Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mea culpa

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 12, 2016 11:51:40

Het spijt me. Excuses. Oeps, zo bedoelde ik het niet. Mijn fout, sorry. Vergeef het me. Ik neem de schuld op mij. Verdomme, dat had ik zo niet mogen zeggen.

Woorden die ik niet graag gebruik, maar die ik geregeld in de mond of de pen neem, en dan nog veel te weinig. Sorry seems to be the hardest word wist Elton John vele jaren geleden al. Voor elke keer dat ik me verontschuldig is er minstens één keer dat ik dat niet deed maar had moeten doen. Vergissinkjes, foutjes, stommiteitjes. De verkleinwoorden geven het al aan: zelden zit er een Grote Fout bij, mijn leven zit vol uitspraken en gebeurtenissen waar ik kort daarna of veel later spijt van krijg. Dat van u ongetwijfeld ook, want zo is het leven nu eenmaal. Niemand, zelfs Lynn Anderson niet, heeft ons ooit een rozentuin beloofd, dus moeten we het stellen met vallen, opstaan, weer vallen, weer opstaan, in de hoop dat we naarmate de jaren vorderen vaker recht staan dan dat we op de grond liggen.

***

Voetbaltrainers maken voortdurend foutjes en fouten. Toch hoor je hen altijd naar een andere oorzaak zoeken. Intern: mijn spelers hebben mijn briljante tactische richtlijnen niet tot in de puntjes uitgevoerd, de sukkels. Extern: de wedstrijdleiding liet weer te wensen over, dat hebben jullie toch ook gezien, blinde journalisten? Heel zelden zegt een trainer: dju, die tactiek was fout, 't is mijn schuld. Hij weet: in deze samenleving is toegeven dat je fout zat een zwaktebod. Wie weet denkt mijn voorzitter wel dat ik de job niet aankan? En dat de scheidsrechter in de fout ging, dat was toch duidelijk? (Ja, scheidsrechters en lijnrechters maken er een zootje van in de Belgische competitie. Te veel richtlijnen, te vaak nieuwe instructies, te rigide. De Belgische arbitrage verhoudt zich tot de arbitrage in de Champions League, zoals One Direction zich verhoudt tot The Beatles. Het is ook muziek, naar het schijnt.)

***

CEO's vergissen zich nooit. Naar het schijnt zitten er veel psychopaten aan de top van onze bedrijven. Dat zou veel verklaren: psychopaten hebben nooit ongelijk. Andere managers likken naar boven en trappen naar beneden. Kloppen de zakencijfers niet? Het ligt aan de uitvoerders op de werkvloer. Domoren. Weg ermee. Heel soms ligt het aan de algemene strategie, zeker als ze weten dat de stoel van de grote baas wankelt en de tomeloze ambitie het haalt op het gezond verstand. Maar vergissen? Nee, nooit, ik toch niet?!

***

Politici, ach.

Voor de aardigheid zocht ik deze week een vier jaar oud opiniestuk van huidig minister van Financiën Johan Van Overtveldt op. Terug naar 9 januari 2012 op knack.be. Titel: 'Begroting zet regering Di Rupo met de billen bloot'. Enkele flarden opiniërend proza: 'De prognoses raken kant noch wal en de becijfering van de maatregelen is voorgekleurd gokwerk'. 'De striemende kritiek die de regering di Rupo I moet slikken komt van twee kanten. Enerzijds de Europese Commissie en anderzijds het Rekenhof geven de regering zwaar lik op stuk'. 'De regering belooft nu aan de Commissie een bevriezing van de uitgaven maar zegt niet hoe en voor welke uitgaven ze dat gaat doen'. 'Het valt onmogelijk concreet te becijferen op basis van het document van het Rekenhof hoeveel de regering finaal zal tekort komen omdat men de maatregelen niet of met grote vooringenomenheid becijferd heeft. Vast staat evenwel dat de begrotingscontrole van februari een erg zware klus wordt, hetzij om de nodige correcties door te voeren, hetzij om te trachten de realiteit te verdoezelen'.

Vervang in de vorige citaten 'Di Rupo' door 'Michel' en 'februari' door 'maart' en de tekst zou deze week geschreven kunnen zijn, maar dan allicht niet door Van Overtveldt. Dat wijst op een paar dingen: a) het is niet zo makkelijk om een begroting op te maken, b) het is heel makkelijk om langs de kant te staan roepen dat het slecht gaat, c) dankzij het internet kun je geen hoogdravende kreten meer slaken die niet later als een boemerang kunnen terugkeren, en d) er is een groot verschil tussen hoofdredacteur zijn van een weekblad en nationaal cijferwerk.

Heeft Johan Van Overtveldt zich verontschuldigd voor dit begrotingstekort, dat ergens tussen de 2 en 3,2 miljard euro zal liggen? Heeft zijn partij, de N-VA, zich al verontschuldigd omdat de fetisj van het Heilige Begrotingsevenwicht eerst werd losgelaten tot 2018 en nu waarschijnlijk over de volgende verkiezingen (2019!) wordt heen getild? Hebben vorige regeringsleiders en ministers van Financiën en Begroting zich ooit verontschuldigd voor het ontstaan van én het verder vergroten van het tekort? Wat denkt u? Nee, dus.

Als het op verantwoordelijkheid nemen aankomt, ligt 'de kracht van verandering' erin dat de grootste partij van dit land net doet als al haar voorgangers, voetbaltrainers, CEO's en managers: het is de schuld van de anderen. Het was al de schuld van de sossen (en al zeker van de PS), de vakbonden, Merkel en de veel te lakse Europese leiders, nu is het de schuld van de administratie en, ja, waarom niet, van de mensen. We hebben cadeaus gekregen en die ook aanvaard. Eigen schuld, dikke bult. Waarom is er niet een van die ministers die toegeeft dat hij/zij zich vergist heeft? Waarom is het zo moeilijk om fouten te zien en die proberen recht te zetten? Waarom rijden de mensen die het land moeten leiden al vele decennia tegen een razend hoge vaart in een doodlopende tunnel die op instorten staat? Waarom? Waarom zegt de kopman van de populairste partij niet, in een taal die hem lief is: 'Mea culpa'?

***

Ik had het een paar dagen geleden nog met enkele collega-twitteraars (excuus, ik weiger het verschrikkelijke 'tweeps' te gebruiken) over Belgische politici die zich in het verleden publiekelijk hadden verontschuldigd. We kwamen uit op een rond getal. Nul. Hooguit was er een Frank Vandenbroucke die tot voortschrijdend inzicht was gekomen en als gevolg daarvan andere voorstellen begon te doen. Hij zei niet 'Sorry', maar ageerde wel zo, wat uiteindelijk nog belangrijker is.

Een politicus die zich verontschuldigt, zou die populairder of minder populair worden, vroegen we ons in die conversatie af. Juichen de kiezers eerlijkheid toe of straffen ze fouten af? Ik denk: op korte termijn zal die politicus boeten, op langere termijn zal zijn geloofwaardigheid stijgen. Maar wie zit te wachten op de lange termijn, als er bij de volgende verkiezingen gescoord moet worden?

De politicus die oprecht zegt 'Dit had ik beter moeten doen' en 'Zo zou ik het in de toekomst willen aanpakken' zou de volgende keer wel eens mijn stem kunnen hebben. Als hij voor de rest ook deugt en zijn partij een aanvaardbaar programma heeft, uiteraard.

***

Sorry dat ik ook deze zaterdagmiddag een stukje van uw kostbare tijd heb geroofd. Mea maxima culpa.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post705