Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

(mm)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 28, 2017 12:53:40

"Wie àlles wil weten over iets, zal niets weten over alles." - (mm)

***

"58 worden is niets, 58 zijn is heel erg," zei niemand ooit. Dus ga ik niet verder zeuren over ouder, grijzer en — ach, bij wijze van petieterige compensatie — wijzer worden. 27 januari is al dertig jaar die dag van het jaar dat mijn geboortedag samenvalt met de sterfdag van Marc Mijlemans. Journalist. Stylist. Professioneel mijmeraar. Humorist. Lees Mijl op Zeven: Nagelaten Werk en proef van die unieke stijl.

(mm), zo leerden we 'm kennen. Hij schreef onvergetelijke dingen als "Acteur zijn is worden wat men wilde worden, om zo een ander te kunnen zijn", "Een cursus naaien: kunnen ook gaten in de ziel als sokken worden gestopt?" of "Het moet vreselijk zijn om door je vader begrepen te worden". Daar konden wij, twintigers van toen, oudere jongeren van nu, een hele week op kauwen, tot er weer een nieuwe Humo in de winkel lag. Het waren die zinnetjes die het troosteloze leven in de jaren 80 de moeite waard maakten. Balsem voor de ziel.

Toen stierf zijn vrouw, nauwelijks 25, aan een hersenbloeding. En niet al te langzaam en des te zekerder ging van dan af ook (mm) dood. Week na week een beetje meer. Tot hij op 27 januari 1987, anderhalf jaar na de dood van zijn geliefde C., door verdriet en een vieze kanker overmand werd. "Ik dood de tijd: het is hij of ik," schreef hij. Het is (mm) geworden. De tijd wint altijd, of je nu 58 of voor altijd 28 bent. "28 zijn is niets, geen 29 worden is heel erg," dachten we dertig jaar geleden, toen we het trieste nieuws vernamen.

***

"De mens is een duister, doodlopend straatje waarin, tegen muren aangeplakt, vele gangsters schuilen." - (mm)

***

De week begon met een Vlaams model dat de interseksualiteit bezong en eindigde met verhalen van seksueel misbruik. Met de (mm) van machtsmisbruik. Daar dook de in deze materie onvermijdelijke Roger Vangheluwe weer op. "Ik ken u niet," las hij voor van een spiekbriefje, toen hij geconfronteerd werd met iemand die zei dat hij een van de slachtoffers was van monseigneur. "Een fabulant," zo noemde de advocaat van het Brugse monster de man. Kan zijn: jezelf in een slachtofferrol fantaseren is niet ondenkbaar. Het vermoeden van onschuld bestaat ook in zaken van seksueel misbruik. Zij het dat het bij Vangheluwe het vermoeden van een druppeltje onschuld in een diepe, gitzwarte oceaan van schuld is. Machtswellustelingen die wit prediken en zwart doen, die puur voor hun eigen lustbeleving jonge onwetenden uitpikken en hen tot zwijgen dwingen, die achteraf spreken van "Ach, dat was zo een relatietje", als ging het om de eerste onhandige tongkus van twee pubers, verdienen de hel op aarde. Punt.

De advocaat van de duivel maakte de tongen los met zijn 'fabulant'. Onbekende tongen die anoniem of open en bloot getuigden. Maar ook bekende tongen: Chris Dusauchoit en Valerie Van Peel, die erover schreven of praatten. Die het hadden over blijvende littekens. Die het ontkennen van het misbruik haast even erg vonden als het bepotelen-en-nog-wat-meer zelf. Die benadrukten dat daders moeten toegeven wat ze gedaan hebben om het slachtoffer te helpen met dat litteken te kunnen leven.

't Is een bekend fenomeen: slachtoffers voelen zich dader. Je hoort dat bij verkrachtingen en seksueel misbruik van jongeren, maar ook bij racisme en seksisme. Slachtoffers schamen zich, zijn bang voor represailles, vragen zich af: is het niet mijn eigen schuld geweest? Wat heb ik verkeerd gedaan? En ze zwijgen. Heel lang. Voor altijd, soms. Of ze stappen eruit, omdat ze niet met die zwarte vlek kunnen leven. Lees vandaag het verhaal van Benjamien in De Morgen en huiver.

En de daders, zij doen voort. Op zoek naar een nieuw slachtoffer, liefst zo onschuldig en gewillig mogelijk. Nu de tongen zijn losgekomen, is het te hopen dat vele slachtoffers zich luid laten horen en dat ze zich kunnen optrekken aan getuigenissen van lotgenoten. De media moeten hen een megafoon aanreiken en er niet van wakker liggen dat steeds hetzelfde wordt gefluisterd, gezegd of geschreeuwd. Herhaling móet soms, is goed. We kunnen niet genoeg blijven herhalen dat de samenleving moet worden afgeschermd van zieke geesten.

***

"Vermijd een houten kop in een bos met spechten!" - (mm)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post755