Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Met Man en Macht / Breaking Bad

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, januari 29, 2013 13:31:47

We konden er niet omheen: kranten- en weekbladpagina's werden ermee gevuld, praatprogramma's op radio en televisie vol gepraat, een Wikipedia-pagina op voorhand klaargestoomd. We zouden het geweten hebben dat Tom Lenaerts en Tom Van Dyck een tragikomische reeks met de titel Met Man en Macht hebben uitgewerkt voor Vier. Zonder reclame-onderbrekingen! De pax media ging de jongste dagen wel heel erg ver, want de Tommen mochten aanschuiven bij Vriend & Concurrent. Ruim acht jaar na De Parelvissers was het uitkijken naar de jongste worp van Lenaerts, een man die zijn tijd neemt om fictie te schrijven.

Hooggespannen verwachtingen, dus, en die werden bij de eerste aflevering zeker niet helemaal ingelost. Ook de kijker was nog niet mee. De teller bleef staan op 708.240, uitgesteld kijken inbegrepen. Da's prima voor Vier, maar op één zou de eerste aflevering van een dusdanig gehypete serie tenminste het dubbele gehaald hebben.

Het verhaal speelt zich af in de fictieve Vlaamse gemeente Ransegem, waar burgemeester Gaston Van Opstal (gespeeld door Josse De Pauw) al drie ambtstermijnen aan de macht is. Van Opstal is N-VA'er met een familiaal Volksunie-verleden. Zijn twee dochters zijn getrouwd met zijn twee rechterhanden in het schepencollege. Van Opstal is goed bevriend met café-uitbater Tony (Jan Decleir), die dan weer de vader is van de woordvoerder van de sp.a. Die partij zit, samen met Groen, in de oppositie in Ransegem, dat wordt bestuurd door N-VA en CD&V. (Waar OpenVLD zich bevindt in het politieke spectrum is vooralsnog niet duidelijk geworden uit de eerste aflevering.)

Maar allemaal, coalitie én oppositie, trekken ze na een heftige discussie in de gemeenteraad naar café Bij Rita, waar de reeds genoemde Tony en zijn vrouw Rita achter de toog staan. Niet voor lang meer, want na veertig jaar kondigen ze aan dat ze de zaak zullen sluiten. Geen nood echter, want ex-wielrenner Ludo Jacobs zal samen met zijn Nederlandse echtgenote de polyvalente zaal gaan uitbaten, een prestigeproject van het gemeentebestuur. Jacobs wordt ook de allereerste ereburger van Ransegem, een idee dat uit de koker van de burgemeester zelf komt, die het zonder al te veel overleg doordrukt in de gemeenteraad.

Verlicht despotisme en nepotisme zijn dus de uitgangspunten. Niets nieuws onder de zon, dat vind je in vele Vlaamse gemeenten met minder dan tienduizend inwoners terug. De lokale politiek gedijt al vele decennia op die manier en zal dat ongetwijfeld nog vele decennia blijven doen. 'Ons kent ons' is zowat de voornaamste basis om het te maken in een kleine biotoop, het is in elk geval oneindig veel belangrijker dan politieke overtuiging. Discussiëren en ruzie maken moet kunnen, maar aan het eind van de dag verbroedert iedereen aan de toog van het estaminet in de schaduw van de kerktoren. Welkom in Vlaanderen, 'land van de gewassen maandverbanden en vriendjespolitiek' (dixit Jean Pierre Van Rossem twintig jaar geleden).

Aan het eind van de eerste aflevering komt de burgemeester om bij een auto-ongeval. Dronken in het slaap gevallen achter het stuur? Zes maanden voor de verkiezingen slaat de paniek in. Zoveel opschudding is de gemeente niet gewoon. Wie moet hem gaan opvolgen? Welke richting gaat Ransegem uit? Dat zullen we de komende zeven weken moeten ontdekken.

Met zoveel personages en zoveel intriges kozen Tom & Tom ervoor om rustig de tijd te nemen om Met Man en Macht te introduceren bij de kijker. Neem nu de openingsscène, waarin Gaston en Tony tijdens een nachtelijke autorit elkaars kunstgebitten vergelijken. Zet daar twee middelmatige acteurs en je krijgt een overbodige, ietwat vervelende sequentie. Zap, en je bent weg. Met De Pauw en Decleir werd het meteen een hilarisch topfragment. Het tempo bleef daarna zo gezapig, maar je voelde al wel de onderhuidse spanningen en je kon al voorspellen dat wat er sluimerde de volgende afleveringen zal losbarsten.

