Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Jahjah? Neehneeh!

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 14, 2017 13:33:23

Toen De Standaard-hoofdredacteur Karel Verhoeven maandag met een omstandige uitleg bekendmaakte dat Dyab Abou Jahjah niet langer columns mocht schrijven voor zijn krant, kon ik daar wel begrip voor opbrengen. De opiniemaker-activist, een bezige bij als het erop aankomt controverse te veroorzaken, had vorige zondag na de aanslag met een vrachtwagen op een groep Israëlische soldaten Malcolm X nageaapt en 'By any means necessary' geschreven op Facebook. Met alle noodzakelijke middelen. Op Twitter werd dat: 'An attack on occupation SOLDIERS in occupied territory is not terrorism! It is an act of Resistance. #FreePalestine'. Nu kan je erover discussiëren of die redenering klopt — was het een daad van verzet of gewoon terrorisme, is dit wat de Conventie van Genève aanvaardbaar acht? — en heel wat hele, halve en kwart-deskundigen deden dat dan ook. Ik ga dat hier niet dunnetjes overdoen.

Dat ik begrip kon opbrengen voor de beslissing van De Standaard komt omdat ik zelf ook hoofdredacteur ben geweest, een functie waarin je jammer genoeg steeds minder met inhoud kunt bezig zijn en je steeds meer moet toeleggen op management, budgetbeheer en vergaderitis, een ongeneeslijke ziekte in die kringen. Tussendoor moet je brandjes blussen, ego's sussen en de directie paaien, dat hebben ze graag. Ik weet dus hoe zo'n beslissingsproces loopt. Op een bepaald moment weet je: hier is geen uitweg meer, dit kunnen we niet winnen. Dan wordt altijd het makkelijkste slachtoffer gezocht. Het is niet mooi, ik ben er vies van, maar ik weet, helaas, hoe het gaat. Moed ruimt dan plaats voor het vage begrip 'algemeen belang'. En dus moest, in dit geval, Abou Jahjah sneuvelen.

***

Begrip is één ding, ermee akkoord gaan is een ander. Hoe langer ik erover nadenk — en we zijn intussen vijf dagen na de feiten —, hoe meer ik tot de conclusie kom dat de beslissing te snel is gekomen. Van een activist mag je dit soort stellingnamen namelijk verwachten. Zo genuanceerd Abou Jahjah meestal is, pardon: wás, in zijn columns in de krant, zo ongenuanceerd klinkt hij op de sociale media. Er is een verschil tussen 140 en, pakweg, 6.000 tekens. Het eerste is gebald roepen, het tweede rustig uitleggen. Waarom heeft De Standaard Abou Jahjah destijds die wekelijkse columnruimte aangeboden, denkt u? Omdat hij zo filosofisch wordt bij de pogingen tot hervorming van ons onderwijs? Omdat hij lyrisch kan schrijven over kunst en cultuur in onze contreien? Omdat hij wat er gebeurt in de coulissen van onze politiek zo treffend weet te duiden?

Nee, als De Standaard geïnteresseerd was in de mening van Abou Jahjah, was het omdát hij controverse veroorzaakt, durft te schrijven wat hij denkt en geen angst heeft voor tegenkantingen. Heel bizar: de controversiële tweets die hij schreef vóór hij die column kreeg, hebben de redactie drie jaar geleden overstag doen gaan om voor hem dat hoekje in de krant te reserveren, terwijl hij nu precies geofferd wordt op basis van, jawel, een spraakmakende tweet. Het is allemaal heel dubbel. Anders gezegd: eigen schuld, dikke bult, De Standaard had dit kunnen weten, want het stond in de Palestijnse sterren geschreven.

Om het in voetbaltermen te zeggen: Dyab Abou Jahjah is een spits die heel vaak buitenspel loopt en het vertikt om een stapje terug te zetten. Nog liever wordt hij voor de zoveelste keer afgefloten, zolang hij maar ten aanval kan trekken. Af en toe scoort hij, daarom staat hij nu eenmaal op die plek. En dan is de ploeg tevreden. Hij verslikt zich weleens in een dribbel, geeft de bal niet snel genoeg af, trapt al eens na. Maar als trainer weet je: dat zijn z'n voordelen, dit zijn z'n nadelen, als je die tegen elkaar afweegt stel je hem op. Of niet. De Standaard besliste om hem op te stellen.

***

Vorige zomer moest CD&V-medewerker Youssef Kobo opkrassen nadat een aantal sociale media-oprispingen uit het verleden weer waren beginnen rondzingen, onbezonnen uitlatingen waarvan hij intussen geheel of gedeeltelijk afstand had genomen. Nu is het Dyab Abou Jahjah die een stukje monddood wordt gemaakt: hij blijft roepen, maar zijn megafoon werd afgepakt. De kritiek op beide heren kwam telkens uit dezelfde kringen, kringen die zich rond de jaarwisseling op een nieuwe prooi hadden gestort: de PVDA. 'Restafval van de 20ste eeuw', werd die partij genoemd. Een schande dat Raoul Hedebouw wél uitgenodigd werd voor De slimste mens ter wereld, en Filip Dewinter niet, zo werd getoeterd. Er werd nog net niet opgeroepen tot een cordon sanitaire rond de extreemlinkse partij. Zéér staatsgevaarlijk, met maar liefst twee (2) vertegenwoordigers in het federale parlement, nul (0) in het Vlaamse. Alarmfase 4: de totale rode overrompeling dreigt!

Kans is reëel dat Peter Mertens niet zal worden uitgenodigd voor het volgende seizoen van De slimste mens, want zo gaat dat dan: redacties beginnen na te denken over al die negatieve reacties, vragen zich af of ze wel kunnen ingaan tegen de mening van machtige mannen en vrouwen, en gaan vervolgens over tot een gemakkelijkheidsoplossing: zelfcensuur. En terwijl die ene partij ervan beschuldigd wordt sympathie te koesteren voor het regime in Noord-Korea, grijpt de machtigste partij naar technieken die ze in Pyongyang maar al te goed kennen. Een fluistercampagnetje hier, een verdachtmakinkje daar, tegenstander monddood maken, hupsakee, weer een vervelend sujet uit de weg geruimd: stilaan ligt Noord-Korea aan de Schelde.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post753