Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Zwaanst na ni!

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 08, 2018 13:21:02

Ik heb deze week drie dingen geleerd: wat whataboutism is, hoe je meme correct uitspreekt en dat er geen verschil is tussen 1988 en 2018.

Whataboutism, weet ik nu, is de — bij sommigen onverbeterlijke — neiging om een vervelende vaststelling te counteren met een andere vervelende vaststelling. Ja, er lopen racisten rond bij Schild & Vrienden, maar hebben jullie al onderzocht hoe dat zit met het extremisme bij de moslims? Dat soort observaties. Op zich niet verkeerd, trouwens: er loopt best wat vreemd volk rond bij andere extremistische groeperingen en die verdienen ook nader onderzoek, misschien zelfs een volledige uitzending van Pano, maar daar gaat het nu even niet over. Wel over de 67.000 haatdragende berichten in een besloten Facebook-groep en op een forum dat ik niet eens kende, Discord.

Daar worden massaal fascistische en racistische memes gedeeld, uit te spreken als 'miems' en niet als 'mémés', zoals ik dat tot voor kort — laten we zeggen: tot woensdagavond rond halftien — deed. Een foto van een wenend zwart kindje, met daarop de tekst "I don't care - I love it", ondersteund door een flard uit de gelijknamige song van Icona Pop featuring Charlie XVX (waar ik ooit nog nooit van gehoord had, het was een bijzonder leerrijke week!). Láchen, maar dan op het niveau van lieden die al eens '88' op hun voorarm laten tatoeëren en een vlag voor verdraagzaamheid van een kasteelmuur sleuren. Dolfjes in spe. Voorlopig nog ettertjes met een beperkt IQ, nul empathie en een groteske neiging om achter een uiteraard onaantastbare leider aan te marcheren. Iemand als Dries Van Langenhove. Volgens sommigen welbespraakt, volgens mij een clichés spuwend stuk onbenul met een uit de kluiten gewassen hang naar denkbeeldige perfectie. Het perfecte lichaam, de perfecte ideologie, de perfecte wereld: wit is altijd schoon, om een boektitel van Leo Pleysier te citeren.

Dat 1988 gelijk is aan 2018 leerde ik dankzij de eerste aflevering van Dank dat u bij ons was, waarin zowel nieuwsanker Martine Tanghe als veertig jaar journalistieke hoogtepunten gefêteerd worden. Krasse knarren komen daarin vertellen over de Tijd van Toen, herinneringen, aan leuke liedjes, melodietjes uit vervlogen tijd (met mijn meest welgemeende excuses voor deze oorwurm van wijlen Jan Theys). Vroeger was het beter. Of op z'n minst anders. Waarna er aan die destijds spraakmakende reportage van precies dertig jaar geleden in de Antwerpse Seefhoek werd gerefereerd. Racistische (achter)klap die krek hetzelfde klonk als die van vandaag. Tsjoektsjoeken, bananenfretters, wandluizen, ze zwermden uit van een verloederde wijk en door de lokale machthebbers aan hun lot overgelaten buurtbewoners in het noorden van 't stad naar de rest van Vlaanderen. Zwaanst na ni hé!, bulderde een man met een brilmontuur dat de helft van z'n gezicht bedekte. Legendarische televisie. Zwaanst na ni! Antwerps voor: wees nu eens even ernstig. (Ik geef toe: dat klinkt veel minder spitant.) De kettingrokende, op het middaguur vlotjes pinten drinkende vijftiger of zestiger of zeventiger (wie zal het zeggen, hijzelf allicht al een tijdje niet meer) spuwde de vremdelinge uit. Allemaal dieven en schoeljes, wat natuurlijk niet van de brave originele bevolking van de Seefhoek gezegd kon worden: stuk voor stuk naarstige luitjes, die alleen nog maar hun sjofele huizen uit durfden omdat er een meneer met een camera hun mening kwam registreren. Lezersfora avant la lettre.

