Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wit konijn

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 21, 2018 13:48:21

Het is weer de tijd van de witte konijnen. Minder dan een half jaar voor verkiezingen komen die vrolijk uit Vlaamse velden gehuppeld om op een net wel/net niet-verkiesbare plaats van een politieke lijst te gaan staan. Tom Dice en zijn gitaar komen op voor Groen in Eeklo, kwamen we deze week te weten. Aron Berger komt niet op voor de CD&V in Antwerpen, al was dat wel de bedoeling.

O ironie, in de stad die haar naam dankt aan een handwerpende held kwam een man die weigert vrouwen een hand te geven enkele etmalen lang in het oog van een stormpje in een glas Scheldewater te staan, zij het dat stormpjes in de politiek tegenwoordig dankzij de media altijd de indruk geven dat ze een tsunami veroorzaken. Uit respect, doet de heer Berger dat niet, vrouwen een hand geven. Respect voor de vrouw, begrijp hem niet verkeerd. Dezelfde man bleek een tijdje geleden losse handjes te hebben gehad, want hij zou een oude, zieke man een kleine dertigduizend euro te hebben afgetroggeld. Hij werd schuldig bevonden door de rechtbank van eerste aanleg. Nu zou je kunnen veronderstellen dat een politieke afdeling nieuwe kandidaten uitvoerig screent (tik op Google de naam van de potentiële politicus in en je komt vrij snel dingen te weten), maar neen, hoor. Wisten ze niet.

Nu vind ik de reden om te weigeren handjes te schudden met leden van het andere geslacht heel flauw: het doet sterk denken aan religieus fundamentalisme, is dat waarschijnlijk ook. Maar als ik met mijn beste vrienden afspreek, schudden we ook zelden handjes. We begroeten elkaar met een zwaai en een kwinkslag en doen alsof we het vorige gesprek gewoon voortzetten, ook al zijn er ondertussen een paar maanden overheen gegaan. Veel erger is Bergers standpunt over gemengde scholen: de man noemde dat kindermishandeling. Ook dat standpunt kun je redelijk snel googelen. Zo'n man moest dus een verruimingskandidaat worden op de lijst van de Antwerpse CD&V. Enerzijds is het een fanatieke malloot, anderzijds kon de partij zo de joodse stem proberen binnen te halen. Enerzijds, anderzijds: tsjeverij van de kwalijkste soort. Vóór de luidruchtige intrede van de sociale media en de nieuwssites kwam je daar nog behoorlijk vlotjes mee weg, nu niet meer. Had de CD&V kunnen inschatten.

***

Chassidische joden zijn niet geïnteresseerd in 'de' Antwerpenaar, moet u weten. Zij leven in een eigen coconnetje, een zeer gesloten leefgemeenschap waar je niet in- of uitgeraakt. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb een aantal jaren gewoond vlak naast wat de lokale gemeenschap weinig minzaam 'de Jodenbuurt' noemde. Ik ging weleens naar hun favoriete bakkerij, Kleinblatt, in de Provinciestraat. Je kon er donder op zeggen dat de joodse klanten die ná jou de winkel binnenliepen, eerst werden bediend. Loop je in 'hun' buurt op het trottoir, dan zal jij moeten uitwijken naar de straat als ze druk keuvelend met drie naast elkaar lopen. In andere contexten wordt daar weleens de term 'racisme' voor gebezigd. Maar er is nu eenmaal dat bezwaard verleden, die schandvlek van de Tweede Wereldoorlog, de collaboratie en het wegvoeren naar de kampen, waar al bij al weinig verzet tegen was. Dat collectieve schuldgevoel maakt dat de joodse gemeenschap zich veel meer mag permitteren dan de moslimgemeenschap en dat de burgemeester zich graag aanschurkt tegen hen: noem het een poging tot Wiedergutmachung van iets wat niet goed te maken valt.

Zolang ze worden gerust gelaten, zijn de Antwerpse joden niet in politiek geïnteresseerd, maar 'ons kent ons' kennen ze evengoed als wij. Zullen we de zaken even benoemen? Mocht het zijn doorgegaan, Aron Berger op de CD&V-lijst, dan zou de man dat alleen maar gedaan hebben om zijn eigen achterban te plezieren. Op zich is dat niet uitzonderlijk, vele honderden kandidaten zullen dat na 14 oktober 2018 proberen te doen. Dienstbetoon is des mensen. Maar zég dat dan ook. Bruggen slaan naar de andere gemeenschappen - wat sommige analisten gaarne hadden zien gebeuren - zou nóóit de bedoeling geweest zijn van Berger.

***

Witte konijnen, worden ze genoemd: onverwachte kandidaten op verkiezingslijsten, plots uit het sociale leven geplukt om zieltjes te winnen in het stemhokje. Op zich een verdienstelijk idee, in een wereld die voordien werd beheerst door semi-nepotisme. Politiek in België, dat was heel lang een zaak van vader op zoon, af en toe vader op dochter, bijna nooit moeder op zoon of dochter. Nieuwe impulsen en inzichten welkom, anders blijf je toch maar hangen in het eigen Grote Gelijk. Alleen is de vaststelling dat politiek een stiel is, misschien zelfs een roeping, iets waar je vol moet voor gaan, een leven lang. Opportunisme is de politiek niet vreemd, maar opportunisten houden het er zelden lang vol.

