Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Le nouveau Standard est arrivé

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 14, 2018 11:52:11

(Deze bijdrage verscheen maandag 12 november in de reeks 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Royal Antwerp Football Club is 138 jaar oud, maar springlevend. De club met stamnummer 1 staat na de helft van de reguliere competitie op een gedeelde tweede plaats met Club Brugge. Dat is zonder meer knap. Dankzij een gulle geldschieter, een stevig netwerk en een realistische sportieve aanpak.

Met 'alsen' en 'indiens' mag je een voetbalwedstrijd niet analyseren. Toch zat Antwerp-KV Oostende van vrijdagavond vol met voorwaardelijke matchfasen (zie DS 10 november). Als scheidsrechter Bram Van Driessche en videoref Christophe Delacour in de vijfde minuut bewust handspel van Rodrigues juist hadden beoordeeld, kreeg Oostende een vroege strafschop en werd het misschien wel 0-1. En als er geen cascade van vreemde beslissingen was geweest tussen minuut 37 en 40, zou de tweede helft er anders hebben uitgezien. Dan had Mbokani op het eind niet de 2-0 kunnen scoren, omdat hij rood zou hebben gekregen wegens natrappen. Scheids noch VAR zagen er graten in. Nkaka werd uitgesloten voor een overtreding die zeer vergelijkbaar was met die van Bolingi twee minuten eerder. Meer nog: als Bolingi rood had gekregen, zou Nkaka wellicht zijn overtreding niet hebben gemaakt.

Nu werd de tweede helft met elf tegen tien gespeeld, maar het had negen tegen elf kunnen zijn. De woede van KVO-trainer Gert Verheyen was begrijpelijk. Zeker als hij gisteren naar Anderlecht-AA Gent heeft gekeken: Birger Verstraete kreeg voor krek dezelfde overtreding als Bolingi wel rood na tussenkomst van de VAR. De ene 'clear error' is de andere niet.

Beste verdediging

Die ene fortuinlijke avond met volle medewerking van de wedstrijdleiding mag de goede prestaties van Antwerp niet ondersneeuwen. Vorig seizoen liep de Great Old maar net Play-off 1 mis, al zat er toen heel wat negativisme in de ploeg: consequente mandekking over het hele veld, veel geniepige fouten, een karrevracht gele kaarten, puur reactievoetbal. Met de inbreng van aanwinst Lior Refaelov is er nu ook frivoliteit in het spel geslopen en speelt Antwerp vooral op eigen veld heel dominant. Alleen KRC Genk kwam winnen op de Bosuil.

Discipline blijft nochtans het ordewoord van de Roemeen Laszlo Bölöni, 65, oudste trainer in de eerste klasse. Wie niet hard werkt, komt er bij hem niet in. Realisme boven romantiek. Dat Antwerp de beste verdediging heeft (amper 13 tegendoelpunten), is dan ook geen toeval.

Het is eenendertig jaar geleden dat Antwerp nog zo hoog geklasseerd stond. In het seizoen 1987-1988 stond het na de heenronde (17 speeldagen) op de eerste plaats. In een tweepuntensysteem telde het toen drie punten meer dan Club Brugge, dat uiteindelijk wel kampioen zou worden. Antwerp eindigde derde. Halfweg de jaren 70 was het ook twee keer na elkaar tweede geworden, met Guy Thys als trainer. De huidige hausse is dus behoorlijk uitzonderlijk voor een club die in 1957 voor het laatst landskampioen werd en die nog wel een paar opmerkelijke Europese campagnes beleefde (Vitosja! Wembley!).

Bekend volk

Dertien seizoenen vertoefde Antwerp in tweede klasse, tussen 2004 en 2017. Twaalf plus één, zeggen de roodwitte supporters zelf, want 13 is het oude stamnummer van stadsrivaal Beerschot en dat nemen ze niet in de mond. Een periode waarin de club geregeld ten dode leek opgeschreven. Wanbeleid, schuldenlast, sportieve wanprestaties, wegblijvende fans. De hashtag #thisisouryear verdween elk jaar even snel als dat ie was opgedoken. De club kwam in handen van ex-Germinalvoorzitter Jos Verhaegen, die was weggepest op het Kiel en die op zijn beurt Eddy Wauters, 42 jaar voorzitter, buiten werkte. Daarna kwam Saïf Rubie, een spelersmakelaar. Officieel mogen makelaars geen club bezitten, maar soms wordt er de andere kant op gekeken in dit land. Begin 2015 verwierf Patrick Decuyper, voormalig ceo bij Zulte Waregem, de meerderheid van de aandelen, met centen van bouwpromotor Paul Gheysens (Ghelamco) weten we intussen. De eerste twee jaar knoeide Decuyper even erg als zijn voorgangers: denk aan de kortstondige aanstelling van de gecontesteerde ex-makelaar John Bico als sportief manager. Toch slaagde Antwerp er ondanks dat bestuurlijk geknoei in om te promoveren.

In de zomer van 2017 werd Luciano D'Onofrio aangesteld tot sportief directeur. Een man met een hele dikke Rolodex, maar ook drie keer veroordeeld voor frauduleuze praktijken als... spelersmakelaar. In het Belgisch voetbal kan dat zomaar, met zulk verleden sportieve baas bij een club worden. D'Onofrio stelde oude bekende Bölöni aan als nieuwe trainer, hij had eerder succesvol met hem samengewerkt. En hij haalde ook spelers met een verleden uit zijn Standardtijd: Sinan Bolat, Jelle Van Damme, Daniel Opare, Dieumerci Mbokani. D'Onofrio gaat niet vreemd, hij kiest voor bekend volk. Le nouveau Standard est arrivé.

Successupporters

Dat Antwerp nog leeft, heeft het in niet geringe mate te danken aan zijn aanhang. Gemiddeld komen er 12.651 toeschouwers naar de Bosuil, dat zijn er ruim vierhonderd meer dan vorig seizoen. Een ticket voor de haast mythische Tribune 2, een 95 jaar oude archeologische site met lange houten banken, is een begeerd kleinood, al vertekent het ook de realiteit. In de duistere jaren in tweede klasse speelde Antwerp voor minder dan vijfduizend fans. Pas in het kampioenenjaar 2016/2017 zaten er weer meer dan 11.000 fanatieke aanhangers. Zelfs in dat net-nietseizoen van dertig jaar geleden bleef het toeschouwersaantal hangen op 14.088 en toen had de Bosuil nog een capaciteit van 60.000.

De verklaring? De Antwerpenaar is een successupporter. Dat ondervonden Antwerp én Beerschot in de loop van de jaren. Bij een reeks goede resultaten komt er veel volk kijken, valt het een tijdje tegen dan blijft de helft thuis. Al zal er in het Olympisch Stadion aan de andere kant van de stad wel tandengeknars te horen zijn, want noch het oorspronkelijke Beerschot, noch Germinal Beerschot, noch Beerschot AC, noch Beerschot Wilrijk kwamen ooit in de buurt van die 12.651 gemiddeld. Eén keer in de laatste veertig jaar werd daar de kaap van de tienduizend nipt gerond, in het seizoen 2008/2009. Antwerp neemt momenteel commercieel een flinke voorsprong op de aartsrivaal. Als het ook sportief blijft scoren, zou die afstand weleens onoverbrugbaar kunnen worden.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post837