Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

New Hampshire

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 13, 2016 13:13:42

New Hampshire, verdorie. Van de op twee na meest noordoostelijke staat van de Verenigde Staten had ik een slimmer resultaat verwacht in de primaries. Dat is allemaal de schuld van president Josiah Bartlet. Nee, u zult zijn naam niet terugvinden in de lijst van 44 Amerikaanse presidenten, maar wie net als ik verslingerd was aan de reeks The West Wing weet dat Bartlet de ultieme bewoner van de Oval Office was. Een droom van een president: intelligent, visionair, scherpe tong, zin voor humor, iemand die je met plezier tien ambtstermijnen zou toevertrouwen. Die Bartlet — personage in een tv-serie, ik weet het — was afkomstig van New Hampshire.

Het échte New Hampshire blijkt een stuk minder intelligent dan haar fictieve democratische zendeling. Het echte New Hampshire heeft één president in het echt opgeleverd, ene Franklin Pierce halfweg de negentiende eeuw, plus ook nog de uitvinder van het prikkeldraad (Joseph Glidden), de uitvinder van Tupperware (Earl Tupper), de succesauteurs John Irving en Dan Brown, en metalzanger Ronnie James Dio. Het echte New Hampshire heeft afgelopen dinsdag voor Donald Trump en Bernie Sanders gekozen. Ik moest woensdagochtend een beetje vloeken om het echte New Hampshire.

Eénendertig republikeinse kandidaten dienden zich aan bij de lokale kiezers. Slechts acht daarvan haalden meer dan één procent. Ik heb echt te doen met Robert Lawrence Mann en Peter Messina, elk goed voor vier stemmen. Kleine familie, ongetwijfeld. Bij de democraten waren er 29 namen waartussen de inwoners van de 'granieten staat' met het motto 'Live free or die' konden kiezen. Richard Lyons Weil haalde zeven stemmen (iets grotere familie dan de heren Mann en Messina). Alleen de eerste twee kwamen boven het procent uit.

Bernie Sanders kreeg 60,40% van de stemmen, Hillary Clinton volgde met 37,95% op ruime afstand. En toch kregen ze ieder 15 afgevaardigden achter zich. Een gevolg van het ingewikkelde Amerikaanse voorverkiezingssysteem, waarbij er sprake is van 'pledged' stemmen (door de man in de straat) en 'unpledged' (de zogeheten superdelegates, door de partij aangeduide afgevaardigden, van wie Clinton nu al weet dat ze op 355 stemmen mag rekenen en Sanders op amper 14). Zo kon Clinton haar nederlaag (15-9) alsnog in een gelijkspel (15-15) omzetten. Ik dacht dat het onmogelijk was, maar dit is zowaar nóg moeilijker dan het waarnemen van zwaartekrachtsgolven en dat vervolgens bevattelijk aan het grote publiek proberen uit te leggen. Feit is: de morele winnaar heet Sanders.

Ook bij de republikeinen was het verschil enorm: Trump haalde net iets meer dan honderdduizend stemmen, goed voor 35,3%. John Kasich strandde op 15,8%, Ted Cruz (die vorige week nog in Iowa had gewonnen) bleef hangen op 11,7%. Trump krijgt van New Hampshire tien afgevaardigden, Kasich vier, Cruz, Jeb Bush en Marco Rubio ieder drie.

***

Verdomme, New Hampshire. Hoewel het aantal afgevaardigden dat deze staat mag sturen naar de partijconventies eerder beperkt blijft, wordt het resultaat van de voorverkiezingen om de vier jaar belangrijk geacht. In New Hampshire voelen de eerste kandidaten dat het toch niet zal lukken, waarna ze zich terugtrekken en hun fans aanraadden volgende keer op kandidaat X te stemmen. Na New Hampshire weten de favorieten of ze hun rol kunnen waarmaken en vooral: of ze een tandje moeten bijsteken met het zwartmaken van hun tegenkandidaten. Tv-spots draaien eerder om wat de concurrent slecht doet, dan om wat de kandidaat zelf beoogt te bereiken. Het ontdekken van een schandaal is daarbij een bonus. Privé-detectives verdienen een aardige zakcent in een verkiezingsjaar.

***

Linkse jongens juichen dat de 'socialist' Bernie Sanders het Hillary moeilijker maakt dan oorspronkelijk gedacht. Wat de Amerikanen een 'socialist' noemen, zouden wij hier met moeite een linksliberaal noemen. Daarop verkijken we ons maar al te vaak hier in West-Europa, met zijn veel bredere politieke spectrum. We zien democraten al te makkelijk als 'links' en republikeinen als 'rechts', terwijl in werkelijkheid democraten ongeveer terug te vinden zijn tussen onze linksliberalen, christendemocraten uit het centrum en rechtse sociaal-democraten. Links kun je dat bezwaarlijk noemen. Republikeinen situeren zich, vergeleken met onze politieke lijn, tussen extreem-rechts en centrumrechts, zeg maar tussen Vlaams Belang en de rechtervleugel van de CD&V. Daar moeten Amerikanen het mee stellen. Bart De Wever zou in Amerika een republikein zijn, Wouter Beke en Gwendolyn Rutten democraten.

Triomfalisme rond de figuur van Bernie Sanders is om twee redenen voorbarig: hij is niet echt links naar onze normen en hij zal, mocht ie verkozen geraken, volledig tegengewerkt worden door de republikeinse meerderheid in het Congress. Als president zou hij met handen en voeten gebonden zijn en niets van zijn op papier bevlogen ideeën kunnen waarmaken. Als de terughoudende Obama al nauwelijks iets gedaan krijgt van de volksvertegenwoordigers en senatoren, zal dat voor Sanders nog veel meer het geval zijn. Gesteld dat ie de verkiezingen haalt, natuurlijk, want de cynicus in mij vreest dat de man wel eens geliquideerd zou kunnen worden als hij werkelijk de democratische kandidaat zou worden, waarna de autoriteiten en de FBI snel zullen concluderen dat de schutter 'a lone wolf' was. Sanders mag dan geen echte socialist zijn, hij vormt wél een bedreiging voor de één procent kapitaalkrachtige Amerikanen die sinds Ronald Reagan het land in een zetel runnen.

Tja, en die Trump dan... Stel je voor dat in de huidige Syriëcrisis niet Obama maar Trump aan de onderhandelingstafel zou zitten. Je moet er niet aan denken. Hoe achterlijk moet je eigenlijk als inwoner van de Verenigde Staten zijn om deze volstrekt inhoudsloze, irrelevante brulboei naar voor te schuiven als toekomstige leider van de ondanks alles nog altijd machtigste natie ter wereld? We kunnen er nu wel om lachen, maar dat vooruitzicht vind ik bepaald angstaanjagend. Deze man is geen Trump l'oeil, maar the real thing: een racistische, seksistische, impulsieve idioot. Je kan de codes van het kernwapenarsenaal net zogoed toevertrouwen aan de voorzitter van de National Rifle Association dan.

***

Op de duur moet je haast gaan hopen dat het in november zal gaan tussen twee vertegenwoordigers van politieke dynastieën: Hillary Clinton en Jeb Bush. Niet omdat dat zo'n geweldige kandidaten zijn, maar omdat ze minder gevaarlijk zijn dan de andere nitwits op de lijsten. Acht jaar geleden draaiden de presidentsverkiezingen om hoop, om 'Yes, we can!'. Dit keer zal het eerder om wanhoop gaan: 'No, we couldn't!'. Ik begin Barack Obama nu al een beetje te missen.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post701