Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De mol

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 20, 2016 13:04:16

Nee, ik zou niet kijken dit keer. Niet dat ik De mol destijds een waardeloos tv-programma vond, wel integendeel. Drie seizoenen lang zat ik aan het scherm gekluisterd. Maar er is een verschil tussen de allereerste uitzending van Sinterklaasavond 1998, de voorlopig allerlaatste van 16 maart 2003 en vandaag. Toen was reality tv uitzondering, nu is het regel. Toen werd het scherm nog niet overbevolkt met opvallende onbekenden en BV's van het zevende knoopsgat, nu wel. Toen vonden we het een verademing dat er gewone luitjes op televisie hun ding kwamen doen, in 2016 ben ik al die aandachtshoeren kotsbeu.

Máár, ik programmeerde toch maar voor alle zekerheid de digicorder. En ik keek, zij het schoorvoetend, drie dagen later naar die eerste aflevering van de nieuwe De mol. Niets anders te doen, bedacht ik voor mezelf als excuus, ook al vroeg niemand erom. Ik keek en... ik was verkocht. En dus heb ik nu al drie afleveringen gekeken naar De mol en zal ook maandag de digicorder overuren draaien, zodat ik 's anderendaags met uitstel kan kijken.

Ik vroeg me af: hoe kan dat? Hoe kan een intelligente man — beetje intellectueel, beetje wereldvreemd, beetje elitair, gelukkig geen beetje Jan De Cock — wekenlang met plezier kijken en actief nadenken over wie van het gezelschap de saboteur is? Ik denk dat ik het antwoord weet: omdat De Mol Het Leven zelf is. Kijk om je heen: overal zie je wel een mol rondlopen, iemand die bewust de boel saboteert om er zelf beter van te worden. Of beter: je ziet hem niet of veel te laat, hij gaat ondergronds en pas veel later heb je door wat voor vieze rol hij (of zij) heeft gespeeld. Dat heb je niet met pakweg Temptation Island: testosteronhaantjes ontmoeten bimbo's, dat is uitlachtelevisie, en voor de deelnemers een gelegenheid om eens goed van bil te gaan voor een paar honderdduizend voyeurs. In tegenstelling tot dat wangedrocht is De mol serene televisie met een avontuurlijk tintje. Er gebeurt van alles, dat wel, het spelelement is permanent aanwezig, maar kandidaten worden niet uitgelachen, in de zeik gezet, gekleineerd, tenzij dan voor het spelletje.

Ik ben oud genoeg om al vele mollen in deze samenleving te kunnen aanwijzen. Mensen met een nauwelijks verborgen agenda, querulanten, egoïsten die saboteren om het plezier van de sabotage. Maar als je goed kijkt, zie je in je omgeving ook de streber, die ten koste van alles wil winnen. De achterbakse, die combines sluit en goed moet bijhouden welke afspraak hij met wie heeft lopen. De levensgenieter, die niets wint behalve misschien wel het plezier om te leven. De loser, die gewoon maar wat meedoet om de groep aan te vullen. De zorgzame, die oprecht bekommerd is om het welzijn van zijn medespelers, ook al betekent dit dat hij zelf allicht niet zal winnen. De roekeloze, die het avontuur op zich als doel ziet.

Dat alles en nog veel meer zie ik in De mol. Zelf zou ik dat nooit kunnen zijn, de mol. Kan niet liegen, en als ik het probeer val ik onmiddellijk door de mand. Houd niet van psychologische spelletjes, en daar draait het allemaal om in dit spel. Stel altijd het belang van het team voorop, en dat is nu net het tegenovergestelde wat een mol moet doen. Al zullen sommige ex-collega's mij mollenstreken verwijten, ze dwalen: ik heb altijd de lange termijn én het team vooropgesteld. Daardoor was ik een buitenbeentje in het management van de organisaties waar ik heb rondgelopen en waar winstbejag op korte termijn en 'politieke' spelletjes schering en inslag waren. Let wel, ik ben allesbehalve een heilige, maar ik zou nooit een mol kunnen zijn.

De mol levert iedere maandag een dwarsdoorsnede van de samenleving: zowel de Vlaamse, als eender welke maatschappij op deze aardbol. En het knappe is dat in deze tijden van opdringerige sociale media, het nog altijd niet uitgelekt is wie het is. Ik hoop dat dit negen afleveringen wordt volgehouden.

***

O ja, Hanne is de mol. (Mijn eerste favoriet was buschauffeur Marc, maar die viel al na twee afleveringen af, omdat hij die uitstap naar Argentinië puur als een vriendschappelijk spelletje zag, terwijl ik dacht: hé, deze mol speelt het héél slim, door zo nonchalant rond te lopen. Quod non, dus.) Hanne is ook zo'n type dat uitermate vriendelijk en teamgericht lijkt, maar de boel onder controle houdt en zich heel gewiekst binnen de groep begeeft. Cathy, Gilles, Issabel en Thibaud willen absoluut het spel winnen, Bruno en Stijn amuseren zich kostelijk, Manuella, Marc en Ruth deden ook gewoon mee voor de fun. Maar ik kan me vergissen: ik heb niet altijd de mollen in mijn omgeving tijdig ontdekt. Ik blijf dus kijken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post702