Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

New York state of mind

ReizenGeplaatst door Frank Van Laeken do, januari 31, 2013 13:20:53

Ook de tweede aflevering van New York Confidential, waarin de Acht-kijkers gisteravond vanuit hun luie zetel op bezoek gingen in de wijk Queens, was een voltreffer. Het is uitkijken naar de volgende drie afleveringen van deze boeiende documentaire reeks. Mij heeft het ook warm gemaakt om zo snel mogelijk nog eens naar the Big Apple te gaan.

In mijn Top 3 van favoriete wereldsteden staat New York onbetwistbaar op 1, gevolgd door Barcelona en Firenze. Ik weet het, zéér uiteenlopende plekken. De onvergelijkbare, bruisende wereldstad met zijn vele leefgemeenschappen die allemaal een andere kleur geven aan dat lappendeken met zijn ongenaakbare wolkenkrabbers, zijn relatief jonge maar toch zeer rijke cultuur en zijn eigenwijze inwoners (New York). De architecturale pracht en praal die barok harmonieert met modernisme, die rechtlijnigheid koppelt aan grilligheid, die de absolute schoonheid confronteert met het onaffe (Barcelona). En tot slot die eeuwenoude stad, die met zijn warme geeltinten een koesterende deken over de bezoeker legt en hem vriendelijk maar toch kordaat dwingt om la dolce vita te belijden (Firenze).

Ontzettend boeiend/vermoeiend

Mijn eerste bezoek aan New York dateert van juni 1997. Jarenlang was er die twijfel. Zou het er wel veilig zijn? Zou ik niet direct na aankomst op JFK overvallen worden? Hoe kon ik het een beetje budgetvriendelijk houden? En dus vertrok ik, met een toch ietwat bang hartje en met een opdracht van De Financieel-Economische Tijd om een vijftal reportages te maken, naar the city that never sleeps.

De eerste dagen deed ik mijn verplaatsingen uitsluitend per yellow taxi. Omdat dat het veiligst was, in elk geval te prefereren boven de donkere metro of vele blokken wandelen, dacht ik. Maar al snel bleek dat het allemaal enorm mee viel. Onveiligheidsgevoel? Niet echt. Deze stad - die nauwelijks een decennium eerder nog ten prooi viel aan drugsdealers en -gebruikers, halve en hele gangsters, corruptie, leegstand en algehele verwaarlozing - was nu door een kordaat beleid en door de wil van zijn inwoners om er een betere plek op aarde van te maken, omgetoverd tot een veilig en betrouwbaar oord. Van gewelddadig tot geweldig, het kon. Al geef ik toe dat ik het dan vooral over Manhattan heb.

En dus bezocht ik de voornaamste musea (de Met, het MoMA, het Guggenheim, het Whitney, ...), liep de belangrijkste boulevards af, at in de door culinaire gidsen aanbevolen restaurants en wandelde erop los langs avenues en streets, tussen de journalistieke opdrachten door. Tien dagen bleken ruimschoots te kort. En na die anderhalve week vakantie had ik dringend nood aan... vakantie.

Want New York zuigt je op en neemt je mee in dat onnavolgbare tempo van leven en werken. NYC is ontzettend boeiend, maar al even ontzettend vermoeiend. 's Nachts word je zelfs twintig hoog in je hotel wakker gehouden door het voortdurende gezoem van passerende auto's op straat. De stad die nooit slaapt, het is een cliché dat klopt.

Woody / Lady Di / Harleys

New York werd toen des te meer een onvergetelijke reis door de serie van onverwachte gebeurtenissen die zich voordeden. Ik had in Time Out gelezen dat Woody Allen op een maandagavond optrad met een dixielandorkest in de kelder van het poepchique Carlyle Hotel, op de hoek van 76th Street en Madison Avenue. En daar zat hij inderdaad, een beetje verdoken achter de andere muzikanten op het podium, dat onooglijke, schriele mannetje dat heel verdienstelijk klarinet speelde en na afloop achter mijn rug doorliep, hartelijk begroet door de stamgasten. Zelf bleef hij afstandelijk en schuchter. Woody Allen in New York, check.

Bij het buitengaan viel op dat er zich een meute had verzameld aan een andere ingang van het Carlyle, waarbij ook heel wat fotografen, sommigen met een persbadge. De reden werd snel duidelijk. Vijf minuten later werd prinses Diana er afgezet, omringd door veiligheidsagenten. Ze kwam net terug van de veiling van haar jurken bij Christie's. Twee maanden en een paar dagen later was ze dood. Lady Di en de paparazzi, check.

