Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De vloek van Van Laeken

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 16, 2016 12:55:50

Ik weet niet hoe uw dag begon (heerlijk ontbijt, snelle hap, lekker lang bezoek aan het toilet, een vluggertje, ochtendgebed, ...?), maar de mijne begon met het lezen van een stevig opiniestuk van Luc Blyaert, de gewezen hoofdredacteur van het technologietijdschrift Data News, die een dik jaar geleden deed wat iedereen in de sector ooit wel eens zou willen doen, maar niet durft: ontslag nemen uit protest tegen nakende besparingen en naakte ontslagen.

Genaamde Blyaert had in het vakblad De Journalist onlinejournalisten 'klikhoeren' genoemd, kreeg daar heel wat kritiek op van collega's en zette zijn visie nu uitgebreider op 'papier'. "Tja, wat waren het dan wel, die twintig desktopjournalisten die nooit een scoop halen, die nooit buiten komen tenzij om naar huis te keren, die tekstjes kopiëren, knippen en plakken, die moeten zorgen voor kliks op de website en een schouderklopje krijgen als 'hun' stuk duizenden kliks haalt?", schrijft hij. Een 'beschutte werkplaats' noemt hij het netjes van de 'serieuze' redactie gescheiden werkgedeelte van de onlinejournalisten. Treffend beeld.

Vervolgens betreurt Blyaert het dat websitejournalistiek veelbelovend begon, maar algauw werd ondergedompeld in een wereld van reclamebanners, zoveel mogelijk kliks halen op zo kort mogelijke tijd (dus: vergeet checken en dubbelchecken!) en gebrek aan werkingsbudgetten. Pleur het er maar op, is het uitgangspunt, als het fout is halen we het er achteraf wel weer af. Maar Luc Blyaert gelooft toch in de digitale toekomst van de journalistiek. Meer nog: "Geef het nog een jaar of twee en kranten verschijnen enkel nog tijdens het weekend op papier". Is zijn vlijmscherpe kritiek op de huidige manier van werken in mijn ogen volkomen terecht (hij is zelfs nog braaf, vind ik), dan volg ik 'm niet meer als hij — als zoveelste doemdenker — het einde van de print voorspelt. "Print is dood over vier, vijf jaar, wie weet zelfs nog vroeger." Zoals de bioscopen zouden sluiten toen de televisie er kwam? Zoals zelfbenoemde deskundigen twintig jaar geleden al het einde van de print vooropstelden?

Blyaert is nochtans optimistisch over de toekomst. "De strijd voor de oogbal wordt groter dan ooit, maar dat zal met sterke content zijn, met sterke journalistiek, vooral digitale journalistiek met integratie van video, infografieken, sterke foto's en kennis, veel kennis. En die kennis doe je op, niet alleen met het lezen, maar ook en vooral met het praten met en luisteren naar mensen. Dat wordt de toekomst van de media."

***

Ik help het Luc Blyaert hopen. Journalistiek is niet dood, maar ze ziet er wel een beetje uit als een opgewarmd lijk. Laten we oneerbiedig stellen: David Bowie in de clip van Lazarus. Sterfbedscène. Laatste stuiptrekkingen, hopend op een deus ex machina, iets happy dat geen end is. Zou het kunnen?

Lees de artikels die je vindt onder de noemer 'de vloek van Ramsey' en je zou geneigd zijn te denken dat het niet meer goed komt met de sector van de professionele nieuwsverspreiders. U kent die vloek niet? Aaron Ramsey is een begenadigde aanvallende middenvelder van Arsenal, de huidige koploper in de Premier League. Een paar jaar geleden had iemand uitgevogeld dat er na een doelpunt van Ramsey altijd een bekende figuur stierf. Ramsey scoort op 1 mei 2011, de dag nadien wordt Osama Bin Laden neergeknald. Ramsey scoort op 2 oktober 2011, drie dagen later overlijdt Steve Jobs. Ramsey scoort op 19 oktober 2011, nauwelijks 24 uur later is de Libische dictator Muamar Gadaffi wijlen. Enzovoort, enzoverder (Whitney Houston, Paul Walker, Robin Williams). In 2015 had Ramsey het wat moeilijker en scoorde hij minder, wat tot een luide zucht van verlichting leidde in de wereld van de BNND's, de Bekende Nog Niet Doden.

Maar kijk: Aaron Ramsey is weer zeer productief begin dit jaar. Doelpunt op 9 januari, een dag later betreuren we het overlijden van David Bowie. Doelpunt op 13 januari, met als gevolg dat Alan Rickman sterft de 14de. We vergeten dan even dat Bowie en Rickman terminale kankerpatiënten waren, dat zou toch enigszins de leespret doden. Hou de komende dagen het celebrity-nieuws in het oog, want Arsenal speelt zondagnamiddag om 17u15 onze tijd in en tegen Stoke. Ramsey is in topvorm, je weet maar nooit. Tenzij men hem precies op dát veld weer met een beenbreuk moet afvoeren, zoals in februari 2010. De vloek van Shawcross, als het ware, al lees je daar minder over.

Wat mij ergert: er is dus iemand die tijd te veel had en dat allemaal is beginnen uitpluizen. Dat heeft geleid tot een 'journalistiek' orgasme en een artikel dat massaal werd gedeeld, overgenomen, geherinterpreteerd. En na de twee doelpunten/sterfgevallen van deze week wordt 'de vloek van Ramsey' door zowat alle media opnieuw opgerakeld. Niet dat er een gebrek is aan écht nieuws — dankzij de schavuiten van IS en Al Qaeda blijven de komkommers nog even in de serre —, maar in tijden van Gouden Pumps en andere ongein krijgt het lichtere werk voorrang op diepgravende journalistiek. Dat er elke week wel ergens op deze aardkloot een bekend iemand het loodje legt en dat je dus die vloek tot in den treure kunt opvoeren is een detail. Niet vervelend doen, jongen, lekker meespelen!

***

Hierbij lanceer ik 'de vloek van Van Laeken'. Ik schreef er eerder op deze plek al over, maar ik herhaal het in deze tijden van hapklare pseudonieuwsbrokken met enig sardonisch genoegen: als ik mij op een onderwerp stort, komt er geheid drama van. Voorjaar 1980 schreef ik als student aan het RITS een werkje over Alfred Hitchcock. Kort daarna overleed de Britse regisseur. Najaar 1980 maakte ik met twee collega-studenten een animatiefilmpje op A Day In The Life van The Beatles. Op 8 december van dat jaar werd John Lennon vermoord. In 1982 pleegde ik een thesis over de krant De Morgen, die prompt zware financiële problemen kreeg en ternauwernood overleefde. En er zijn ongetwijfeld nog voorbeelden terug te vinden, maar daar wil ik nu geen moeite voor doen, ik pas me een beetje aan de mentaliteit van de 'klikhoeren' aan: een vluggertje, meer bent u niet waard. En vooral: blijven klikken!

Ik heb deze week in mijn blogposts en columns onder anderen Bart De Wever, Jan Jambon, Steven Vandeput, Johan Van Overtveldt, Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Diego Maradona, Pelé en Johan Cruijff vernoemd, en bereidde tv-interviews met Serge Simonart, Karl Ove Knausgård en Saskia De Coster voor. Hou het nieuws maar in het oog!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post696