Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Over echte lijven en echte wijven

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 29, 2017 13:40:02

Om mijn geheel en al uit gebeiteld marmer opgetrokken lichaam te reinigen gebruik ik Dove. Ik doe dat al jaren. Heeft met zachtheid te maken, een zachte geur die niet meteen je neus inpalmt en intellectuele luiheid om alternatieven uit te proberen, niet met de campagne van dat merk waarin vrouwen in allerlei vormen en huidskleuren je lachend aankijken. Ik gebruikte al Dove nog voor die breeddenkende advertentie op de wereld werd losgelaten. (Ben ik dan toch een hipster?) Maar die reclame maakt wel dat ik Dove nóg sympathieker ben gaan vinden. Dove is van iedereen, zo'n beetje zoals de grootste stad van Vlaanderen dat nog niet zo lang geleden was.

Maar de reclamewereld, u en ik weten dat, heeft geen boodschap aan de doorsnee wereldburger. Ze creëert ideaalbeelden. Dunne, jonge lijven, van blitze gasten en hete wijven. De ideale wereld, zeg maar. Tenminste: volgens verkopers van gebakken lucht. In de reclamesector, durf ik wedden, word weleens gedacht dat ze weten hoe een superieure wereld er moet uitzien. Niemand nog een BMI dat hoger ligt dan 25. Niemand die ouder is dan veertig. Niemand die getekend is door het leven. Reclame is nep. Reclame ging fake news decennia vooraf. Hoe onechter, hoe liever, want dat zien de mensen graag. Die laten zich graag bedotten. Ja, er wordt wat afgelachen in de knusse vergaderzaaltjes van grote reclamebureaus. Dáár, nog een moedervlek om weg te fotoshoppen.

Sinds deze week is er die campagne van de Brusselse staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) om tegen het opgedrongen schoonheidsideaal in te gaan: Echte Lijven/Vrai Corps. Zeven op tien meisjes en vrouwen hebben een te laag zelfbeeld, zo blijkt uit studies, omdat ze niet voldoen aan het beeld van de ideale vrouw, zoals de reclame ons dat voorspiegelt. Eén op zes denkt zelfs dat die topmodellen er in het dagelijkse leven hetzelfde uitzien als op foto. Perfectie bestaat en ik beantwoord daar allesbehalve aan, help! Diverse media sprongen mee op de kar, van De Standaard tot Charlie Mag. Weg met make-up, filters, Photoshop.

Ik vind het goed dat die valse perfectie wordt aangevallen. Het doorprikken van reclameboodschappen zou dagelijkse kost moeten zijn. Maar ik vraag me ook af: ga je zo niet van een terechte kritiek op bodyshaming een nieuwe vorm van bodyshaming maken? Ga je de vrouwen die op natuurlijke wijze een zogeheten perfecte maat hebben, niet in de hoek zetten waar met hen gelachen mag worden? Ga je, met andere woorden, het probleem niet gewoon omdraaien en vrouwen met dat maatje minder honen en hén nawijzen in plaats van de dikkerds? Dat risico loop je altijd met dit soort goedbedoelde campagnes.

Waar het om draait is: voel je goed in je lijf. Bepaal zelf of dat dik of dun of iets tussenin is. Laat je alleen leiden door de mening van jezelf en van de mensen die je graag zien, en niet door overbetaalde imagoconsultants of reclamebonzen. Als #echtelijven daarom draait, dan ben ik helemaal mee. Als het een omgekeerde vorm van bodyshaming wordt, tégen al wie er nu uitziet als 'de ideale vrouw', dan ben ik tegen. Zodra iemand gaat roepen "Dit is het superieure lichaam", loop ik weg. Baas in eigen lijf, daar ben ik voor. En blijf van mijn lijf, dat ook.

***

Zouden ze dat in Saudi-Arabië kennen, echte lijven? Je weet het niet, want je ziet het niet. Vrouwen zijn er quantité négligeable, weggestopt achter vier muren of in een ondoorzichtig gewaad dat de rol van die vier muren moet overnemen. Net goed genoeg om het huishouden te doen en kinderen te werpen, zolang mannen dat niet zelf kunnen en je ze niet uit olie kunt boetseren (die kinderen, bedoel ik). Saudi-Arabië is sinds vorige week lid van de Vrouwenrechtencommissie van de Verenigde Naties. En ons land heeft 'Ja' gestemd. Dat hoeft niet te verwonderen, het past perfect bij ons surrealistische imago. Onze minister van Buitenlandse Zaken blijft gewoon op post. Het is de schuld van de diplomaten, meneer, mevrouw. Ik heb nog de tijd gekend dat ministers hun verantwoordelijkheid namen en hun ontslag gaven vanwege hun eigen daden of die van hun diensten. Ik ben dan ook al héél oud. Tobback. Vande Lanotte. De Clerck. Niet, Eyskens junior, nee, die vond dit maar een apenland.