Toch waren er ook storende cliché-beelden. Natuurlijk komen de verkozenen van Groen op de fiets aanrijden voor een vergadering, laten ze zich intimideren door de arrogant een sigaar rokende burgemeester en zijn schoonzoon, en debiteren ze wat wereldvreemde voorstellen. Natuurlijk is de fractieleider van de sp.a een hyperdemocratische naïeveling. Natuurlijk gedragen de machthebbers zich überarrogant. Dat had toch iets minder zwart/wit gemogen.

Met Man en Macht kan bogen op een topcast: naast Josse De Pauw en Jan Decleir zie je verder nog Tom Van Dyck, Lucas Van den Eynde, Natali Broods, Els Laenen (een meisje met het syndroom van Down die wat je noemt een 'ontwapenende' rol speelt), Peter Van Den Begin, Koen De Graeve, Damiaan De Schrijver, Sven De Ridder, Viviane De Muynck,... Het acteursgezelschap van Met Man en Macht verhoudt zich tot pakweg Salamander zoals Barcelona zich verhoudt tot Club Brugge. Ze worden allebei door hun supporters liefkozend "FCB" genoemd, maar daar houdt de vergelijking dan ook op. Als je Filip Peeters voor de honderdduizendste keer 'Godverdomme' hoort roepen, of An Miller de zoveelste onbegrijpende blik ziet opzetten, of Jo De Meyere weeral dat irritante toontje uit Heterdaad hoort boven halen, dan weet je het wel: er is een immens verschil tussen de top in de Champions League en de subtop in de Jupiler Pro League.

Maar toch: het spel van FC Barcelona was mooi om zien, maar je miste doelpogingen en goals. Al was het slot dan weer behoorlijk fenomenaal. Van het zatte gebral van de hele meute Bij Rita, over de naar huis zwalpende én rijdende dronkaards en de verbijsterende reacties wanneer gemeld wordt dat de burgemeester zich heeft doodgereden, tot het pakkende 'Ik mis je zo' dat de gehandicapte kleindochter in de kletterende regen op het kerkhof zingt. Daar zat de toon perfect. Elk gebaar was juist. Elk detail uitgekiend (tot en met de wielertoeristen die plots opdoken op de plaats van het dodelijke ongeval). En dat belooft voor de komende weken.

***

Op Canvas begon gisteravond het derde seizoen van Breaking Bad. Het verhaal van de aan kanker lijdende scheikundeleraar die, om zijn dure behandeling te kunnen betalen, zijn kennis van chemie aanwendt om methamfetamines van uitzonderlijk hoog niveau te beginnen produceren en zo een belangrijke figuur in de drugswereld van Albuquerque en omstreken te worden.

Een krant vergeleek de openingsscène - door het zand kruipende mannen, op weg naar een soort schrijn - met het werk van Quentin Tarantino, en terecht. Twee van de hoofdpersonages heten trouwens niet voor niets White en Pinkman (vrij naar Mr. White en Mr. Pink uit Reservoir Dogs). Maar net zo goed ontdek je referenties naar de films van Sergio Leone. Zwijgzame, enigmatische figuren, van wie je weet dat ze heel wat op hun geweten hebben en dat ze voor niets terugdeinzen.

Breaking Bad begon, in het eerste seizoen, als een redelijk rechtlijnig verhaal van een man van middelbare leeftijd die, aangekomen op een tweesprong in zijn leven, het verkeerde pad opgaat. Seizoen twee was al veel maffer, waarschijnlijk omdat de makers van de serie zich gesterkt voelden door de positieve kijkcijfers. Seizoen drie belooft nog veel meer krankzinnige toestanden. Mooi zo.

De maandagen zijn mooie televisie-avonden, met achtereenvolgens Met Man en Macht op Vier, Homeland op 2BE, Breaking Bad op Canvas en (de herhaling van) House: MD op vtm. 't Is een beetje puzzelen, want er zitten flink wat overlappingen in de uitzenduren, maar de digicorder is hierbij een gigantisch hulpmiddel. Tenminste, zolang uitgesteld tv-kijken niet wordt doorgerekend aan de kijker...

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post79