Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Leve de politiek!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 25, 2017 14:22:16

Zo, ik heb uw aandacht. Want natuurlijk vindt u dat geen terechte uitspraak en al zeker niet met dat uitroepteken op het eind. De georganiseerde corruptie, meneer. Niet te vertrouwen, die bende. Nee, zelf ga ik al jaren niet meer stemmen, ze kunnen de boom in. Allee, dat is toch een schandaal, wat je nu allemaal leest en hoort. Kreten uit het dagelijks bestaan.

De doorsnee Vlaming heeft het niet over 'politici', maar over 'polletiekers'. Dat is niet nieuw. Ik hoor dat al een jaar of dertig. Polletieker, als in: let op, of hij/zij zit in uw zakken. De kloof tussen burger en politiek is er niet zomaar gekomen. Of die afstand gecreëerd werd door de burger dan wel door de politicus, is een kip-of-het-ei-vraag. Wat was er eerst? Het misprijzen van de burger voor het beleid of het verwaarlozen van de Dorpstraat door de mannen en vrouwen in de Wetstraat? Maar of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben de politiek nodig. (En de politiek heeft ons, burgers, nodig.)

Zonder de politiek zouden we letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar staan. (Inderdaad, net wat u zegt, dóór de politiek gebeurt dat ook wel.) Zonder politiek zou de samenleving één grote chaos zijn, zonder regeltjes, zonder afspraken, zonder waarden en normen. Er zou na een tijdje iemand opstaan, die op een verhoogje zou springen en roepen: mensen, we moeten ons organiseren, want zo gaat het niet verder. We hebben mensen nodig die hun verantwoordelijkheid willen opnemen en die zich opofferen om de maatschappij beter te laten functioneren. Weet je wat, we zullen die uit ons midden laten verkiezen. Wie is er kandidaat? Wie mag er mee stemmen? Wie de meeste stemmen haalt, mag ons vertegenwoordigen. Politiek, dus. We kunnen niet zonder.

***

Zou ik als titel 'Leve de politici!' hebben durven te schrijven boven dit stuk. Ik aarzel. Ik denk het niet. Want hoezeer ik er ook van overtuigd ben dat de politiek onmisbaar is, des te meer stel ik vast dat politici zichzelf overbodig proberen te maken. Tot we helemaal terug bij af zijn en er iemand op een verhoogje moet springen en roepen dat we ons zullen moeten organiseren, en vertegenwoordigers aanstellen, en, weet je wat!, we zullen hen uit ons midden laten verkiezen.

Wat we de afgelopen veertien dagen hebben meegemaakt, sinds de publicatie van het Publipart-verhaal in Het Laatste Nieuws, wordt weleens een systeemcrisis genoemd. Dat klinkt lekker zwaarwichtig, maar is dat ook zo? Dan heb ik in mijn leven al heel wat systeemcrisissen meegemaakt. De politiek hobbelt van systeemcrisisje naar grote Systeemcrisis. Herinnert u zich de Nieuwe Politieke Cultuur nog? Een jaar of twintig geleden moet dat geweest zijn, in de nasleep van Zwarte Zondag, het Agusta-schandaal en de Dutroux-affaire. "Een Belgisch streven naar het verminderen van het politiek dienstbetoon en het cliëntelisme", lees ik op Wikipedia. 'Nieuwe Politieke Cultuur' staat daar in het rood, wat zoveel wil zeggen als: dit lemma verdient niet eens een uitgebreidere definitie.

Vreemd hé, iets waarover de kranten twee decennia geleden vol stonden en waardoor we na een tijdje de vlot bekkende afkorting NPC dagelijks in de mond namen, blijkt in intensieve internettijden niet eens een beschrijving van langer dan één zin waard te zijn. Gokje: zo zal het ook de Politieke Vernieuwing vergaan, waarover her en der al gesproken werd de voorbije weken. De afkorting PV doet trouwens iets te veel aan proces-verbaal denken. Nee, 'Politieke Vernieuwing' zal niet eens de longlist van Woorden van het Jaar halen, vermoed ik.

Vergeleken met Agusta en, nog wat vroeger, de uitspattingen van Vanden Boeynants en consoorten, was dat gedoe in de intercommunales en met de vele mandaten trouwens eerder een vorm van onbezonnen spielerei. Erg, maar niet erg. Schandalig, maar niet schandalig. Ziekelijk, maar niet ziekelijk. Al maak ik graag een uitzondering voor de maffiose praktijken binnen Publifin.

Er hadden geen koppen moeten rollen, als u het mij vraagt. Tom Balthazar had niet moeten opstappen, ook al begon hij toch wel rijkelijk laat na te denken over het maatschappelijke doel van Publipart, zijn rol daarin en de extra inkomsten die hij eruit vergaarde. En ja, als vertegenwoordiger van de sp.a had hij daar meer aandacht moeten aan besteden dan politici van een andere kleur en ideologie. Je kunt dat oneerlijk vinden, maar als je jezelf profileert als socialist ('Socialisme', volgens Van Dale: "(het streven naar) een sociaaleconomische orde waarin geen klassentegenstellingen bestaan"), dan moet je daar consequent naar handelen. De PS is het levende bewijs dat absolute macht absoluut corrumpeert, de sp.a staat ook veel te ver af van de socialistische idealen van weleer. Sociaal-democratie verhoudt zich tot socialisme zoals koffie verkeerd zich verhoudt tot ristretto: het oorspronkelijke product is nog maar in zeer verdunde vorm aanwezig.