Vernieuwingsoperaties lukken zelden in de politiek. Witte konijnen voegen weinig toe, of ze vluchten weg nog voor ze hun stempel kunnen drukken. Omdat de politieke mallemolen te traag rondjes draait. Omdat er te veel in achterkamertjes beslist wordt en niet in het halfrond. Omdat er zelden rechtdoor gehandeld wordt. Het is een wereld van gekronkel en gekonkel, en dat bedoel ik niet eens negatief. Democratie vereist onderhandelen, oneindig veel geduld, compromissen sluiten die liefst niet té compromitterend zijn, het grotere plaatje proberen te zien. Het algemeen belang, net wat u zegt.

***

In 1981 introduceerde de kortstondige premier Mark Eyskens Robert Vandeputte in zijn regering, de gepensioneerde gouverneur van de Nationale Bank. Op zijn 73ste kon de man als minister van Financiën weinig toevoegen. Op dat moment ontspoorde onze begroting, maar laten we dat vooral niet in de schoenen van Vandeputte schuiven. En toch: hij stond erbij, keek ernaar en verdween al snel weer in de coulissen. Maart 1993 werd Mieke Offeciers weggeplukt op de studiedienst van de werkgeversorganisatie VEV (vandaag: Voka) om minister van Begroting te worden in de eerste regering-Dehaene. Ze hield het een jaar vol, keerde dan terug naar het VEV, promotie erbovenop.

Roland Duchâtelet, gewiekst ondernemer, probeerde het een tijdje met een eigen partij, Vivant, en weldoordachte ideeën, onder meer over het basisinkomen. Hij sloot later aan bij Open VLD, werd zelfs schepen in Sint-Truiden, maar raakte gedegouteerd door de nationale en lokale politiek, en stortte zich dan maar op het voetbal. Met even weinig succes. Fernand Huts zat eind vorige eeuw vier jaar lang in de Kamer van Volksvertegenwoordigers namens de VLD. De flamboyante baas van Katoen Natie verveelde er zich steendood en gaf er de brui aan.

Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn weinig uitzonderingen. Philippe Muyters is er een van. Minister van, onder meer, Werk en Sport in de Vlaamse regering, nu toch al negen jaar lang, voordien gedelegeerd bestuurder van Voka. Patrick Janssens deed het ook niet onaardig, als partijvoorzitter, her(uitvinder) van de sp.a en burgemeester. En, ach ja, er is ook Jean-Marie Dedecker. Brulboei van 't zeetje.

Maar het beste voorbeeld dat het in theorie wel kán, de overgang van de bedrijfswereld naar de politiek, is... Kris Peeters, die in 2004 door de CD&V als gedelegeerd bestuurder van Unizo werd gevraagd om minister te worden in de Vlaamse regering. U kent dat spreekwoord: uitzonderingen bevestigen de regel. Peeters kent blijkbaar noch de uitzondering, noch de regel goed genoeg, want wat bezielde hem om Aron Berger in te lijven? Naïviteit? De hoop dat er massaal stemmen van de al bij al kleine en nauwelijks in politiek geïnteresseerde Joodse gemeenschap naar de CD&V zouden stromen? Of wilde hij gewoon Bart De Wever vliegen afvangen, de man die zich al sinds hij op het Schoon Verdiep zit als grote vriend van de Antwerpse joden profileert en er, bijvoorbeeld, voor zorgt dat er geen vervelende affiches met schaars geklede dames in hun buurt te zien zijn. (Soumission, jawel.)

***

Een politieke carrière begint stilaan op de fameuze 'fifteen minutes of fame' te gelijken. Ze is voorbij nog voor ze goed en wel begonnen is. Dat is buitengewoon jammer en dat heeft de politiek aan zichzelf te danken (te veel gekronkel en gekonkel). En aan ú. U, kiezer, bent zo wispelturig als een veertje in de wind. De man of vrouw die ooit het halve scheldwoord polletieker heeft bedacht, zou (wellicht postuum) gesanctioneerd moeten worden, vanwege de negatieve connotatie die eraan vastkleeft. Ooit was politicus een beroep met aanzien. Nu ben je als politicus per definitie verdacht. Resultaat is dat politieke partijen moeite hebben om hun lijsten kwalitatief te vullen. Kneusjes genoeg, aan opportunisten geen gebrek, maar zeer zelden een witte raaf. Dan maar op zoek naar witte konijnen, maar die vluchten pijlsnel terug naar hun veilige holen.

Politicus zou terug een eerbaar beroep moeten worden, vertrekkend vanuit een ideologie en een volwaardig programma, weg van de kretologie en de scheldtirades in 280 tekens. Of we dat nu willen of niet, we hebben de politiek nodig. En zij ons.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post790