Op dinsdag was het de bedoeling om 's avonds rustig iets te gaan eten in Little Italy. Op weg naar het aanbevolen ristorante reed de ene na de andere luid grommende machine voorbij. Honderden en honderden moto's, met zwaar getatoëerde mannen aan het stuur en achter hen de obligate nepblondine. Maar ook heel wat flikken doken op in het straatbeeld. Even leek het alsof er een bendeoorlog zou worden uitgevochten, een shootout zoals we die kennen van de westerns, tot de ober me rustig vertelde dat het om de jaarlijkse bijeenkomst van Harley Davidson-bikers voor het goede doel ging. Kippenvel, check.

Lou / Joe / Gays

Op donderdag was er een optreden van Lou Reed in The Supper Club, een zaal die qua volume vergelijkbaar is met de Brusselse AB. Uiteraard was het concert al weken van tevoren uitverkocht. Maar Lou Reed in New York, dat leek me toch wel de moeite waard om te proberen een ticket te bemachtigen op de zwarte markt. Een reusachtige, struise, norse Afro-Amerikaan bood tickets aan, '100 bucks each!', terwijl ze normaal 38 dollar het stuk kostten. Dat was er iets over. En zo ging dat spel van aantrekken en afstoten minutenlang door, tot er plots een man van middelbare leeftijd op me afstapte en vroeg of ik tickets nodig had. Euh, ja, dus. Twee van zijn vrienden konden er door omstandigheden niet geraken en hij bood ze aan aankoopprijs aan. Lou Reed in New York, check.

Na afloop maakte de normaal nogal weerbarstige zanger tijd om op straat een praatje te slaan met zijn fans. Enkele minuten voordien was componist Philip Glass in een taxi gestapt, met een bevallige, veel jongere vrouw aan de arm. Waarop een native New Yorker kwam vragen wie die dame wel was. Om maar te zeggen: ik zag er na een week blijkbaar uit als een echte New Yorker. Opgaan in de massa, check.

Next stop: The Blue Note. Legendarische jazzclub, die niets meer had van de groezelige plek waar Billie Holiday en Charlie Parker ooit voor een handvol dollars optraden, die ze vervolgens prompt weer uitgaven voor een shot heroïne. Dank zij enkele slimme marketingjongens was The Blue Note een volbloed tourist trap geworden, maar dan wel eentje waar de grote tenorsaxofonist Joe Henderson die vrijdagavond live optrad. Het optreden, driekwartier op de kop, was gratis en niet echt memorabel, het matige diner peperduur. Zo kreeg 'gratis' een heel andere betekenis. Maar goed: jazz in NYC, check.

Zondag was de laatste dag New York. Omdat de vlucht pas laat vertrok, wilde ik nog even gaan wandelen langs Fifth Avenue. Dat bleek moeilijker dan gedacht. Vele duizenden mannen en vrouwen (of, neen, die vrouwen waren in de meeste gevallen ook mannen, bij nader inzien!) liepen er rond in kleurrijke en uitdagende kleren. Jawel, de Annual Gay and Lesbian Parade trok tienduizenden toeschouwers die zich vergaapten aan de bonte stoet holebi's. De grote stoet, check, been there, done that!

We'll be back!

Het jaar nadien ging ik opnieuw, dit keer met een ruimere journalistieke opdracht (een negendelige zomerreeks voor De Financieel-Economische Tijd, 'New York Stories', over Belgen die er hun professionele geluk beproefden) en met een bescheidener en realistischer "toeristisch" programma.

In 2000 was het enkel voor de fun (en toen bleek ook hoe duur NYC wel is...). Ik logeerde in Spanish Harlem bij een flamboyante yiddische mama, die een vaste klant had aan Heterdaad-acteur Kris Cuppens en die de hele dag door muziek van de Comedian Harmonists draaide. Veronika, der Lenz ist da.

Toen kwam 9/11.

Het wordt hoog tijd dat ik opnieuw de plas over steek. Ik weet het, het klinkt verschrikkelijk hoogmoedig, maar ik heb het gevoel dat de stad op mij wacht. Als ik er nog maar aan denk, vertoef ik weer in een New York state of mind.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post81