Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Van polonaise naar polarisatie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 12, 2017 12:57:04

Een gezin dat enkele maanden in het verre buitenland verblijft, verneemt dat hun pas gekochte en ingerichte huis gekraakt werd door elf Roma en een hond. En dat de lokale overheid daar niet kan tegen optreden, want kraken is niet verboden. Inbreken wel — als je op heterdaad betrapt wordt —, als krakers een huis bezetten niet. Kafka lééft, bijna 93 jaar na zijn ten onrechte aangekondigde dood. René Magritte is nog altijd actief, bijna vijftig jaar nadat hij begraven werd. Dit is België, het land van het kafkaiaans surrealisme, een unieke kunstvorm.

Misschien ben ik een (té) simpele ziel, maar in mijn dunne woordenboek is kraken van een bewoond huis inbraak. Strafbaar. Als daklozen een leegstaand pand uitzoeken om tijdelijk te verblijven, dan kan ik dat nog begrijpen. Nood breekt wet. Plus: huisjesmelkers en zo. Die huizen bewust laten verkrotten. Maar in dit geval woonden er mensen in, al maanden. Dus is het te gek voor woorden dat een volledig elftal hier volgens de wet blijkbaar mag wonen.

De radeloze eigenares die dit onbegrijpelijke feit aankaartte op Facebook, riep de dag nadien de politie op om de krakers te beschermen. Zo geschrokken was ze van de haatreacties op haar post, dat ze vreesde voor het welzijn van diegenen die wat van haar was, tijdelijk hebben afgepakt. Dat heet menselijkheid.

'Menselijkheid'. In mijn woordenboek staat het nog, in dat van sommige rechtse reaguurders blijkbaar niet meer. Niet alleen in dat van die mensen die beginnen te tieren op Facebook, maar ook in dat van sommige politici. Neem Annick De Ridder, passionaria van het zevende knoopsgat voor de N-VA, die had uitgevlooid dat de bewoonster van het pand PVDA-sympathieën had. Ze illustreerde dat door een meer dan vijf jaar oude retweet van een opmerking van PVDA-voorzitter Peter Mertens onder de aandacht te brengen. (Wie dat wil, kan nu eender welke tweet opduiken van De Ridder, waarin ze hartstochtelijk een standpunt van de Open VLD verdedigt, de partij waarvan ze tot eind november 2013 deel uitmaakte, maar dit even terzijde.)

Meer dan dertig volgers van De Ridder vonden dat opduiken van oude koeien uit modderige grachten wel grappig, anderen verspreidden de boodschap zelf verder. Een uurtje later stuurde la De Ridder een overduidelijk gephotoshopte 'kraak-handleiding' van een 'PVDA-advocate' de wijde wereld in. Gevolg: nog veel meer bijval. Case closed, voor haar en haar aanhangers: de krakers zijn welkom, want de PVDA zegt dat en die getroffen mevrouw is duidelijk van de PVDA. Kort samengevat: wie linkse sympathieën heeft mag gerust het slachtoffer zijn van inbraak en wellicht ook nog wat ander fraais. Je gelooft niet wat je leest, tegenwoordig. Gemiste kans trouwens, voor De Ridder, om het nieuwsbericht van het gekraakte pand te vergezellen van de tekst 'Yessss!!! Gewonnen!!!', zoals haar partijgenoot Theo Francken eerder deze week deed na een uitspraak van het Europees Hof. Medemenselijkheid, het is uitzonderlijk geworden in sommige kringen.

En zo is een feit dat wijst op een juridisch manco, waarover iedereen het eens kan zijn, alsnog aanleiding voor een rondje polarisatie op de kap van mensen die onmiskenbaar slachtoffers zijn. Of dat nu om een Syrisch gezin (ver van hier, dus niet onze zorg) gaat, dan wel om mensen van hier (dichtbij, maar ze zijn extreemlinks hé), maakt niet meer uit: haal boven die verbale kalasjnikovs en schiet maar wat in het rond.

"De Vlaamse identiteit verenigt niet, ze verdeelt," schreef Joël De Ceulaer gisteren in Zeno, de zaterdagbijlage van De Morgen. Een betere illustratie van wat hij neerpende, kun je niet vinden. De Vlaamse identiteit, wat is dat? Varkensvlees eten, pintelieren, verzuurde reacties plaatsen op sociale media, de polonaise dansen in een volks café? Ik roep maar wat. Zoals ook diegenen die zo de nadruk leggen op die identiteit, zomaar wat roepen.

Van polonaise naar polarisatie. Het is een woordspelletje. Zoals alles vandaag de dag.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post762