Het racisme, het dedain en het over één kam scheren van álle vreemdelingen zijn gebleven. De leden van Schild & Vrienden roepen iets moderner dan zwaanst na ni!, maar ze bedoelen hetzelfde. Eigen volk eerst. Eigen huidskleur eerst. Eigen vreemdelingenhaat eerst. Daar draait het om. En het draaide vierentwintig uur later op Canvas vrolijk verder, maar dan internationaal, met een undercoverreportage van een Zweedse journalist die onder een schuilnaam was doorgedrongen in de alt-rightbeweging. Alt-right, dat is een eufemistisch synoniem voor ouderwets fascisme, maar dan in een hip jasje. Dat zijn al ietwat grotere Dolfjes in spe. Witte mannen — vrouwen zijn in fascistoïde kringen alleen maar goed om nieuwe pinten klaar te zetten — die een idee hebben hoe de wereld van morgen er moet uitzien. De Ideale Wereld, maar dan zonder Jan-Jaap van der Wal en zonder humor. Iedereen wit en wie de pech heeft er een beetje anders uit te zien, in reservaten of achter Expo '58-achtige omheiningen. Een rariteitenkabinet. En wij, superieure blanken, dan allemaal maar hut, jungle en primitieve volkeren roepen tegen die primitieven. Omdat het kan. En omdat het mag.

Er zijn er die betreuren dat Dries Van Langenhove — een onbeduidende jongen tot ie airplay kreeg in media die hijzelf steevast links blijft noemen en die daardoor zijn narcistische Ik nog meer in de verf mocht zetten — door de mand is gevallen en door de Gentse universiteit geschorst werd. Want wat heeft hij verkeerd gedaan? Ik zal het kort zeggen: hij heeft een fascistoïde bende rond zich verzameld, die in hem een Grote Leider zien en die gedwee zijn marsorders volgen. Op dit ogenblik is Driesje een Dolfje in spe, in gedachten is hij veel meer. Ach, dat overkomt wel meer narcistische persoonlijkheden. Maar soms wordt er zo eentje president van Amerika. Of wordt hij vierkant uitgelachen, schrijft hij een volstrekt onleesbaar dik boek over een virtuele Nieuwe Wereld (laten we 't het Derde Rijk noemen) en krijgt hij vervolgens de macht in de schoot geworpen door politieke leiders die het zelf ook niet meer weten. Van een semi-militaristisch kamp voor gelijkgezinden in Overijse over Mein Kampf naar uitroeiingskampen is een lange weg, maar die weg is er wel. En hij is uitgestippeld. En er worden wegwijzers naartoe opgesteld door salonfähige politici die met hun harde taal een megafoon aanreiken aan de extremisten.

Als je zo iemand ontmaskert — hulde aan Tim Verheyden en de ploeg die heeft meegewerkt aan die knappe Pano! —, laat dat dan een waarschuwing zijn voor gelijkgezinden. Zet die jongen buitenspel. Hij is vijfentwintig, geen naïeve, met nogal vreemde, een klein beetje achterlijke ideologische droomwerelden dwepende puber meer. Iemand die zou moeten beseffen waar hij mee bezig is. Een potentieel gevaarlijk sujet. Onschuldig, zegt u? Volstrekt ongevaarlijk? Wat dan met het feit dat ze infiltreren in organisaties als de Vlaamse Jeugdraad en daar hun mannetjes posteren. Invloed à volonté in gerespecteerde kringen. We moeten intolerant durven te zijn voor intolerantie, anders lopen er straks geen toleranten meer rond. Hitler mocht z'n gangen gaan, onze (groot)ouders hebben gezien wat de gevolgen waren. Anders Breivik mocht een dodelijk privé-feestje organiseren in Noorwegen. Ongetwijfeld ook een onschuldige dweper, neen? Misschien riep er net voordien wel een Noorse whataboutist: zouden we niet beter de islamfundamentalisten op de voet volgen, in plaats van die onschuldige blonde jongen? En nu we toch bezig zijn: what about Fouad Belkacem? Die clown van dat onbeduidend organisatietje, Sharia4Belgium. Vinden we dat nu nog altijd zo'n onschuldig tijdverdrijf? Ik dacht het niet. Dus hou die Van Langenhove en de leden van zijn groupuscule maar goed in het oog. Voor je het weet is er een meeloper die zich plots de Vlaamse Breivik acht en die de leider een plezier denkt te doen met een aanslagje. In naam van een soort Sharia4Flanders.

Je kunt extremisten, van welke zijde ook, niet goed genoeg in het oog houden. Je kunt als samenleving beter in de kiem smoren dan de scherven opvegen. Het is met fascistoïde neigingen zoals met de afzichtelijke foto's op pakjes sigaretten: je houdt de diehards niet tegen. Die willen, zoals het woord het zegt, desnoods 'hard sterven'. En voor wie dat niet gelooft: zwaanst na ni hé!





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post812