voor de Gentenaars. En Leko? Die ontkende achteraf dat hij zijn vertrek had aangekondigd, maar bevestigde dat zijn beslissing genomen is. Vreemde communicatie.

Voorzichtige conclusie na speeldag 1: Genk is technisch sterker en doet het in het post-Pozuelo-tijdperk in een 4-3-3, de 3-5-1-1 van Club imponeert door de power en snelheid van handelen. Twee verschillende stijlen, twee teams met aanvallende intenties. De toekomstige kampioen mag gezien worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post877