Op de Global Gender Gap Index 2016 van het World Economic Forum staat Saudi-Arabië op de 141ste plaats. Die jaarlijks upgedate index geeft 144 landen een score tussen 0 en 1 op basis van de rol van de vrouw in de samenleving. Krijgen vrouwen evenveel kansen als mannen op de arbeidsmarkt, verdienen ze evenveel, mogen ze zich vrij bewegen in de maatschappij, dat soort dingen. De eerste vier zijn, het hoeft niet te verwonderen, Scandinavische landen. In volgorde: IJsland, Finland, Noorwegen, Zweden. Op vijf staat heel verrassend Rwanda. Alvorens u roept: dat is dankzij onze invloed, toen het nog een mandaatgebied was van België, voeg ik er even aan toe dat België pas op de vierentwintigste plaats staat, met een score van 0,745. Jemen staat allerlaatste (0,516), Pakistan prijkt daar net boven, dan Syrië en vervolgens dus Saudi-Arabië (0,583). Iran staat 139ste, Marokko 137ste, Turkije 130ste.

Saudi-Arabië is een vrouwonvriendelijke natie, tevens sponsor van het internationale terrorisme. Het soort land waarmee je niets wil te maken hebben. Een soort Noord-Korea (ter informatie: 116de op de Global Gender Gap Index, met een score van 0,649), eigenlijk. Maar ze hebben er olie. En ze kopen onze wapens. Dus zijn het onze vrienden.

What's next? Marc Dutroux afvaardigen naar het bestuur van Unicef?

***

Woensdag wordt de allerlaatste aflevering van Girls uitgezonden. Aflevering tien van seizoen zes. Een reeks over vier vrouwen, twintigers, eigenaressen van niet-perfecte lijven, die zich staande proberen te houden in het kolkende New York. Een reeks die uit de koker van Lena Dunham ontsproot: vóór 15 april 2012 een nobele onbekende, die zich met haar aan geen enkel schoonheidsideaal beantwoordend lijf middels twaalf mediastielen en dertien ongelukken een weg probeerde te banen en die dankzij de bijval voor de semi-autobiografische kortfilm Tiny Furniture plots de kans kreeg een serie te mogen schrijven voor HBO, hét keurmerk van de Amerikaanse tv.

Girls was vanaf het begin controversieel: sarcastisch, niets en niemand ontziend, feministisch. De vier vrouwen waren geen heldinnen, relaties mislukten keer op keer, de seks werd vrij expliciet in beeld gebracht. Eigenlijk had Girls alles om te mislukken, want het past als een tang op een varken op de hedendaagse tv-wereld. Toch werd het een hit. Misschien wel dankzij die stomende seksscènes. Of door het compromisloze beeld van de grootsteedse vrouwen. Of het slimme scenario, van Dunham zelf, die zich letterlijk en figuurlijk in iedere aflevering blootgeeft. En dus bleef je kijken en ernaar uitkijken (wanneer komt dat volgende seizoen?). Hannah/Lena is nu zwanger, wist u dat trouwens al? Zal ze bevallen of loopt het toch weer helemaal anders af, in die ultieme episode?

Pas nu, tijdens seizoen zes, besef ik hoe ergerlijk ik de hoofdpersonages vind: neurotisch, narcistisch, egoïstisch, wereldvreemd, praatziek, kortzichtig. Ze zijn het tegengestelde van wat ik zelf zou willen zijn. Ik zou niet één avond, op een dronken feestje, in het gezelschap van deze vrouwen willen vertoeven. Als ik in een professionele omgeving met een van hen te maken zou krijgen, zou ik gillend weglopen. Zij ­— en ook de mannelijke personages — symboliseren de zelfgenoegzaamheid van de grootstad. Deze mensen voelen zich superieur aan het klootjesvolk en helpen vervolgens alles zelf naar de kloten. Na elke vlammende dialoog denk je: get a f***ing life, assholes! Losers die zichzelf winnaars achten, de ergste soort is dat. Je weet: de serie loopt af, maar in een denkbeeldig vervolg zou het ongetwijfeld niet goed komen met hen. Ze eindigen in de goot. Of zetten een revolver tegen hun hoofd. Geen enkel — maar dan ook werkelijk: geen énkel! — personage is sympathiek. Er zit zelfs niemand you love to hate bij, zo hatelijk en egocentrisch gedragen ze zich.

Benieuwd hoe het afloopt.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post769