Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Moeder, waarom schrijven wij?

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken vr, juni 01, 2018 09:43:05

Waarschuwing: deze blogpost bevat sporen van rancune, boosheid en grote ontevredenheid.

***

Het is juni. Dat wil zeggen dat de herdenkingen van vijftig jaar Mei '68 achter de rug zijn, terug naar het archief voor negen jaar en elf maanden, waarna de hele zooi opnieuw wordt opgerakeld. Helaas zal het dan zonder heel wat van de hoofdrolspelers zijn, zeventigers en tachtigers die nu nog in staat zijn om het na te vertellen. Dat is een jammerlijke en pijnlijke, maar ook realistische vaststelling. Mei 2018 was het ideale moment om het nog één keer uitgebreid over Mei '68 te hebben, mét de oud-strijders.

Ik heb samen met Geert De Vriese een boek geschreven over die iconische periode, Mei '68. 31 dagen die ons leven veranderden?, het zal de trouwe lezer niet ontgaan zijn. Dat vraagteken staat er niet voor niets. Het antwoord is ja én neen, maar daarvoor moet u het boek lezen. Een goed boek. Wat zeg ik - alle bescheidenheid overboord: het beste Nederlandstalige boek over die ene maand uit de hedendaagse geschiedenis die consequent met hoofdletter wordt geschreven. Minstens vier sterren waard. Met getuigenissen van nagenoeg alle hoofdrolspelers van toen, alleen Daniel Cohn-Bendit reageerde nooit op ons verzoek om hem te mogen spreken. Hoofdrolspeler Paul Goossens noemt ons boek 'indrukwekkend', Kris Merckx raadt het aan jongeren aan die zich over die periode willen informeren ('historisch goed onderbouwd'), Luc De Vos, ex-Militaire School, omschrijft het als 'bijzonder geslaagd', en zo kan ik nog wel even doorgaan met lofzangen.

Geert is een van de beste verhalenvertellers van de Lage Landen, ik ben geen onverdienstelijk interviewer. En vooral: ik kan een goed gesprek in leesbaar proza omzetten, met respect voor wat de geïnterviewde heeft gezegd en voor wat de lezer aan informatie zou mogen verwachten. Ik ben niet de enige die goed is in zijn domein, Geert evenmin, maar de combinatie van de twee is - ja, wéér die onbescheidenheid - ongezien, zeker in Vlaanderen.

Ons boek verscheen half februari. De idee daarachter was - net als bij INferNO, ons boek over de brand in de Innovation van een jaar eerder - om een paar maanden vóór de herdenkingsdatum (in dit geval: herdenkingsmaand) te verschijnen. We moeten daar niet flauw over doen: wij waren het daarmee eens, al was het achteraf gezien misschien een foute inschatting van de uitgeverij. (En van ons, dus.) Een brand van vijftig jaar geleden in een warenhuis is in de hoofden van de mensen minder aan een precieze datum gebonden dan een revolutionaire maand in West-Europa. In het ene geval was de brand het evenement, in het tweede de maand zelf: Mei '68, de naam zegt het al. Dan is februari wellicht een vreemde keuze. Kwam daar nog bij dat de necrofiele literaire pers zich in die periode verschool in de reet van een dode schrijver (en dat schrijf ik met alle respect voor de Grote Schrijver die Hugo Claus was, en met haast nog meer respect voor de belangrijke beslissing die hij op het einde van zijn leven heeft genomen, maar: wekenlang opnieuw dat œuvre oprakelen, hoefde dat nou écht?).

Mei '68 werd uitvoerig besproken op apache.be (waarvoor dank), kreeg ook een korte recensie in de weekendkaternen van Het Laatste Nieuws en in Plus Magazine (dankuwel), werd op langzullenwelezen.be aangeprezen door welgeteld één persoon (merci), werd eervol vermeld in Primo (zeer erkentelijk), ik werd zelf geïnterviewd op een studentenradio (toffe ervaring), op doorbraak.be kwam ons boek heel kort ter sprake (fijn) en... dat was het zo ongeveer. Hier en daar zal de korte inhoud wel in een klein hoekje gepropt zijn, mijn excuses aan de auteur(s) mocht dat mij ontgaan zijn. Maar dus niets, geen letter in de kwaliteitskranten, die nochtans behoorlijk veel hebben teruggeblikt op die ene maand. Eentje presteerde het om een ander boek, over het hele jaar 1968, 'fraai gedocumenteerd' te noemen, terwijl dat de ene na de andere fout bevat. Check, dubbelcheck. En de openbare omroep, een huis met vele kamers waar ik weleens vertoef, vond het evenmin de moeite, ook al werd er op verschillende radio- en tv-zenders uitgebreide aandacht besteed aan die historische maand. Het straffe is: ik heb de meeste verantwoordelijken persoonlijk aangeschreven. Nooit antwoord gekregen, niet eens een 'Welgemeende fuck you!' of 'Hoepel op, schrijverke!' Niet antwoorden, kan ik u verzekeren, is veel onbeleefder dan een korte afwijzing sturen. Het is een afwijzing in het kwadraat. Het zij zo, zelfgenoegzaamheid is geen onbekend gegeven in de Vlaamse pers. Kortzichtigheid evenmin, om het nog niet over 'Ons kent ons' te hebben.

***

Zo, het is eruit: ik heb gezegd. Benieuwd of het, behalve door u, wordt gelezen. En of het repercussies zal hebben (nóg minder recensies van toekomstige boeken, bijvoorbeeld). Moeder, waarom schrijven wij eigenlijk? Waarom steken twee mensen alles bij elkaar opgeteld meer dan een jaar van hun leven in het schrijven van een boek dat vergeten wordt, straal genegeerd, opzijgeschoven, dat ongelezen blijft liggen? Het frustratiezweet druppelt van mijn voorhoofd.

***

(Ach, ik ben aan vakantie toe.)





  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post796