Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Kramp

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 10, 2018 13:16:26

"Wat mogen we dan nog wél?"

Dat was zowat de vaakst uit mannenmonden afkomstige vraag van de voorbije maanden. De schuldige: hashtag Metoo. Pardon, neen, de schuldige zijn die mannen zelf, die niet weten waar de grenzen liggen. Want de eigenlijke vraag moet natuurlijk luiden: "Wat mogen we?" Zonder meer. Sowieso. Überhaupt. En dat is geen nieuwe vraag, die stellen we al sinds mensenheugenis. Sinds we ons vragen kunnen stellen, in feite. Wat mogen we? Wat mogen we wellicht niet? Wat mogen we zeker niet?

We zitten, als samenleving, in een kramp. Een succesvolle filmproducer die zijn fikken en andere, half achter een dunne kamerjas verborgen, lichaamsdelen niet kon thuishouden in Hollywood en omstreken, dat konden we nog behappen: dat was een eind van ons weg. En u weet hoe dat gaat met die filmmensen, dat hoert en boert maar op, nietwaar. Tot er hier bij ons een geliefde programmamaker net iets te vaak op 'send' had gedrukt, nadat ie de welluidende boodschap "Ik wil je neuken" had ingetikt. Zo kwam het wel héél dichtbij. Hij toch niet, die ideale schoonzoon, de grappigste man van Melle en omliggende weiden? En dus kreeg de 'flirterige' eeuwige jongeman plots het voordeel van de twijfel, integendeel tot de filmmogol, want dat bleef natuurlijk een vieze vetzak.

Wat mogen we nog? Best heel veel, zo lang je rekening houdt met wat de ander (m/v/x) wil. En dat kan de ene dag zus zijn, de volgende dag zo, en volgende week weer zus. Een relatie is van het moeilijkste dat de mens kan overkomen. Geen relatie en er op zoek naar gaan, is ook al niet eenvoudig. Of gewoon eens goed van bil willen gaan, niets menselijks is ons immers vreemd. Wil die ander dat dan wel? Maar wat is er nu zo moeilijk aan om te begrijpen dat er consensus moet zijn? Dat moet vooral niet in contractvorm worden gegoten - je weet maar nooit dat er een procedurefout uit voortvloeit! -, maar het is wel iets waar je het over eens moet worden. Jouw appartement of het mijne? Hoe ver wil je gaan? Wat wil je doen? Samen-leven is niet makkelijk, maar het is ook niet onmogelijk, tenzij je een narcistische gek bent, in een groot wit huis woont en denkt dat je je alles kan permitteren. Dan doe je maar op.

***

Veruit het interessantste interview van dit weekend leest u in De Standaard, waar sociolinguïst Jan Blommaert uitgebreid aan het woord wordt gelaten. "De chaostheorie heeft het van de klassieke communicatiewetenschappen overgenomen," zegt hij onder meer, als het gaat over #metoo. "Kampen zoeken voortdurend naar de gepaste overdrijvingen. Het woord moet ook een emotionele lading dekken, als verdediging of als aanval." Welkom in de wereld van de sociale media!

***

En het ergst van al: we laten het debat kapen door de luidste roepers. Nuance is out, voor zover ze ooit in is geweest. De media bieden een megafoon aan de grootste decibelproducenten. Kom hier, dat we uw boodschap helpen verspreiden! Zo kwam het dat het zeer nuttige, ja, zelfs levensnoodzakelijke #metoo-debat werd gevoerd door extremen, van onverbeterlijke seksistische zwijnen tot verzuurde castratiefeministen. Soms leek het wel alsof daar niets tussenin zat. Het is zwart of wit, net het soort keuzes die onze politici ons willen opleggen. Wat missen we mensen als Frank Vandenbroucke, Karel De Gucht, Jean-Luc Dehaene en Hugo Schiltz - om er kriskras wat te noemen - in de Wet- en de Dorpsstraat. Heren van stand, die goedkope meningen tegenspraken, die zelfs hun eigen achterban of partijgenoten ongelijk durfden te geven, die bij het innemen van een standpunt niet met de volgende peiling in het achterhoofd zaten.

