Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

V

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 24, 2016 13:02:46

In verschillende media werd de staat van genade waarin Bart De Wever al een hele poos verkeert, ten grave gedragen. Genre: 2006-2016, RIP. Tien jaar de politiek van binnenuit domineren én ondertussen een schare fans achter je verzamelen, het is uniek in dit land. Het lukte Gaston Eyskens niet, Wilfried Martens misschien (maar was die ooit wel zó populair bij de bevolking?), Jean-Luc Dehaene evenmin. En in deze nog jonge eeuw kenden Guy Verhofstadt, Steve Stevaert en Yves Leterme tijdelijk grote bijval, maar ook die duurde slechts enkele jaren. Laten we zeggen: twee verkiezingsperiodes. Het zou dus niet onlogisch zijn mocht de N-VA-voorzitter-burgemeester-volksvertegenwoordiger nu ook over zijn hoogtepunt heen zijn, maar laten we dat pas over een jaar of tien beoordelen en in een historisch perspectief kaderen.

Als De Wever een deel van zijn aura kwijt is — áls! — dan mag hij dat niet in de laatste plaats aan zijn eigen partijgenoten én aan zichzelf verwijten. Het is niet de oppositie die De Wever doet wankelen, want die staat zelf op wankele benen. Het zijn niet de wrevelige coalitiegenoten die hem in een hoekje drummen, want hij slaat altijd harder terug dan diegenen die hem een tik proberen uit te delen. Nee, het gevaar loert niet om de hoek, het zit gewoon mee in de kamer. Het zijn de partijgenoten die een hele zomer lang onafgesproken ballonnetjes oplieten, ondoordachte uitspraken deden of hem een gebrek aan beginselvastheid verweten.

Die laatste categorie stond deze week uitgebreid in de belangstelling. Hendrik Vuye en Veerle Wouters (de Siamese tweeling van het Vlaams-nationalisme), en de Vlaamse Volksbeweging (die met z'n 5.000 leden vergeefs probeert te wegen op het beleid). Al begon het bij een zeldzame communicatieflater van de voorzitter zelf. Die had in L'Echo gezegd dat er in 2019 twee scenario's mogelijk waren: ofwel wordt het N-VA versus PS en komt het communautaire aspect terug bovenaan de agenda te staan, ofwel wordt het huidige beleid voortgezet, zónder communautair gedoe. Daar kwam het, kort door de bocht, op neer.

Wél praten over Vlaanderen, níet praten over Vlaanderen. Dat kwam Vuye & Wouters, opperhoofden van het Objectief V-clubje niet al te best uit. Eén: het zou extra duidelijk maken dat ze daar toch maar zaten om hun tijd te vullen. Twéé: het zou de ultieme droom van een onafhankelijk Vlaanderen via het opstapje van het confederalisme teniet doen (of toch op z'n minst voor nog wat langer in de koelkast steken, wetende dat producten zelfs in de allerbeste koelkast uiteindelijk beginnen te rotten). Hallucinant was een non-debat tussen Peter De Roover, N-VA-fractieleider in de Kamer, en Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, in De Zevende Dag. De Valck hamerde op dezelfde nagel waarop zijn voorganger een paar jaar voordien op diezelfde plek hard maar zonder resultaat had getimmerd: méér Vlaanderen in België, liefst zelfs zónder België. O ja, die voorganger heette... Peter De Roover en die zat nu zijn vorige clubje vierkant uit te lachen. Politieke macht doet iets met mensen. Het doet partijvoorzitters bijvoorbeeld openlijk praten over democratie en in het geniep afvallige politici afsnauwen dat ze niet meer naar een vergadering moeten komen waar — democratisch! - over hun lot zal worden beslist. Brutaler wordt machtspolitiek niet.

Wat de Vlaamse Volksbeweging — en bij uitbreiding heel Vlaanderen — maar niet wil beseffen, is dat Vlaanderen niet belangrijk is in verkiezingscampagnes en dus ook niet in het beleid. Partijen die zichzelf Vlaams noemen, soms zelfs 'radicaal Vlaams', zetten Vlaanderen niet op de eerste plaats. Tenminste: wel in woorden, niet in daden. Het concept 'Vlaanderen' levert nauwelijks extra stemmen op. De core business van Volksunie en — sinds 1978 — Vlaams Blok was het communautaire, met als einddoel een onafhankelijk Vlaanderen. De core business van N-VA en — sinds 2004 — Vlaams Belang is dat niet meer. Er is in Vlaanderen geen meerderheid onder de bevolking te vinden voor een splitsing van het land. Dus wordt de V van Vlaanderen opgeofferd voor andere V's. Vreemdelingen. Veiligheid. Verandering (wat dat verder ook moge betekenen).

Toen Vlaams Blok zich in 1978 afsplitste van de Volksunie, was dat puur vanuit een radicale, extreemrechtse Vlaamse reflex. Maar het succes van het Blok kwam er pas met Dewinter, de bokshandschoen en het 70-puntenplan. Met andere woorden: toen Vlaanderen als hoofdthema naar achteren werd geschoven en de nadruk kwam te liggen op 'de' vreemdeling, en later 'de' moslim in het bijzonder. Toen N-VA in 2003 ternauwernood overeind bleef na desastreuze verkiezingen, zwakte het haar communautaire eisen af om in kartel te kunnen gaan met CD&V. Nadat het kartel was geïmplodeerd werd artikel 1 van de statuten weer eventjes benadrukt, tot het eclatante verkiezingssucces van 2014 — één op drie Vlaamse stemmen — de partij noopte om weer 'realistisch' te worden. De nieuwe N-VA-stemmers wilden ofwel een hardere sociaal-economische lijn zien (overgelopen rechtse Open VLD'ers die hun gading niet meer vonden bij de liberale partij), ofwel een stevigere aanpak van het zogeheten moslimgevaar (Vlaams Belang-overlopers die het beu waren dat hun stem sowieso verloren ging als gevolg van het 'cordon sanitaire'). Het begin van een zeer moeizame spagaat voor De Wever en de zijnen. Maar door zijn voortdurende staat van genade kon De Wever zich alles permitteren tegenover zijn brede achterban.

Wat Bart De Wever in dat ene interview met een Franstalige krant zei, mag dan wel hard klinken bij Vlaamse onafhankelijkheidsstrevers en -strijders, maar het is de realiteit: Vlaanderen leeft te weinig als idee. Dat weet de uitmuntende politieke strateeg die De Wever is, als geen ander. En hij is opportunistisch genoeg om te beseffen dat je met een zuivere (Vlaamse) ziel geen verkiezingen wint, dat doe je door een veel grotere gemene deler te vinden én te behouden. De Vlaamse Volksbeweging is hooguit een klein luisje in een stevige pels geworden. Vlaamse hardliners als Vuye en Wouters leven in een cocon, zij denken nog dat het succes van N-VA er is gekomen dankzij Vlaanderen, terwijl het bijna ondanks is. Dat V'tje, waar zowel politici van N-VA als hun achterban graag mee poseren, mag je nu definitief koppelen aan Veiligheid en (een strenger) Vreemdelingenbeleid, niet meer aan Vlaanderen. Misschien moet dat artikel 1 van de statuten nu maar eens aangepast of definitief geschrapt worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post736