Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Boekenbeurs

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken zo, november 06, 2016 12:55:05

Dat Joël De Ceulaer gelijk heeft. Die Boekenbeurs heeft niets meer met boeken en alles met commercie te maken. 't Is niet omdat het gedrukt staat en het technisch gezien 'een boek' is, dat we het in één adem moeten vernoemen met wat Dostojevski, Claus en Woodward & Bernstein op de wereld loslieten.

ik ben auteur. Ik heb op anderhalf jaar tijd vier boeken geschreven: twee op m'n dooie eentje, twee in fijn gezelschap. Non-fictie. Ik mocht dus tot twee keer toe signeren op deze Boekenbeurs. Bijna had ik in een bui van zelfgenoegzaamheid het woord 'auteur' op mijn visitekaartje laten voorafgaan door het adjectief 'gevierd'. Bijna. Want dan is er telkens weer die genadeloze reality check die 'signeren-op-de-boekenbeurs' heet.

Dinsdag mocht ik op de dag des doden aantreden samen met Geert De Vriese. Samen schreven we een half jaar geleden De Grote Duivels (bijtitel: het ware verhaal achter het EK 1980). Het boek kreeg nauwelijks media-aandacht en is ongetwijfeld nog in grote stapels terug te vinden in het pakhuis van de uitgeverij. Helaas waren die grote stapels niet terug te vinden op onze signeerpupiters. Vergetelheidje. Gelukkig zijn Geert en ik veelschrijvers, en konden we pronken met onze andere recente worpen op de boekenmarkt. Nu moet u weten dat onze uitgeverij, die deel uitmaakt van — hoe kan het anders? — een Nederlandse groep, dit jaar in een andere hal staat dan vorig jaar rond deze tijd. Toen: ergens discreet weggemoffeld. Wie zat te signeren (of beter: wie klaarzat om te signeren en werkloos toekeek, mensen zoals ik dus) hoefde zich niet te generen. Bezoekers liepen aan en af en vooral voorbij, maar het stoorde niet. Je kreeg niet het gevoel dat ze je bekeken als een paria die toevallig ook eens een boek had geschreven.

Dit jaar was het anders. We zaten aan een doorloopgang vlakbij de ingang van de hal. Kortom: er passeerde veel meer volk. Tegenover ons stond een lange bank, waar vermoeide bezoekers even konden verpozen, waardoor je als — werkloos toekijkende — signeer-auteur het gevoel had dat je in de zoölogie was aanbeland, waarbij je zelf het wilde dier achter tralies was. Ik voelde me bekeken. Achter die zithoek stonden mensen aan te schuiven in wat een eindeloze rij leek, een rij die ook nooit ophield, daardoor het adjectief 'eindeloos' kracht bijzettend. Bleek dat ene Jeroen M., schrijver van 'Oorlog en vrede in de pan', of zoiets, daar door de meute aan het oog onttrokken een schrijfkramp zat te krijgen. Ik prees mezelf gelukkig dat ik geen last had van die kramp.

Maar wat zat ik daar dan te doen? Bref, ik heb één boek mogen signeren, voor een goede vriend die zelf die dag elders op de Boekenbeurs moest signeren, waardoor mijn record van vorig jaar (twéé gesigneerde exemplaren) niet in gevaar kwam. En ik kreeg ook een bevestiging dat het boek over racisme in het Belgische voetbal, Vuile zwarte, dat ik samen met Paul Beloy heb geschreven, nuttig is, toen twee Antwerpse vriendinnen even halt hielden bij mijn pupiter, één van de twee het boek ter hand nam en dan luid genoeg opdat ik het zou kunnen horen tegen de andere fezelde 'Racisme in de foetbal? Da cho wer ouver die broin apen!'. Als er ooit een opvolger voor Vuile zwarte komt, hebben we al een titel. We zullen die mevrouw keurig een deeltje van de royale royalty's bezorgen.

Gisteren zat ik er weer, nu met Paul. Eerst werden we deskundig geïnterviewd door Sporza-presentator Aster Nzeyimana, de rijzende ster aan het tv-firmament. (A-ster is born, zou je kunnen zeggen, maar nu wijk ik af). Toen het interview begon zaten er welgeteld twee (2) belangstellenden in de aparte ruimte, elk in een uithoek dan nog, waardoor het maken van oogcontact ertoe leidde dat je scheel ging kijken. Meer volk op het podium dan in de zaal, maar gelukkig druppelden er in het volgende half uur nog behoorlijk wat belangstellenden binnen. Daarna mochten we signeren. Feest. Zes exemplaren aan de man gebracht. Ieder zes euro verdiend. Dansen! Zingen!

Ik herhaal: Joël De Ceulaer heeft gelijk. Tenminste, voor wie op zoek is naar het 'betere' boek. Daarom dit voorstel. Laat die Boekenbeurs gerust ieder jaar doorgaan op de huidige locatie. Reserveer één volledige hal voor kookboeken. Breng in hal twee de kinder- en jeugdboeken onder. Zet in hal drie alle succesvolle romanauteurs samen. En geef in hal vier de fictiedebutanten een kans, naast het restaurant, het roomijskarretje en de speelhoek. Non-fictie (behalve dus de kookboeken) heeft geen plaats meer op deze boekenmarkt. Moeilijke boeken, die tot zes jaar geleden alle aandacht kregen op Het Andere Boek, het alternatief voor het commercieel festijn in het Bouwcentrum, verdienen een eigen forum. Voor een select en geïnteresseerd publiek. Niet voor de meute die er toch alleen maar rondloopt omdat ze zich verplicht voelt om één keer per jaar iets semi-cultureels te doen. En om BV's te spotten. Vóóral om BV's te spotten. Die zullen zich ook weleens voelen alsof ze het populaire aapje in de dierentuin zijn, maar op het einde van de dag lopen ze wel dansend en zingend naar de bank, met iets meer dan zes euro op zak.

Nee, die Boekenbeurs, dat komt nooit meer goed. Lees liever een boek.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post742