Vandaag lees je paginavullende interviews met achttienjarige would-be-filosofen die nog niet eens vol in het leven staan, maar alles al beter denken te weten vanuit hun stereotiep, religieus verkleurd denken, of met fascistoïde nieuwlichters in de politiek. Klinkt het niet, dan botst het. En als het botst, verkoopt het kranten of boekskes. 'Roeptoeters' vergallen het brede maatschappelijke debat. Erger nog, er ís geen debat, er zijn alleen maar losse meninkjes.

***

Jan Blommaert weer, vanochtend tot mij sprekend via De Standaard. "Maatschappelijke debatten gaan niet meer over de inhoud maar over de definities. (...) Politiek heb je succes als je tegenstander jouw definities van de werkelijkheid gebruikt. Dat was ooit het grootste succes van het Vlaams Blok. 'Wij zeggen wat u denkt' was een briljante leugen. Eerst lieten ze de gewone man spreken zoals Filip Dewinter, nadien vertelde Dewinter dat hij sprak zoals de gewone man. Uiteindelijk sprak heel de samenleving zoals Dewinter."

***

Het Sudan-rapport stemt iedereen een beetje tevreden. Dan kan je concluderen: goed zo, een objectief werkstuk. Maar ook: iemand heeft dit niet goed gelezen. Of interpreteert de dingen zoals het hém uitkomt. Dat is niet nieuw. Binnenkort ligt het boek Mei '68. 31 dagen die ons leven veranderden? van Geert De Vriese en mezelf in de handel, en wees maar zeker: vijftig jaar geleden werd er ook veel geroepen, gereageerd, verkeerd begrepen, gelogen. Niets nieuws onder de dezer dagen opvallend afwezige zon.

***

Blommaert: "Het scheppen van volume wordt algemeen aangevoeld als het winnen van een debat. Wie viraal gaat, wint."

***

Nu gaan er weer stemmen op om 'blank' te vervangen door 'wit'. Anderen vinden dan weer dat mensen die worstelen met hun seksuele identiteit niet zoveel positieve aandacht moeten krijgen, waarna zij - de tegenstanders - het uitgebreid mogen uitleggen in de media. Dat Boudewijn Bo werd, is ongetwijfeld te breed uitgesmeerd in de media, dat Bo geen Bo zou mogen zijn, had gewoon toogpraat moeten blijven van kwezels en domoren, en had nooit de nationale pers mogen halen. Er is al genoeg domheid, we moeten die niet nog wat extra bandbreedte gunnen. Laat die heren en zeldzame dames hun gang gaan op cantussen en dergelijke, en laat dát hun beleving van vrijheid van meningsuiting zijn. Verder hoeft dat heus niet te gaan.

De slinger is doorgeslagen. Niet in de zin van wat Catherine Deneuve of Chris Lomme zeggen, maar in de zin dat een hond met een hoed op nu iets zinnigs denkt te zeggen en dat we daar ook nog eens moeten naar luisteren ook. Ik pleit voor meer ernst en saaiheid op het publieke forum.

***

Nog één keer Jan Blommaert. "Geloven we echt dat het probleem is opgelost wanneer we plots 'witte mensen' schrijven in plaats van 'blanke mensen'? Stel dat we 'wit' gebruiken, gaat iedereen zich dan over drie jaar bewust zijn van ons koloniale verleden? Aan de wezenlijke ongelijkheid zal het niets veranderen. In de politiek zijn woorden op zich niet voldoende, er moet een reële actie tegenover staan opdat er iets zou veranderen. (...) Bovendien zijn het vooral elites die zich daarmee bezighouden. Zo'n discussie in een tijd met een zekere gevoeligheid voor identiteit garandeert vooral op tafel dansende opiniemakers."

***

En als u me nu wilt verontschuldigen, ik ga even op tafel dansen.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post780