Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Anderlecht is geen weireldploegsje

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 14, 2018 11:20:31

(Deze bijdrage verscheen op maandag 8 oktober in De Standaard in de wekelijkse reeks 'De Bankzitter'.)

De blinde tegen de kreupele, zo kondigde Zulte Waregem-Anderlecht zich vooraf aan. Het was de kreupele die naar een 1-2 zege strompelde. Crisis in het Astridpark bezworen? Dat valt te betwijfelen, want de pijnpunten blijven.

De supporters van Anderlecht namen pas een kwartier na aanvang van de wedstrijd plaats op de bezoekerstribune van het Regenboogstadion. Vijftien minuten uit protest tegen vijftien tegenvallende transfers. Hadden ze hun ongenoegen doorgetrokken van de voorbije maanden naar de laatste twintig jaar, dan hadden ze gewoon kunnen thuisblijven.

Deze club is jarenlang mismeesterd. Eerst door de hautaine houding van pseudo-aristocratische bestuurders. Die gedroegen zich als een kasteelheer die hardnekkig weigert om het lekkende dak en de afbladderende verf op te merken. Het ooit zo trotse Anderlecht was een club in verval, al kon dat in de eigen competitie nog verdoezeld worden door een titel om de twee jaar. Daarna werd het transferbeleid in handen gegeven van een bevriende makelaar, Mogi Bayat, die bij verschillende clubs tegelijk met zijn mannetjes mocht schuiven. Gevolg: een onophoudelijke transfercarrousel, veel middelmaat, geen visie.

Sinds 1 maart is paarswit in handen van Marc Coucke, op voetbalvlak een leerling-tovenaar die dacht dat de overstap van een weireldploegsje naar een equipeke du monde makkelijk te verteren zou zijn. Na opeenvolgende tegenvallende resultaten tegen godbetert Union, STVV en Dinamo Zagreb woei er eind vorige week een 'parfum de crise' doorheen het Constant Vanden Stockstadion. Veel Royal is er niet meer aan bij deze Sporting Club.

Crisette

Zulte Waregem-Anderlecht valt samen te vatten in twee paragrafen. De Anderlecht-spelers wilden hun nog afwezige fans niet voor de borst stuiten en speelden het eerste kwartier met de rem op. Gerkens knalde kort daarna een wenkende kans op het been van Bossut, Baudry redde een poging van Bakkali op de lijn. Aan de overzijde werd een doelpunt van Harbaoui afgekeurd voor een duwfout en miste De Pauw, al werd die stevig gehinderd door een driest tackelende Sanneh. Een strafschop had in die fase best gekund. In de slotfase van de eerste helft profiteerde Bakkali zowaar van een letterlijke uitschuiver van Heylen, ex-Anderlecht, 0-1.

Na de rust kregen we holderdebolder: veel goede wil, weinig ideeën. Het was lang wachten op pogingen van Dimata (op Bossut) en Bongonda (redding met de vingertoppen door Didillon). Het tweede doelpunt viel uit de lucht: Saelemaekers kopte tot bij Gerkens, die in een tijd kundig afwerkte. Wedstrijd gespeeld, zo leek het, tot Buffel in de 92ste minuut de 1-2 maakte. In de slotseconden viel ei zo na nog de gelijkmaker: Baudry kopte van dichtbij in het zijnet. Zevende nederlaag op rij voor Zulte Waregem. Of Francky Dury nu mag beschikken? Ach, zo groot is het verschil niet tussen 0 op 18 en 0 op 21, en met de inzet van zijn manschappen was niets mis. De verliezer zag er op het eind trouwens tevredener uit dan de winnaar. De verongelijkte en ietwat moedeloze handgebaren van Vanhaezebrouck maakten het duidelijk: Anderlecht is er nog lang niet. De crisette is misschien heel even bezworen, de crisis loert nog altijd om de hoek.

Geen enkele Rode Duivel

Dat heeft alles te maken met een spelerskern die meer gebreken dan kwaliteiten vertoont. Eind augustus hadden we op deze plek nog veel lof voor de jeugdspelers die volop kansen kregen. Daarna werden nog een paar transfers gedaan, waardoor die jongeren nu meer naast dan in de ploeg staan. Hun vervangers zijn niet beter, alleen kosten ze meer, heeft sportief directeur Luc Devroe hen persoonlijk binnengehaald en moeten ze om die reden spelen.

Welke speler van het huidige Anderlecht zou in de jaren 60 hebben mogen meespelen? Antwoord: geen enkele, er zou zelfs niemand van in de kern hebben gezeten. Op 30 september 1964 stonden er elf paarswitte spelers op het veld tijdens een interland tegen Nederland. Vierenvijftig jaar later wordt er niemand van Anderlecht nog opgeroepen voor de Rode Duivels. Hein Vanhaezebrouck zal tijdens de interlandbreak flink kunnen oefenen op automatismen, want hij moet nauwelijks spelers missen: ook onder de buitenlanders weinig internationals.

Wie van het huidige Anderlecht zou in de jaren 70 een kans hebben gemaakt? Niemand, zelfs niet om de bank op te warmen. In het Anderlecht van de jaren 80? Alweer: niemand. Toen werden er nog Europacupfinales gespeeld. Toegegeven, het zijn populistische en oneerlijke vergelijkingen, want toen ging er nog veel zwart geld om in het Belgisch voetbal, mochten buitenlandse topclubs hooguit drie buitenlanders opstellen en speelden alleen kampioenen mee in de Europabeker voor Landskampioenen, de voorloper van de Champions League. Maar ook in het Anderlecht van Aimé Anthuenis, rond de eeuwwisseling en dus ná de liberalisering van de voetbalmarkt ten gevolge van het Bosman-arrest, zien we niemand die zijn plaats zou moeten afstaan aan Kums, Trebel of Santini.

DNA

Zetterberg, Baseggio, Biglia, Boussoufa, Suárez, Praet, Tielemans: de artiesten zijn weg en nooit vervangen. Spelers met dat typische DNA - technisch sterk, tikkeltje arrogant, overlopend van bravoure en flair, soms wat nonchalant en niet altijd even gemotiveerd, maar altijd in staat om stilistische acties aan efficiëntie te koppelen - lopen wel nog rond in de Belgische competitie (Vanaken, Danjuma, Pozuelo, Trossard), maar niet bij Anderlecht.

Paarswit is Europees een meeloper geworden en riskeert met deze spelerskern dit seizoen hooguit Belgische subtop te zijn. Natuurlijk vinden de verwende supporters dat een aanfluiting. Geen enkele tegenstander reist nog met knikkende knieën naar het Astridpark. De zomertransfers waren op het niveau van het weireldploegsje aan de kust, niet van de meest succesvolle club uit de Belgische voetbalgeschiedenis.

Niet verwonderlijk dat een vakman als Hein Vanhaezebrouck theatrale handgebaren maakt. Hij kan veel, maar een tovenaar is hij niet, wat de leerling-tovenaar ook moge denken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post827