Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Ashes to ashes, funk to funky

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken ma, januari 11, 2016 13:22:25

Ik wou dat ik kon zeggen dat David Bowie mijn tienerjaren gekleurd heeft, maar dat zou aanmatigend en historisch onjuist zijn. Ik was weliswaar als veertienjarige jongen onder de indruk van The Jean Genie, toen dat met iets meer decibels dan door de directie toegelaten was vanuit de turnzaal op mij toewaaide, maar dat had meer met de omstandigheden dan met het nummer te maken: een stel laatstejaars organiseerde een fuif met progressieve muziek, dat deed wel iets met een start-uppuber. Wist ik veel dat die meneer Bowie dat zong, ik was toen met andere muziek bezig (waarvoor ik verder alle betrokkenheid ontken).

Ik mag wel zeggen dat David Bowie mijn professionele carrière mee op gang heeft getrokken. Ik was verantwoordelijk voor de woordprogramma’s op de Antwerpse lokale radio FM 2000 (progressief, geen centen, uit de lucht geplukt door de rijkswacht en definitief verdwenen, maar dat was pas een paar maanden later) en we in mei 1983 organiseerden een fuif waarin de laatste tickets voor het Bowie-concert van een paar weken later in Vorst Nationaal werden weggeschonken. Nee, ik ben zelf niet geweest die keer, maar voelde me als medewerker aan de kassa toch een stukje medeverantwoordelijk. Mijn beste vrienden dateren uit die periode en ik leerde er het vak van journalist. Let’s dance!

Ik wil gewoon zeggen dat ik David Bowie pas verderop in de jaren tachtig écht heb leren appreciëren, niet zozeer vanwege de muziek die hij toen maakte, maar omdat ik zijn vroege werk eindelijk begon te ontdekken. Laatbloeier, net wat u zegt. Ik wou alsnog alles in huis halen van de man. Dat ben ik sindsdien blijven doen, Blackstar staat al een paar dagen op het verlanglijstje, ik zal hem postuum nog wat royalty's bezorgen.

Ik denk dat je gerust mag zeggen dat David Bowie ook invloed heeft gehad op de samenleving. Androgyne verschijningen werden dankzij hem net iets meer aanvaard dan voorheen, de modewereld draaide niet alleen zijn muziek op de catwalk maar liet zich ook inspireren door zijn uitzinnige outfits, het openlijk cultiveren van druggebruik was dan weer iets minder positief. Bowie was een rolmodel, zoals Elvis Presley, The Beatles en Bob Dylan dat voor zijn glorieperiode waren geweest, en vele anderen nadien. Maar die waren ofwel veel braver, ofwel muzikaal een pak minder interessant.

Ik zeg nu: David Bowie is een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de rockmuziek. Stijlicoon, avant-gardist mét commerciële bijval, durfal, je-m’en-foutist, drugverslaafde, deed alles wat verboden of nog door niemand anders voorgedaan was. Als de indie-muziek jaren later commerciële brokken maakte, heeft dat veel te maken met de attitude van Bowie in de prille jaren zeventig. Met die air van: wie kan er mij wat maken? En: ik maak gewoon wat ik wil, het publiek zal wel volgen. Het publiek volgde (maar ik dus iets later, volgzaamheid is nooit mijn sterke punt geweest).

Als muzikale kameleon leerde David Bowie ons dat jezelf heruitvinden een noodzakelijkheid is in het leven. Niet één keer, niet twee keer, maar voortdurend. Voor die levensles: dank u, David. En voor die muziek nog veel meer.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post694