Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Gezocht: politici (m/v) met een visie

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, augustus 28, 2016 13:25:22

Ik lees in horten en stoten de Memoires van Jean-Luc Dehaene. Ik lees ook het interview met Karel De Gucht in De Standaard. Twee brokken lectuur om depressief van te worden. Niet omdat de heren — de ene wijlen, de andere springlevend maar politiek wijlen — niets te zeggen hebben of onzin uitkramen, wel integendeel. Ze hebben/hadden nog juist wél iets te zeggen. De ene al kordater dan de andere, de andere al omfloerster dan de ene. Maar allebei vanuit een heldere visie op de samenleving en vertrekkend vanuit een duidelijke ideologie. En net daarom steken ze zo schril af tegen de schreeuwlelijkerds die ons land vandaag moeten bestieren, of dat nu federaal dan wel regionaal is.

De huidige generatie politici is bijna zonder uitzondering bezig met de eerstvolgende verkiezingen. Wat moeten we doen om (a) populairder te worden bij de massa en (b) onze huidige kiezers niet af te stoten? Vandaag is dat mirakeloplossing X, morgen geweldige vondst Y, overmogen briljante ingeving Z. Er zit geen lijn in, er zit geen idee achter. Ze doen maar wat, in functie van de volgende poll en in bange afwachting van de enige poll die er werkelijk toe doet: de verkiezingen. Gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2018, als voorafje, gevolgd door een zoveelste moeder aller verkiezingen in het voorjaar van 2019. Over bijna drie jaar, zult u denken. Over minder dan drie jaar, denken zij. En ze panikeren al een beetje. En ze denken: wat moeten we doen om ons in de volksgunst te werken? En ze denken vooral níet: waar willen we met deze samenleving naartoe?

***

Hapsnapbeleid is de regel geworden, niet de uitzondering. Neem de boerkini-discussie. Mensen die zich begin 2015 achter de hashtag #jesuischarlie verschuilden, hebben Charlie de voorbije weken ten grave gedragen. Het was een korte plechtigheid bij een anoniem graf. Doe maar een onsje van die vrijheid van meningsuiting, als het aan ons ligt. Krab nog maar een laagje van de privacy van de mensen, ach, ze merken dat toch niet, met Facebook en zo. Zeg maar iets stoers in de media, klinkt het niet dan botst het wel. Het probleem is echter niet dat badpak voor moslima's — dat onmiskenbaar ontworpen is vanuit een vrouwonvriendelijke interpretatie van een religieus boek —, maar wel dat die sowieso al onderdrukte vrouwen nu ook hier uit het openbare leven geband zullen worden als er een verbod komt. We kunnen het erover eens zijn dat hun mannen schuldig zijn, maar de luidste roepers beseffen niet dat die vrouwen zo een tweede keer slachtoffer worden. Mag ik dat vreemd vinden?

Alle redelijkheid is zoek. Een moslimvrouw die met iets meer kleren dan op die plek gebruikelijk is op het strand lag, werd door overijverige Franse politieagenten tot strippen gedwongen. Een vrouw die in monokini lag te zonnebaden, werd aangevallen door ruziestokers. Zie je wel, achterlijke moslims, las je seconden later al op Twitter, de Speakers' Corner voor luitjes die onvoldoende welbespraakt zijn om zich naar Hyde Park te begeven. Tot bleek dat de daders niet eens van Maghrebijnse of Arabische origine waren. Euh, ja, erg hé van die vrouw, maar het gebeurt hé, bon, ça passe..

Dat de sp.a eergisteren Ahmet Koç uit de partij zette — een man die de voorbije jaren schaamteloos de autocraat Erdogan verdedigde, hoe belandt zo iemand in hemelsnaam bij een sociaal-democratische partij? — gaf me heel even een goed gevoel, eindelijk: een consequente beslissing!, maar dat verdween al snel bij het herlezen van het interview met John Crombez in De Standaard. En dan niet alleen omdat het kortzichtig en naïef is om te proberen scoren op het favoriete terrein van andere partijen (dat win je nooit!), maar vooral omdat het voor de zoveelste keer getuigde van een maatschappijvisie die uitgaat van het conflictmodel, en niet het consensusmodel. (Ja ja, ik ben zo'n naïeve linkse die vindt dat we oplossingen moeten zoeken, geen problemen veroorzaken, en, ja, ik besef dat gewapende idioten, met of zonder religieuze drijfveren, niet door een vriendelijk gesprek zullen ophouden.)

***

'Als de wereld al naar de verdoemenis gaat, zal het door een gebrek aan zin voor humor en zelfrelativering zijn,' tweette ik op 22 juli, en ik voegde er de hashtags #Erdogan #Trump, #Poetin en #IS aan toe. Ik wil die tweet nu aanvullen met: 'en een gebrek aan visie'. Erdogan heeft geen visie, hij wil gewoon zoveel mogelijk macht vergaren en een schrikregime installeren. Dat heilige schrift is daarbij slechts een handig excuus. Idem dito voor Poetin en IS. En Trump, ach Trump: het is erg gesteld met de Amerikaanse samenleving als de neighborhood bully niet meer alleen kan toeslaan op de speelplaats, maar ook in aanmerking komt om de machtigste politicus van de wereld te worden.

En bij ons? Ook hier heerst het opportunisme, de waan van de dag, het adagium 'Leg liever één stoere verklaring af die nergens op slaat maar wel goed klinkt, dan eventjes geen commentaar te geven'. 'Geen commentaar', herinnert u zich dat nog? Het favoriete stopwoord van Jean-Luc Dehaene. Tegenwoordig is dat 'Altijd commentaar' geworden. Politici moeten voorkomen dat er brandjes ontstaan in de samenleving. Ze moeten een symbolisch brandweerkorps installeren dat voldoende middelen krijgt en oplossingsgericht werkt. Helaas, leidinggevende politici zijn vandaag zelf pyromanen. Het publiek houdt van Game of Thrones in het echt, ze willen vuur en passie zien, geen beredeneerdheid of, godbetert, langetermijnplannen. De lange termijn is mórgen geworden. Geef het volk wat het wil, is het domste wat politici kunnen doen, want dat volk is zo wispelturig als het weer in dit land.

Ik wou dat Karel De Gucht opnieuw gehoord werd in de Melsensstraat 34. Ik wou dat Louis Tobback zijn knarsende stem iedere maandagochtend liet horen op de Grasmarkt, al laat hij dan best uitspraken als die van die meeuwen op een stort achterwege. Ik wou dat Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens nog regelmatig kwamen spoken in de Wetstraat, en dat Hugo Schiltz een beetje (mede)menselijkheid binnen de Vlaamsnationalistische gelederen kon doen terugkeren, ze kunnen het gebruiken daar in de Koningsstraat.

***

Waar zijn ze, de politici die beschikbaar zijn voor de media, maar zich niet door hen laten leiden (en verleiden tot straffe uitspraken)? Waar zijn ze, de politici die een visie hebben voor 2030, 2050 en misschien wel 2100, en die niet alleen geïnteresseerd zijn in 29 augustus 2016 of de eerstvolgende poll? Waar zijn ze, de staatsmannen die zich boven het partijpolitieke gekrakeel durven te zetten en in eerste instantie denken aan het belang van het land en niet alleen dat van hun eigen achterban?

Vroeger was het beter, ik vind het een verschrikkelijke schijtuitspraak. Maar niet in de politiek. Helaas, niet in de politiek.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post732