Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Vingerafdruk

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 05, 2016 13:01:35

Misschien denkt u, als trouwe lezer van deze blog, weleens: die Van Laeken heeft over alles een mening, die zitten gewoon te garen in die hersenpan van 'm en floepen er op commando uit als Onderwerp X, Y of Z zich aandient. Toegegeven, ik denk dat zelf ook soms en dat is geen compliment voor mezelf. Te snel, te hard, te ongenuanceerd, noem het op en ik heb me eraan bezondigd. Niet deze week. Niet in de discussie over de vingerafdrukken, een ballonnetje dat minister van Binnenlandse Zaken Jambon op studiereis in Marokko had opgelaten.

Ik wist het even niet. Moet ik hier nu voor of tegen zijn? Ik zag via de sociale media allerlei middelvingers voorbij schuiven, ten teken van protest. 'Niet met mij, Jan Jambon!' Ik las argumenten pro en contra privacy. Ik probeerde mezelf een mening te vormen, maar bleef hangen. Ja, dit zou een zoveelste inbreuk op ons privé-leven betekenen, Big Brother is watching us, ik weet het, de overheid die alles over u en mij wil weten, met als voorlopig enige barrière wat er zich in onze slaapkamers afspeelt, tenzij je deelneemt aan Temptation Island, natuurlijk, maar dat heeft dan weer niets met de overheid te maken. Tegelijkertijd: ja, terroristen laten zich niet meer afschrikken door grenzen, wie niets te verbergen heeft hoeft toch geen schrik te hebben, net wat u zegt meneer Jambon, à la guerre comme à la guerre. Enfin, u moet zich dan inbeelden dat er op mijn hoofd allerlei adertjes vreemde, kronkelige bewegingen beginnen te maken, want uiteraard wil ik op zijn minst voor mezelf een opinie kunnen vormen over dit heikele onderwerp.

We klagen over een omnipresente overheid die ons nauwlettend in de gaten houdt: op elk kruispunt, in elke straat en straks misschien dus ook via dat ene document dat we altijd op zak moeten hebben, onze identiteitskaart. Maar we zijn intussen wel zeer actief op Facebook, Twitter, Instagram, Tinder (u, niet ik!), etcetera, waar elke beweging die we maken wordt geregistreerd. In ruil voor zoveel ondoordachte openheid ontvangen we pushberichten, telefoontjes van opdringerige telemarketeers die netjes hun voorgekauwde scenario aframmelen, mails met offers we can't refuse. In mijn mailbox zit tegenwoordig 80 procent spam en niet alleen meer van erfgenamen van Afrikaanse dictators die je de financiële hemel op aarde beloven. Wellustige jongedames die met mij een afspraakje willen maken ('Hey, ik ben Suzy, rondborstig, en nu meteen beschikbaar. Zullen we?'). Nepmailadressen die me namens een groot bedrijf aankondigen dat ik iets gewonnen heb. Allemaal gevolgen van mijn aanwezigheid op sociale media. Big Brother houdt me niet alleen in het oog, hij probeert me ook tot een dansje te verleiden. Ik doe niet mee, wens een muurbloempje te blijven, maar verlies er wel behoorlijk wat tijd door.

Kortom, wees niet naïef, we worden al volop in het oog gehouden, door onzichtbare wezens die het minder goed met ons voor hebben dan Vadertje Staat. Nóg minder goed, zo u wil. In 2016 is privacy zó kostbaar geworden, dat haast niemand het zich nog kan veroorloven, tenzij je ergens in een grot woont zonder internetverbinding, maar dan ben je wellicht zelf een terrorist en op de vlucht voor vele vijanden.

En plots voeren mijn hersenen me naar het verkeersbeleid. Elk jaar worden er wel hoogdravende maatregelen genomen, maar ze worden niet toegepast: bellen achter het stuur is verboden (wie controleert? wie sanctioneert? wie heeft er nog schrik dat ie betrapt zal worden?), bij regenweer mogen vrachtwagens niet inhalen (zelfde vragen als hiervoor, soms denk ik dat vrachtwagenchauffeurs het verkeerd begrepen hebben en ervan uitgaan dat het niet om een inhaalverbod maar om een inhaalplicht gaat), straks wellicht een rookverbod als er kinderen op de achterbank zitten (opnieuw diezelfde drie cruciale vragen). Het is haast Pavloviaans: er loopt iets grondig fout, de bevoegde minister kondigt een stevige aanpak aan, klopt zichzelf uitgebreid op de borst, en dat is het dan. Het doel is niet een oplossing voor een probleem te vinden: het doel is jezelf profileren als een krachtdadige, rechtlijnige bestuurder.

In een land dat er na dertig jaar nog altijd niet in geslaagd is om 28 slachtoffers waardig te herdenken door de daders van de Bende van Nijvel op te sporen, te berechten en voor de rest van hun leven achter tralies te steken, vraag je je af of één vingerafdruk het verschil zal uitmaken. (Zag u die cartoon in een van onze kranten, van een computerloos lokaal waar een onderzoeker een vingerafdruk probeerde na te tekenen?) In een land dat er ruim tien jaar over deed om het moordcomplot te achterhalen dat het leven kostte aan een vooraanstaand politicus en dat de hulp nodig had van een ijverige onderzoeksjournalist die het hele verhaal van naaldje tot draadje reconstrueerde, van daders tot opdrachtgevers, maak ik de bedenking of dit vlotter zou gebeurd zijn mét vingerafdrukken. Dat onze excellenties hiervoor een bezoekje aan Marokko nodig hadden — volgens mensen die het kunnen weten een politiestaat — geeft ook te denken. Worden er hier dan nooit rapporten opgesteld en voorstellen gedaan? Of is Marokko een handig excuus om er een persoonlijk standpunt proberen door te drukken? In tijden van terreur is méér repressie bespreekbaar, zoiets?

Als we nu eens eerst efficiënter zouden leren omgaan met de bestaande middelen, wat denkt u? Nergens wordt de inertie van onze overheid beter geïllustreerd dan aan het Brusselse Justitiepaleis, waar de stellingen die bedoeld waren om het gebouw te restaureren zelf aan restauratie toe zijn. La belle gigue, een surrealistische grap. Tunnels worden gesloten omdat men vergeten is dat ze af en toe moeten onderhouden worden. Een nationaal voetbalstadion moet op Vlaams grondgebied worden gebouwd om over vier jaar de stad Brussel in het zonnetje te kunnen zetten. (Ik gok nooit op beloftenwedstrijden, maar ik verwed er gerust 100 euro op dat het stadion er niet op tijd zal staan tegen Euro 2020.)

Vingerafdrukken, ja of nee? Nu ik alles zo op een rij heb gezet, ben ik er voor dat ik tegen ben. En als je me nu even wil verontschuldigen, ik krijg hier net een mail binnen van iemand die me een miljoen euro belooft om zijn kapitaal naar Europa over te hevelen. Je weet maar nooit.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post704