Krijg het maar uitgelegd aan je kiezer dat je een serieuze zakcent bijverdient in een instelling die niet veel meer is dan een lege doos. Probeer de burger maar nader tot de politiek te brengen, als je uitspraken doet als "4.800 euro netto per maand voor een volksvertegenwoordiger? Dan krijg je alleen maar ambtenaren en leraren in het parlement!" Vierduizend achthonderd euro netto, salaire de misère, dat is drieduizend vijftig euro meer dan het mediaaninkomen, lees ik vandaag in de krant. En dan nog: een slimme ambtenaar of leraar is nog altijd beter dan een mislukte ondernemer of advocaat. Dat papa Michel volgende week maar gaat skiën in Oostenrijk — het mag terug! — en nadenkt over die domme uitspraak van 'm.

***

We moeten minder verkozenen des volks hebben, orakelden sommigen, opgejaagd door de waan van de dag wanhopig op zoek naar oplossingen. Reduceer het federale parlement van honderd vijftig naar honderd, of — waarom niet, nu we toch bezig zijn? — vijftig. Dat moet volstaan. Twee opmerkingen daarbij: alweer wordt zo het wetgevende niveau aangepakt, terwijl onze parlementen nu al zo weinig te zeggen hebben. En wie zegt er dat de geschrapte zitjes zullen toebehoren aan bekwame politici? Voor hetzelfde geld wordt het koren weggesmeten en blijven we opgescheept met het kaf.

Er is geen enkele garantie dat 'minder politici' gelijk staat aan 'meer kwaliteit'. Voorbeelden genoeg van gedreven politici die het niet hebben gehaald bij verkiezingen. Nog meer voorbeelden voorhanden van stoethaspels die zich dankzij het succes van hun partij tot op de banken van een parlement of gemeenteraad hebben gewerkt. In dit land verwarren we kwantiteit altijd met kwaliteit. Niet doen.

"De meeste politici die ik heb ontmoet, zouden nooit door een assessment voor een job als topmanager geraken," schrijft de zeer slimme medemens Frank Van Massenhove heden in zijn column in De Tijd. En nog: "De waarheid is dat de meeste mensen die onze parlementen en regeringen bevolken nooit zulke hoge inkomsten zouden hebben als ze in de privésector zouden werken." Er is dus wel degelijk een kwalitatief probleem in de politiek. Laten we dat aanpakken, als burgers. Laten we eerst eens goed bestuderen wie wat van plan is te doen en dan de juiste keuze maken, in plaats van lukraak met de vogelpik iemand aanduiden of een bolletje rood maken omdat dienen mens er wel sympathiek uitziet.

***

Als we klagen over de politiek, dan klagen we over de manier waarop wij de samenleving zelf hebben ingericht. Als we klagen over politici, dan klagen we over de mensen die wij een — excusez le mot — mandaat hebben gegeven. Als er dus van alles fout loopt in die wereld (en er loopt van alles fout in die wereld!), dan moeten we dat ook onszelf verwijten. Daarvoor hebben we geen nieuwe partijen nodig, want de versnippering werkt nu al verlammend. Veel van die uit de hand gelopen hobbyclubjes of cafégrappen zijn in het beste geval tijdelijke éénthemaverenigingen. In het slechtste geval roepen ze zomaar wat. We zijn niet links, we zijn niet rechts, we zijn averechts. Dat soort nonsensicale dingen.

Als we de politiek willen opkuisen, zullen we dat van binnenuit moeten doen. De bestaande partijen tot de orde roepen, zelf een engagement opnemen (en dat kan, voeg ik er snel voor mezelf aan toe, ook langs de zijlijn gebeuren), waakzaam blijven, beter nadenken over onze keuze in het stemhokje. Binnen die partijen moeten ze ook beseffen dat je sommige mensen de hele tijd kunt bedotten en alle mensen een deel van die tijd, maar dat je niet iedereen altijd en overal voor de gek kan houden.

Als we goede politici willen verkiezen, dan hangt daar een prijskaartje aan vast. Dat hoeft niet meer te zijn dan die 4.800 euro netto, al heb ik daar geen principieel bezwaar tegen. Kwaliteit mag wat kosten. Goed beleid is geld waard. Maar zorg er dan wel voor dat dat loon volstaat en dat elke vorm van cumulatie uitgesloten wordt, dat werkzaamheden binnen intercommunales deel uitmaken van het gewone takenpakket (en dus niet extra verloond worden) en dat de verleiding om bij te klussen in de privé wordt gereduceerd tot, laten we zeggen, nul.

Een kamervoorzitter die naast zijn riante loon een privébedrijf adviseert, dat is te gek voor woorden. Een premier die zich veertien dagen na zijn ontslag laat betalen door, datzelfde, privébedrijf, terwijl hij net voordien nog mee bedisselde hoe de grote concurrent van dat bedrijf moest gerund worden, dat is zoveel bruggen te ver dat zelfs de term 'onethisch' niet meer volstaat. Van die graaiende politici, verlos ons partijen en kiezers. Maar laten we ophouden om kinderen met het badwater weg te gooien. We hebben destijds het politieke dienstbetoon verketterd en grotendeels afgeschaft, omdat er te veel aan cliëntelisme werd gedaan, maar het gevolg was dat de Homo Politicus nóg verder af ging staan van Jan met de Pet. In plaats van sommige spelregels aan te passen, hebben we toen gewoon de sport geschrapt. Zo slim was dat, achteraf bekeken, nu ook weer niet.

De politiek is nodig. Politici zijn nodig. Dus, tegen beter weten en de tijdsgeest in: leve de politiek!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post759