Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Euhthanasie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 06, 2016 12:42:35

Het levert aandoenlijke televisie op: nabestaanden die tegen elkaar op snikken over het verlies van een dierbare. Let wel, ik lach daar niet mee: ik heb zelf pas mijn vader uitgewuifd, dat doet pijn, héél véél pijn. Maar in dit geval ging het om twee zussen die ruim vijf jaar na datum hun beklag deden over de dood van hun zus Tine, een vrouw van 38 die euthanasie had aangevraagd vanwege ondraaglijk psychisch lijden. Dat ze toch iets langer had moeten nadenken, zo vonden de zij aan zij zittende zussen van Tine. Dat de drie artsen nogal snel hadden gezegd dat het oké was en zonder enig overleg met elkaar, zo oordeelden zij. Dat de arts die het finale spuitje mocht geven een onbeleefde knoeier was, zo werd nog even nagetrapt.

In katholieke en christendemocratische kringen spoten de champagnekurken tot tegen het plafond. Habemus argumentum, of zoiets. Zij die destijds vanaf de zijlijn moesten toekijken hoe de snoodaards van paarsgroen de euthanasiewet stemden, azen er allang op om die wet af te zwakken. Bij monde van senator Steven Vanackere gebeurde dat deze week op een veel beschaafdere manier dan we doorgaans gewend zijn uit die kringen. Daardoor was je geneigd om ook even mee te gaan in de argumentatie dat er dringend een parlementair debat moet komen over de toepassing van de euthanasiewet. En dat de hele procedure best wat langer mocht duren: laten we zeggen een jaar, in plaats van een maand.

Je zou haast vergeten dat het in deze en in alle andere euthanasiegevallen niet gaat om de overlevende zussen en nog veel minder om christendemocratische stemmingmakers. Die ene persoon om wie het werkelijk draait kan het niet meer navertellen. Haar opinie kan niet meer gevraagd worden. Ook de mening achteraf van de drie geconsulteerde artsen doet niet ter zake: zij moeten hun beroepsgeheim respecteren (één arts was, weliswaar anoniem, toch bereid om zijn zegje te doen over zijn klungelende collega, hoe laag kun je vallen?) en hun rol beperkt zich tot het inhoudelijk beoordelen van de euthanasiewens. Lijdt de persoon in kwestie ondraaglijk, ja of nee? Is hun conclusie in eer en geweten 'Ja', dan wordt het licht principieel op groen gezet voor euthanasie. Het leven behoort de individuele mens toe, dat is de essentie van de euthanasiewet. In religieuze kringen heeft men het daar zeer moeilijk mee.

Vijf jaar na de feiten deze zaak oprakelen is niet erg koosjer, tenzij wanneer je een dubbele agenda hebt: het onderuithalen van de euthanasiewet, bijvoorbeeld. Ik kan me iets voorstellen bij het blijvende verdriet van de zussen, maar ook zij moeten leren aanvaarden dat hun zus voor zichzelf geen andere uitweg uit haar psychische miserie zag én dat drie onafhankelijk van elkaar oordelende artsen het daarmee eens waren.

Is de euthanasiewet perfect? Nee, het is een compromistekst die iedereen een beetje gelukkig en ongelukkig maakt. Mag de wettekst getoetst worden aan de maatschappelijke realiteit? Jazeker, zoals dat voor alle wetten geldt. De samenleving evolueert, wetten zouden dat ook mogen doen. Maar laat het dan alstublieft om de juiste redenen zijn en niet omdat enkele nabestaanden met één specifiek geval op de proppen komen, wetende dat hun zus niet meer kan en die ene 'knoei'arts niet mág reageren.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post700