Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Marc

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 04, 2017 12:47:24

Directeur Woord en Directeur Muziek noemden we onszelf. Ik was verantwoordelijk voor alle woordprogramma's, hij voor alles wat muziek was. Het idee van de ronkende titels kwam van mij, beïnvloed als ik begin jaren tachtig was door het instituut dat ik in mijn wildste dromen als mijn toekomstige werkomgeving zag, de Belgische Radio en Televisie aan de lichtelijk majestueuze Reyerslaan in het verre Brussel. Hij was niet zo van de titulatuur. Hield niet van uiterlijk vertoon. En zonder visitekaartjes — daar hadden we bij een linkse vrije radio geen centen voor — klonk het ook een beetje hol. FM2000 was de zender en we vonden ons de beste van Antwerpen en directe omgeving, en dat alleen maar omdat we niet tot in Alaska, Kaapstad en Sydney te horen waren.

The Magic Mushroom, zo heette het programma dat hij van bij Radio Delta had meegebracht, samen met zijn muzikale lotgenoot Louis. Hij draaide wat we toen 'de betere muziek' noemden. Daar zat Van Morrison tussen. En Neil Young. Of Eric Clapton. Maar ook minder bekend werk. En na een tijdje verdwenen Van, Neil en Eric uit de playlist en kwamen er obscure parels in de plaats. Obscuur, als in: onbekend. Parels, als in: geweldige ontdekkingen. De vroege R.E.M., bijvoorbeeld. Of The Triffids, een niet onaardig bandje uit Perth, zo leerden we dankzij zijn omstandige uitleg bij de uitgekozen nummers, met die zachte stem van hem, die zo in contrast stond met dat imposante, boeddha-achtige lijf. Deze autoloze jongen liftte weleens mee naar concerten. Zo ontdekte ik in 't Stuc in Leuven The Triffids voor Marc Mijlemans en de rest van Vlaanderen dat deden. Werd ik bijna letterlijk weggeblazen door The Butthole Surfers, al had dat meer met de combinatie van een overijverige rookmachine en een vuurspuwende zanger te maken dan met de muziek.

En zo ging ik, met dank aan hem, houden van onafhankelijke bands, die haaks op de totalitaire muziekindustrie van die dagen hun ding deden. I didn't want my MTV, ik wou dat video de radiosterren niet vermoord had. Maar naarmate ik, met vertraging, ontdekte wat hij al een tijdje kende, was hij alweer drie stappen verder, op zoek naar nieuwe, steeds obscuurdere artiesten. Psychedelica was zijn ding. We lachten er soms mee: 'Oei, The Triffids hebben meer dan vijf platen verkocht, hij zal ze niet meer goed vinden!' Ja, hij was daar compromisloos in en ook wel een beetje drammerig, soms. Maar na het verdwijnen van FM2000 en de overstap die hij samen met Louis maakte naar de nog linksere Radio Centraal kon de Antwerpse luisteraar die zonder oorkleppen door het leven ging, nieuwe muziek leren kennen. Dat deed hij tot een dag of tien geleden.

Zijn muziekkeuze was te nemen of te laten, zoals hij dat ook zelf was. In de zomer in T-shirt, in de winter in een dun shirt met lange mouwen, daaronder een flodderige jeans en halfversleten schoenen. Halflang haar. Op het eerste gezicht: een hippie. Op het tweede gezicht ook, trouwens, maar daarachter ging een allesbehalve naïeve man schuil. Geen simplistische wereldverbeteraar. Bereisde het Verre Oosten, bracht van ginder koffers vol plaatselijke muziek mee.

Ik heb hem ooit helpen verhuizen omdat de vloer van zijn appartement dreigde te bezwijken onder de vijfduizend elpees die netjes geklasseerd in platenkasten wachtten op grijpgrage handen. Hij wist precies waar wat stond. Na de verhuis liep ik dagenlang kromgebogen. Hij juichte, toen zijn werkgever hem vertelde dat hij mocht opkrassen. Kon ie de hele dag met muziek bezig zijn, in plaats van als loonslaaf op te moeten draven op een weinig inspirerende werkplek.

***

Marc is niet meer. Vermoedelijk heeft zijn hart het begeven, vijfenzestig jaar jong, na een niet altijd even gezond leven. Ik hoop dat hij net voordien nog iets nieuws ontdekt heeft. Oezbeekse punk, Mongoolse heavy metal, Peruaanse psychedelica. Zoiets. Omdat muziek zijn lange en helaas toch ook veel te korte leven was.

***

Hoe gaat dat met vriendschappen die niet echt close zijn, maar waaruit wederzijdse waardering blijkt? Je ziet en hoort elkaar steeds minder, verliest elkaar uit het oog. De laatste keer dat ik hem zag was op een begrafenis van een gemeenschappelijke vriend van 61. De keer daarvoor was ook op een herdenking voor een net overleden maat. Het lot van ouder wordende mensen: er moet iets te vaak afscheid worden genomen.

***
Donderdag zal Louis The magic mushroom volledig in het teken stellen van Marc. "U luistert dus op eigen risico," voegde hij eraan toe in de mail waarin hij het droevige nieuws aankondigde. Als u in Antwerpen woont, kunt u dat ook doen. Van half tien tot half twaalf 's avonds, Radio Centraal, 106.7. 'Encyclopedia psychedelica', lees ik op de website van de zender. Een nieuwe wereld zal voor u open gaan.

Dank, Marc, dat je me nieuwe muzikale werelden hebt doen ontdekken. O ja, die visitekaartjes met 'Directeur Muziek' erop liggen klaar, mocht je zin hebben om ze te gebruiken. Als iemand die titel verdiende, was jij het wel.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post756