Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

80

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken zo, mei 22, 2016 19:45:55

Far away where the soft wind blows / Far away from it all / There is a place you go / Where teardrops falls. ('Where Teardrops Falls', 'Oh Mercy')

Tot vorig jaar had ik in de aanloop naar 23 mei altijd wel een stressmomentje. Cadeau-angst. Wat kan ik voor hem kopen? Wat heeft hij nog niet, wat zou hij willen, wat zou ik zelf willen dat hij zou willen? Elk jaar opnieuw, vanaf het ogenblik dat ik voldoende zakgeld had om geschenken te kopen voor familie en vrienden, ergens in de zorgeloze jaren zeventig van de vorige eeuw.

***

Soms liet de inspiratie te wensen over, zoals toen ik hem het boekje Monster zonder waarde, over seriemoordenaar Freddy Horion, overhandigde, er niet bij stilstaand dat een tekst over een stuk crapuul verkeerd begrepen zou kunnen worden door de ontvanger. De titel klonk ook nogal dubbelzinnig. Nee, het was écht niet zo bedoeld!

Eén keer was ik het zo beu, dat ik dacht: ik doe gewoon waar ik zin in heb en koop iets dat ik zelf leuk vind. Het werd het meest gewaardeerde cadeau ooit: de LP Rum, Sodomy and the Lash van The Pogues. Wie zèn da? Amai, da's goe hé. Mijn moeder de kast op, vanaf het moment dat de stem van Shane MacGowan door de huiskamer wallebakte. Dronken Londense Ieren zorgden voor een warm vader-zoonmomentje. Ik heb hem nooit durven uitleggen dat de oorspronkelijke naam van de groep 'Pogue Mahone' was, een verbastering van de Ierse verwensing 'Póg mo thóin', wat zoveel betekent als 'Lik m'n reet!'. Die Monster zonder waarde lag nog iets te vers in het geheugen.

***

Voor het eerst in veertig jaar hoef ik me geen zorgen te maken over een geschikt cadeau. Dat bezorgt me een nog ongemakkelijker gevoel dan al die stressy aankoopstonden bij elkaar opgeteld. Het idee dat je maar wát graag zou tobben over een boek, een cd, een dvd of een fles van een goed jaar. Het ellendige gevoel dat 23 mei een leeg vakje in het Grote Boek der Verjaardagen is geworden. Weten dat een hoogstaand hoofdstuk afgesloten werd met een ongenadig hard punt.

Buckets of rain / Buckets of tears / Got all them buckets comin' out of my ears. ('Buckets of Rain', 'Blood on the Tracks')

***

Hij zou vandaag tachtig zijn geworden, mijn vader. Morgen is hij precies vier maanden niet meer onder ons en ben ik acht jaar getrouwd. Data. Stipjes op de kalender, die toevallig dicht bij elkaar staan dezer dagen. Morgen wordt Bob Dylan 75. Mijn vader had niets met Dylan, ik des te meer. De man die de Nobelprijs voor Literatuur jaren geleden al had moeten krijgen. Dylan, bedoel ik, niet mijn vader. Ter zijner eer leg ik morgen nog zo'n meesterwerkje op of blader ik rusteloos door Lyrics 1962-2001, op zoek naar onverbeterlijke poëtische lijnen. Voor hem. Voor mijn vader, bedoel ik, niet voor Dylan.

"There must be some way out of here", said the joker to the thief / "There's too much confusion, I can't get no relief" (...) "No reason to get excited", the thief kindly spoke / "There are many here among us who feel that life is a joke". ('All Along the Watchtower', 'John Wesley Harding')



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post721