Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

C'est le courage qui compte

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 30, 2016 13:02:28

C'est le courage qui compte. Het kunstwerk van de Fransman Ben Vautier — Ben voor de kunstliefhebbers — hing zo prominent achter het spreekgestoelte dat je niet eens moest nadenken of er een bedoeling achter zat, toen enkele tellen later Annemie Turtelboom haar ontslag als minister in de Vlaamse Regering kwam aankondigen. Het is de moed die telt, de boodschap was duidelijk. Vrij vertaald: Turtelboom was in haar eigen ogen zo moedig geweest om een energieheffing op te leggen omdat er in de vorige regeringen financiële kraters waren geslagen.

Dat Tom De Meester, de bijdehante energiespecialist van PVDA, daar de term 'Turteltaks' op kleefde en de minister die scheldnaam vervolgens als een geuzennaam probeerde te omarmen, werd haar niet in dank afgenomen, te beginnen in het eigen blauwe fabriekje. In onze 'Perceptie is realiteit'-samenleving overleef je dat niet. Tenzij je een olifantenhuid hebt, incontournable bent in je eigen partij of op handen wordt gedragen door een flink deel van de bevolking (of een combinatie van de drie). Annemie Turtelboom stond gisteren heel alleen op dat podiumpje.

***

Is het de moed die telt? Ik wil het graag geloven, maar ik aarzel heel sterk. Was het moedig van die 77-jarige priester uit Kortemark om de islam als godsdienst in vraag te stellen en de profeet Mohammed af te schilderen als verkrachter, moordenaar en dief? Wat is de waarde van zulke woorden uit de mond van iemand die al zevenenzeventig jaar een denkbeeldig opperwezen aanbidt, maar wel pronkt met het debiteren van 'De Waarheid'. Of, zoals de onvolprezen columnist Jan Devriese vandaag in Het Laatste Nieuws schrijft: "Zegt een man die al decennialang aan de mensen voor waar vertelt dat Jezus over water wandelde, water in wijn veranderde, lammen liet lopen en — aan de vooravond van z'n gruwelijke kruisdood — een afgehakt oor herenigde met het hoofd van de rechtmatige eigenaar". Touché. We mogen courage vooral niet verwarren met stupidité, denk ik dan.

***

Sta me toe zelf even een onsje moed te hebben en een medeburger moed in te spreken, ook al werd die de voorbije dagen verketterd, uitgelachen en gekleineerd, en kreeg ie — in het beste geval — een sausje vol medelijden over zijn eenvoudig lijkende merkkleren gegoten. Het was weer Couckenbak, maar dit keer klauterde de genaamde Coucke, Marc niet op een podium om een schlager op zijn publiek los te laten.

Ik weet het, als u terugbladert op deze blog vindt u op 8 november 2014 een nogal vileine 'Open brief aan Marc Coucke, succesvol ondernemer', waarin ik hem enerzijds feliciteerde met zijn deal — de verkoop van Omega Pharma aan Perrigo — en anderzijds hekelde dat hij niet alleen weinig of geen belastingen moest betalen op de opbrengsten van die verkoop, maar ook nog eens scherp uithaalde naar de inefficiënte overheid. Deze week zat de voetbalvoorzitter te juichen om twee zeges op een rij in de play-offs en de ondernemer te wenen in een hoekje omdat hij eerst uit de raad van bestuur van Perrigo en daarna uit zijn eigen bedrijf werd gezet. Kijk, dan ga ik zo iemand niet extra in de zeik zetten, maar voel ik mededogen.

Moed, dat heeft Marc Coucke wel. En ik hoop oprecht dat de ondernemer snel weer opstaat en gaat doen waar ie zo goed in is: ondernemen. De Vlaamse economie kan Marc Coucke goed gebruiken, veel meer dan dat de Belgische voetbalwereld dat doet. Van KV Oostende een ku(n)stmatig semi-topclubje maken, een weireldploegsje, is maatschappelijk irrelevant. Dus, hoop ik dat Coucke zijn 1,2 miljard en wat centiemen nu vooral steekt in het stimuleren van het ondernemerschap: dat van hem en dat van anderen. In een bedrijfswereld die geregeerd wordt door kortzichtigheid en kortetermijnwinstbejag (denk aan de op het voorhoofd van de Perrigo-bestuurders getatoeëerde 'Greed is good!'-leuze) kunnen we een lefgozer mét visie gebruiken.

***

Getuigt wat Isabel Albers doet, overstappen van De Tijd naar Het Laatste Nieuws, van courage? Of doet ze het voor de poen, de serieuze zakenkrant verlaten om naar de platpopulistische sensatiegazet gaan? Dat zeg ik niet, voor alle duidelijkheid, dat kon je afleiden uit talloze reacties op de sociale media, alsof Albers nu voor The Dark Side had gekozen. Vreemd toch dat in dit tijdsgewricht de job van hoofdredacteur nog altijd geassocieerd wordt met één medium. De tijd dat de man het blad en het blad de man was (Guy Mortier, Humo) is met het pensioen van de man in kwestie definitief verleden tijd geworden.

Hoofdredacteuren zitten niet langer voor het leven op hun stoel, of voor de laatste twintig jaar van hun carrière. Zo werken de media niet meer, mocht ik zelf aan den lijve ondervinden in de elf jaar dat ik op drie verschillende plekken budgetten mocht beheren, mensen aansturen en PowerPoint-presentaties maken, ondertussen gretig naamkaartjes uitdelend met daarop de ronkende titel 'Hoofdredacteur'. One (wo)man, one job, is echt niet meer van deze tijd, en het verschil tussen Het Laatste Nieuws en De Tijd is niet zó groot als alom beweerd wordt (en tegelijk toch ook weer niet zo klein, maar dit geheel terzijde).

De hoofdredacteur van vandaag is een professional geworden, hij of zij is al lang geen ideoloog meer, of iemand met een missie: het is een job als een andere. Goede moed, Isabel!

***

Ook nog deze week in het nieuws: Jo Cornu die aankondigt dat hij voortijdig zal opstappen als NMBS-baas (moedig?), een wetsvoorstel van een oppositiepartij om de pensioenleeftijd van parlementsleden gelijk te stellen met die van de gewone burgers dat wordt weggestemd door de regeringspartijen en prompt gecounterd met een eigen wetsvoorstel van de kamervoorzitter in hoogsteigen edelachtbare persoon, en een senator van de grootste partij van het land die beweert dat hij 'geen druk' heeft uitgeoefend op een hotelschool die Dyab Abou Jahjah had uitgenodigd op een evenement voor het goede doel. Nu durft die meneer Jahjah weleens luid te roepen, beledigende taal te hanteren en ongenuanceerde standpunten in te nemen, maar net zogoed schrijft hij lezenswaardige columns en maakt hij gewoon gebruik van de grondwettelijk verankerde vrijheid van meningsuiting. 'Geen druk', zegt de senator, terwijl hij Abou Jahjah in die bewuste brief een 'haatprediker' noemt. "Deze man een forum geven, in deze tijden, lijkt me bepaald geen goed idee", schrijft de toekomstige kandidaat-burgemeester van de stad waar ook de hotelschool gevestigd is. Geen druk? Dat is dreigen dat je later, als je de sleutels van de bulldozer hebt, over de anderen heen zult rijden. Als je erover nadenkt is het in de politiek heel vaak niet de courage qui compte. Eerder de hoogmoed. En die komt vóór? Jawel.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post716