Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Leger

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 30, 2018 13:04:59

"Een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht." Zo definieert Wikipedia 'midlifecrisis'. Wie in 1981 geboren is, kan zich dus een lidkaart van die club veroorloven.

Een professor en een woordvoerder pakten daar de voorbije weken met veel aplomb mee uit. Jonathan Holslag, politicoloog en Chinakenner, en Joachim Pohlmann, woordvoerder en Bart De Wevermenner, gooien deze zomer één maand lang hun burgerkleren af, zetten de anders zo onmisbare smartphone dertig dagen lang op vliegtuigstand, trekken een volstrekt a-modieus kakikleurig uniform aan en volgen een opleiding tot 'reservist'. Dat klinkt nogal denigrerend (alsof iemand intensief de finesses van het voetbal leert kennen om vervolgens op de invallersbank te belanden), maar beide heren zijn er behoorlijk trots op dat ze óóit het land zullen kunnen, pardon: mógen, dienen. Geen Harley Davidson, vurige maîtresse of sm-meesteres voor hen, al komt de kadaverdiscipline in het leger toch ook wel een beetje neer op dat laatste.

Het gevaar komt uit het oosten, zeggen ze allebei. Ze bedoelen Poetin, niet Merkel, al weet je maar nooit met Pohlmann. En uit het zuiden, voegt de communicatieverantwoordelijke van de N-VA daar snel aan toe. Migranten die het slecht met ons voor hebben, moet u weten. Kwestie van de harde communicatie van de partijkopstukken aan te houden, ook al lezen we de voorbije dagen en weken in betrouwbare rapporten en grafieken dat het allemaal wel meevalt met vluchtelingen, asielzoekers en migranten. Het zijn er veel minder dan pakweg tien of twintig jaar geleden. Maar het wordt wel aan de burger verkocht als een regelrechte ramp, een Armageddon in spe, het naderende einde van het Avondland. Help, we worden overspoeld en straks zit er godbetert een neger op het Schoon Verdiep. De laatste pessimist doet het licht uit.

***

Om u maar meteen gerust te stellen: ik ga niet in het leger. Nu niet. Nooit. Niet dat ik tot de doelgroep behoor, volgens de definitie ligt mijn midlifecrisis al bijna een vol decennium achter me. Nooit een Harley bereden, of een maîtresse, of vrijwillig van het zweepje gehad. Best saai wel, die periode. Hard werken, carrière maken, een langdurige relatie uitbouwen. Om de titel van een Supertramp-LP te parafraseren: Midlifecrisis? What Midlifecrisis?

Ik heb een geweten en ik heb bezwaren. Voeg die twee samen en je komt uit op: gewetensbezwaarde. In de duistere jaren 80 van de vorige eeuw was dat mijn kleine daad van verzet: ik weigerde als pacifist domweg bevelen van officieren uit te voeren. Daar werd je in die tijd, toen de legerdienst nog bestond, flink voor gestraft. In de hoek gezet, zeg maar. Twintig maanden burgerdienst in plaats van tien maanden leger. Dan moest je al écht overtuigd zijn. Achteraf bekeken had ik uit puur opportunisme net zo goed in het leger kunnen gaan, bij de audiovisuele dienst, zoals me werd aangeboden, want op de twee plekken waar ik van juni 1984 tot februari 1986 mijn gewetensbezwaren mocht uiten werd je óók uitgebuit. Ik verwachtte veel respect voor mijn beslissing, ik kreeg klusjes die anderen niet wilden doen. Bij de openbare omroep botste ik op tegen een toenmalige tv-coryfee - hard tegen onzacht -, waarna ik muteerde, zoals dat ook in kringen van mensen met een geweten heette, naar een jeugdclub, waar ik mijn dagen voornamelijk achter de toog sleet. U leest dat goed: áchter. Om de dorstigen te laven. Dat was in het laatste punkkot van de wereldstad A, waar zo'n drie keer per jaar een punkfestivalletje werd georganiseerd, met wouldbe-cultgroepjes die zich bekwaamden in het heel luid en volstrekt atonaal door elkaar brullen van 'One-two-three-four' om vervolgens dik twee minuten hooguit twee akkoorden op de pogoënde aanwezigen los te laten. En dat een keer of twintig tijdens één optreden. Die festivalletjes verliepen volgens een vast stramien: een overvol café, drie of vier groepen die van jetje gaven, tegen negen uur overstromende toiletpotten, tegen tien uur skinheads die voor de deur verzamelen bliezen, daar kwam dan herrie van, en een halfuur later kon ik vroeger dan verwacht fluitend naar huis omdat de politie de boel was komen sluiten. Tijden!

***

Mensen met bovengemiddelde verstandelijke vermogens die in het leger gaan, ik begrijp dat niet. Zeker niet nu het al meer dan twintig jaar niet meer hoeft. Is het nostalgie naar vervlogen tijden die de heren zelf nauwelijks bewust hebben meegemaakt? Jongensdromen van heldendaden ergens in een Limburgse greppel? Dat je tijdens een midlifecrisis meedoet aan plofkraken ligt nog iets minder voor de hand, maar het leger... Och, ik zal de beeltenis van de heren Holslag en Pohlmann aanbrengen op een paar verkenners in mijn Stratego-spel dat nog ergens op zolder moet liggen.

***

Ja, ik weet het, een gewetensbezwaarde die militaristische spelletjes speelt, da's ook niet al te koosjer.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post799