Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

The Wolf of Chinese Wall Street

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 07, 2017 12:59:56

Dat een van de slachtoffers van de nieuwjaarsaanslag in Istanbul een Belg was, een kleurtje had én de dubbele nationaliteit was voor een stel hersenloze échte Vlamingen voldoende om loos te gaan op de sociale media. Een intussen bekend ritueel, dat we afgelopen zomer ook meemaakten toen een jongen van vijftien verongelukte met zijn quad. In Marokko. Waar hij thuishoorde, volgens die échte Vlamingen.

'Niet het racisme neemt toe, maar wel onze gevoeligheid ervoor,' zeggen filosoof Maarten Boudry en opiniemaker Guillaume Van der Stighelen vandaag in De Tijd. Een voorproefje van dat interview konden we gisteren al lezen. Veelzeggend, tenzij ze in het integrale interview — dat ik nog niet gelezen heb — plots het tegenovergestelde zouden verkondigen van in die teaser of zóveel nuances aanbrengen, dat de harde kanten er helemaal afgevijld zouden worden. Ik vermoed van niet. 'We zijn te politiek correct geworden,' orakelt Boudry, een filosoof van tweeëndertig die zichzelf onder Links klasseert. 'Ook op de werkvloer bijvoorbeeld, dat merk ik zelf. Je durft geen opmerking meer maken die ook maar een beetje over de rand is.'

Dan denk ik: wáárom zou je opmerkingen moeten maken die over de rand zijn? Behoort dat tot onze cultuur? Tot onze veelgeprezen waarden en normen, waarvan weinigen schijnen te weten wat die nu wel en niet inhouden? Boudry: 'De gewone mensen hebben het gevoel dat ze voortdurend met het vingertje gewezen worden. Gevolg: nog meer opgekropte frustratie, zodat de toon inderdaad harder wordt.'

O, zo zit dat. Omdat het wijsvingertje geheven wordt, raken mensen gefrustreerd en schrijven ze dingen als 'Gekleurde belg hahaha mooie opruiming', 'Hoe meer hoe beter', 'Maar ale het was gene kerstmanneke hé, het was ene moslim', 'Een turk minder' (gevolgd door een smiley) en 'Nog velen te gaan hopelijk'. Ja, dat verklaart natuurlijk alles. Nu begin ik opeens begrip te krijgen voor al die roepers. Dat zijn verdorie geen racisten, maar gefrustreerde medemensen die dat vingertje beu zijn. A ja...

'Weet je wat mijn grote angst is?' vraagt Van der Stighelen zich even verderop in dat ingekorte gesprek af. 'Dat we enkel nog oog hebben voor de sympathieke waarheden. We zijn onze samenleving aan het doodnuanceren. Rede komt niet door discussie uit de weg te gaan.' Want, zo vindt de gewezen reclamemaker, 'We moeten leren incasseren'. Waarna hij nogmaals pleit voor een radicale toepassing van de vrijheid van meningsuiting, een van zijn dada's.

'Links kan gewoon niet tegen zijn verlies', staat er boven het artikel. Dat klinkt wervend. Ik dacht: dan kan ik maar niet tegen mijn verlies. Dat Liesbeth Homans een paar zomers geleden racisme relatief noemde — waarmee ze bedoelde: het R-woord wordt te pas en te onpas gehanteerd om vermeende wantoestanden aan te kaarten — is eigenlijk klein bier met wat twee heren die gemeenzaam tot links worden gerekend, nu uitkramen. Alsof we het ranzige racisme dat we ook deze week de kop zagen opsteken, moeten aanvaarden. Dat we het maar moeten leren incasseren. Vrijheid van meningsuiting, quoi!

Niet het racisme neemt toe, maar onze gevoeligheid ervoor. Proef die woorden. Wat een onzin! Ik hoop dat we er steeds gevoeliger voor worden, dat we duidelijke lijnen durven te trekken, dat we eindelijk bestaande wetten beginnen toe te passen om racisten te bestraffen, dat iedere racistische uiting op zijn minst moreel wordt veroordeeld. Maar nee, twee blanke mannen gaan ons even de les spellen: links kan niet tegen zijn verlies en racisme neemt niet toe. Ik rust mijn kaas. Tegen zoveel ivoren torennonsens kan mijn beperkte verstand niet op.

