Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Rien ne va plus

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 14, 2016 12:56:11

Soms is het leven helder en weet je perfect wat je te doen staat. Meestal is het confuus en onoverzichtelijk, raak je zelfs af en toe je oriëntatie helemaal kwijt. Zoals wanneer de krant de wekelijkse column van Jan Devriese rechts op pagina 19 positioneert, terwijl die al jaar en dag links te lezen stond. 'Waar is De week van...?', vroeg ik aan niemand in het bijzonder, want ik zat vanochtend alleen aan de ontbijttafel. Niet meer doen, Het Laatste Nieuws, het leven is al ontregelend genoeg.

***

'Dit land wérkt niet meer', lees ik in diezelfde krant in de kop boven een interview met gewezen bpost-baas Johnny Thijs, u weet wel, de CEO die opstapte omdat de regering zijn salaris wilde halveren. Wérkt, zo staat het er. Met een accent op de e. Niet op de e's in 'meer', bijvoorbeeld, want méér zou betekend hebben dat we minder werken dan anderen of dan vroeger. Nee, wérkt. Als in: het is op. Ander en beter. (België barst, roepen enkele onverlaten, maar laten we die even negeren, zoals we al meer dan een kwarteeuw doen.)

Thijs haalt niet per se uit naar het land België en zijn veel te ingewikkelde structuren. Hij staat niet op de barricaden met een Vlaamse leeuwenvlag in de hand. Hij beperkt zich niet tot het uitkafferen van stakers, een populaire sport in deze contreien dezer dagen. (De immer recalcitrante Joël De Ceulaer daarover in De Morgen: 'Als het stakingsrecht straks wordt ingeperkt, worden de zwakste werknemers machtelozer dan ooit'.)

Zegt Thijs over de bonden: 'Van de vakbonden verwacht je een minimum aan inlevingsvermogen, maar bijna altijd primeert hun eigenbelang op het algemeen belang.' Zegt Thijs over de federale regering: 'Ik vind het een schande hoe ook daar het algemeen belang ondergeschikt wordt gemaakt aan het partijbelang.' Ik wil maar zeggen: die Thijs surft niet zomaar mee op het discours van de leidende coalitie. En hij heeft tonnen ervaring in het leiden van bedrijven, in de privé en van de overheid. Gewichtige stem, dus.

En toch... Tussen de lijnen ontwaar ik de zogeheten parler vrai van het zichzelf nooit in vraag stellende liberalisme en dat vind ik dan weer jammer voor iemand die vandaag vrijuit kan en mag praten. Eén, omdat ik huiver van neoliberalisme à la Reagan en Thatcher, beleidskeuzes die één procent van de Amerikanen en Britten een beter leven hebben bezorgd. Twéé, omdat ook een intelligente man als Johnny Thijs blijkbaar nog altijd uitgaat van oude paradigma's.

Het communisme heeft niet gewerkt, punt. Het kapitalisme ook niet, zelfde punt. In het casino van de 21ste-eeuwse democratieën gaan de meeste spelers er nog altijd van uit dat een onzichtbare hand de inzet op het juiste nummer zal leggen, waarna de roulette het balletje pardoes in een andere holte doet tuimelen. Rien ne va plus. Smith, Marx, Keynes, Hayek, Friedman: verdienstelijke economen, maar ze leefden in hún tijd, een tijd met andere specifieke noden en een andere organisatie van het maatschappelijke en economische leven. Mannen van hun tijd. Ja, zeg het maar Jan Theys: de tijd van toen. Niet de tijd van nu.

***

Natuurlijk is de staking van de bagageafhandelaars uiterst irritant, zes weken na de terreuraanslagen op Zaventem. Maar die onderbetaalde werknemers hebben nog altijd niet gekregen wat hen stellig beloofd was in die hectische dagen in maart. Dus is zowel de vraag 'Hoe halen ze het in hun hoofd om net nu te staken, daardoor de onschuldige reizigers treffend, op een moment dat voor de nationale luchthaven sowieso al pijnlijk is?' als de wedervraag 'Hoe haalt de bedrijfstop het in haar hoofd om net nu die aangekondigde premies achter te houden, op een moment dat je personeelsleden echt wel een ruggensteuntje verdienen?' even legitiem. De staking is betreurenswaardig, maar ze is een gevolg, geen oorzaak. Een gevolg van een kortzichtig management, dat blijkbaar heimwee heeft naar de 19de eeuw, toen je werknemers nog probleemloos onder de knoet kon houden, beliegen, in mensonwaardige omstandigheden als slaafjes behandelen. Het eerste (de staking) is zeer zichtbaar, het tweede (de gebroken beloftes) niet.

Ik schreef hier al eerder dat vakbonden met grotendeels achterhaalde methodes rechten proberen af te dwingen, maar dat achterhaald zijn geldt net zogoed voor heel wat bedrijfsleiders. Zowel op de barricaden, als in de ivoren toren worden oogkleppen gedragen. Niet alleen in dit land. Het wérkt niet meer.

Ligt daar geen taak voor heel slimme mensen, type Frank Vandenbroucke, die met voldoende afstand voor de waan van de dag naar onze maatschappelijke, economische en ecologische noden van de toekomst kijken, en vervolgens ideeën aanreiken, in de hoop dat de politiek die voor een keer oppikt? Of blijven we verder aanmodderen, elk verstrikt in zijn eigen dogma, luid roepend dat wat de ander voorstelt niet wérkt?

***

Maar hé, er zijn belangrijker dingen in het leven. Frank en Simonneke gaan uit elkaar. Club Brugge kan dit weekend kampioen worden. #TeamTesoro.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post719