***

Nu we het toch over racisme hebben. Axel Witsel is weg bij Zenit Sint-Petersburg, zowat de meest racistische club in zowat het meest racistische voetballand ter wereld. Toen Witsel al een half jaar bij Zenit speelde, stelden de supporters nog een manifest op om het bestuur te verbieden nog andere spelers met een andere huidskleur aan te werven. (Wat het bestuur dapper naast zich neerlegde, het dient gezegd.) Hij bleef uiteindelijk vierenhalf jaar in Sint-Petersburg. De vele roebels zullen gecompenseerd hebben dat zijn eigen aanhangers hem eigenlijk maar een aap vonden. Dát, en het feit dat hij goed presteerde voor de club. Want: onze zwarte, goede zwarte, hún zwarte, domme neger. Voetbalfans zijn kiesk(l)eurig op dat vlak. Ach, natuurlijk neemt het racisme op de tribunes niet toe, alleen onze gevoeligheid ervoor, zat ik toch weer even op het verkeerde spoor. Excuus, Maarten en Guillaume.

Witsel gaat nu 18 miljoen euro per jaar verdienen, zij het in yuans. Hij gaat spelen voor Tianjin Quanjian: ik probeer de naam te onthouden, want ik doe binnenkort mee aan een voetbalquiz. Een pas gepromoveerde club uit een havenstad met meer dan 14 miljoen inwoners, samengeplakt op een oppervlakte die een derde bedraagt van die van België. Hij doet het voor zijn familie, zegt hij. En dus speelt hij voortaan in een land dat 82ste staat op de wereldranglijst (vijf plaatsen boven Qatar, voeg ik er even aan toe, en dat mag zelfs een wereldbeker organiseren), in een competitie die wel twee keer de Aziatische Champions Leaguewinnaar opleverde (Guangzhou Evergrande in 2013 en 2015), maar die voor de rest kwalitatief niets voorstelt in vergelijking met, pakweg, de Europese Top 50. Een goede voetballer, die Witsel, maar vergeleken met de echte toppers is hij een sympathieke en nuttige meeloper, die zich nu gaat begraven in een middelmatige omgeving, terwijl hij — toegegeven: voor slechts een derde van zijn nieuwe salaris — bij de Europese topclub Juventus had kunnen spelen. Waar hij wel de concurrentie had moeten aangaan met andere goede voetballers, voeg ik er even vilein aan toe.

De reacties varieerden, zoals te verwachten, van 'slim' tot 'geldwolf'. The Wolf of Chinese Wall Street, bij wijze van spreken. Het voetbal blijft intussen vrolijk afstevenen op een implosie. Zolang de Financial Fair Playregels niet consequent worden toegepast, in Europa, of niet bestaan, zoals in Azië, zullen de gekke, concurrentievervalsende bedragen de pan blijven uitswingen. Tot de boel ontploft. En dan zal er geen Luc Coene meer zijn om de sector te redden.

Ik vind: 28 is veel te jong om je te begraven in een minderwaardige voetbalomgeving. Dat Carlos Tévez dat doet, op z'n bijna 33ste, tot daaraan toe. Dat spelers die in Europa op een zijspoor zijn beland dat doen, waarom niet? Maar een speler die qua leeftijd op de top van zijn kunnen zou moeten zitten, doet dat beter niet. Tenzij het alleen nog om geld draait of zijn omgeving niet wakker ligt van sportieve waarde en prestige. Luciano D'Onofrio en vader Witsel lopen fluitend naar de bank. Over Axel spreken we over anderhalf jaar niet meer en die timing is dan nog op voorwaarde dat hij de selectie voor het WK Voetbal 2018 haalt. In Rusland. Kan hij nog eens joelende racistische kreten proberen te trotseren, die uit duizenden Russische kelen tegelijk rollen. Dat hij er maar niet te gevoelig voor wordt, of een jonge filosoof en een wat oudere opiniemaker komen hem terechtwijzen. Tegen je verlies kunnen, jongen!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post752